Yes, nieuwe banden!!

Ja, een beetje laat met ons blog, sorry.

De Dakar Rally was in Iquique,
 

Chile, we hebben er van genoten. 4 dagen hebben we bij het Bivouac gestaan. Een groot spektakel. We zijn op de motor 2x naar de specials wezen kijken en als klap op de vuurpijl was daar natuurlijk de finish vanaf het giga duin (600 m), recht voor onze camper. We zaten we eerste klas.




In het Bivouac komen is niet zo makkelijk, maar de eerste dag lukte het ons. Chris wist alles over de route en de planning. Chris en Monique staan bij de ingang en wij rijden pontificaal voor de slagboom.


 Nu zien we er wel een beetje Dakar-achtig uit en de bewaking wilde weten wat ik wilde. Ik zei in het Hollands dat ik dat duin op wilde en prompt gaat de slagboom omhoog. Hehe, we zijn binnen. Ze zijn nog druk met het opbouwen van de restaurants, bubbelbaden, relaxruimten, enz. We verbaasden ons er al over dat het nog niet klaar was en ja hoor, we zijn een dag te vroeg. Bedankt Chris. We rijden er maar weer uit en relaxen wat aan het strand en overnachten op de vliegstek in de duinen, lekker rustig.
 



De volgende dag zijn we naast het Bivouac gaan staan en ben ik op de motor naar de rally gaan kijken, echt gaaf.

We hebben wat contacten op gedaan en via via lukt het ons om in het Bivouac te komen. Ongelofelijk, wat een organisatie bij die teams. Geld speelt geen rol lijkt het wel en het doet pijn als je daar al die mooie banden ziet en ik al maanden bezig ben om een paar nieuwe te krijgen.




En dan al die top monteurs die al de schade die is gereden weer moeten repareren en vaak in recordtijden. Even een vooras wisselen bij een truck: bij de ene er onderuit en bij de andere er weer onder, in 3 uurtjes!
Ook troffen we de bouwer van onze camper, Hugo Kupper, navigator op de Ginaf truck van Wuf van Ginkel. Alle respect voor het doorzettingsvermogen van deze mannen. Hugo kwam, voor een bakje koffie in zijn oude truck, op de fiets door het zand. Ja, je moet de conditie op peil houden na de hele dag in zo truck zitten. :-)
Natuurlijk hebben we nog veel meer beleefd, maar dat wordt wat veel. Maar wat een spektakel was het om al die rijders en rijdsters van dat steile duin af te zien komen met een geweld van soms wel 200 km/u en de trucks met 140 km/u.

Terug op het vliegcamp in Iqq haal ik met hulp van Chris, een overlander met een oude antieke Volvo 6x6 en ook lid van ons forum www.overlanders.be, de banden van de velgen en we brengen ze naar de zandstraler, boven in Alto Hospicio. Daar zullen ze dan gelijk worden gespoten. Klinkt makkelijk, maar dit kost dagen van organiseren en veel, erg veel geduld.


 Ook zijn onze banden aangekomen. Met nog wat kleine problemen op de vrachtbrief. Deze kunnen verholpen worden met nog wat extra betalingen. Ik mag wel zeggen dat we de kas hier in Chile aardig hebben gespekt. De banden gaan naar Michelin waar ik een leuk contact heb opgedaan. Ze monteren ze op de velgen en balanceren ze. Dan brengen ze de wielen naar het camp waar ik ze met vriend Lothar weer monteer. Eerst heb ik onderhoud gedaan aan de remmen en paar schokbrekers vervangen, echt het lijkt wel werk!



Na wat vliegen en een ontmoeting met Jodok Moosbrugger, waarmee ik in Andelsbuch vele jaren heb gewerkt, kunnen we weer op pad.
Helaas schudt onze Turtle nog steeds als een gek. Dat is balen. Ik krik de truck van achteren op en ik kijk tijdens het draaien van wielen of we de onbalans kunnen vinden. Alles maakt erg veel herrie er onder als Adrie 80 km/u rijdt met de achteras van de grond. We draaien om en gaan terug naar Iqq. De volgende dag schroef ik de achter aandrijfas er onder uit en controleer de kruiskoppelingen. We rijden een stuk in 4x4 op de vooras. Helaas nog het zelfde resultaat, echt om gek van te worden. We gaan naar Antofagasta daar bij Michelin halen we de korrels die we in de banden hadden gedaan voor het balanceren eruit en balanceren met lood. Het was erg veel wat er op de banden moest, bij een zelfs 1.5 kg. Toen we de band gedraaid hadden op de velg was het nog maar een kilo. Gelukkig was het wat beter, maar nog geen feest.


Joop wilde altijd al een keer op de camper landen, hier lukte het perfect.



We werden gespot door een paar lokale expeditietruck bouwers. Deze mannen zijn nog in het beginstadium en wilden wel graag mijn kennis pikken en dat mocht. Onze imperial moest nog worden gelast en dat hebben ze ook gedaan.
We werden uitgenodigd bij het strandhuis van Luis voor het weekend. Het was erg gezellig en we maakten een mooie zee-safari langs pinguins, zeeleeuwen, pelikanen en nog veel meer zeevogels.

Ons plan was om richting het noorden te gaan, maar Lothar, die hier al 6 jaar rondreist, adviseerde ons om ivm het regen seizoen nog niet noord te gaan, dus draaien we op zuid en gaan we nog wat Argentinië bezoeken.
Joop is nog steeds niet tevreden met het rijden van de Turtle en zoekt en zoekt. Er zit best veel speling op de stuurkogels en in Copiapo bij de DAF daar worden deze vervangen.
 

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, eerst zijn we een halve dag aan het zoeken geweest naar nieuwe.
We vonden de 3 die we nodig hadden: een bij Iveco, een bij Renault en een bij Scania. Helaas wilden de oude niet los, zelfs niet met mijn hulp. Toen ben ik bij Scania een stuk speciaal gereedschap gaan lenen en toen lukte het. Oeps, wat een gedoe. Gelukkig is het nu allemaal weer in orde, hehe.

De tijd begint te dringen, onze 90 dagen van het visum zijn bijna om en we rijden via Copiapo en over de Paso San Francisco naar Argentinië.
 

 

De pas over de Andes is prachtig. Helaas heb ik problemen met slapen op hoogte en zijn we veel te snel over deze 4800 meter hoge pas gereden.
 

Aan de andere kant in Argentinië kwamen we bij de warm water bronnen van Fiambala waar ik 2 dagen in heb gelegen om al het vuil van het werken los te weken. Adrie kreeg allemaal jeukende bulten van dat gezonde water, vast van de watervlooien?


En nu op naar Rodeo voor wat kite surfen, maar dat in een volgend bericht.

Tot een volgende keer.
Joop en Adrie.

Met een grote klap het oude jaar uit!

Wauw, 5 weken waren we te gast bij de 2 Blafbekken, het was erg leuk om weer honden om ons heen te hebben.

Het Hippiehuisje van Lorraine was heel erg basic, maar gelukkig hadden we ons eigen huis. De weken zijn snel gegaan. Adrie had nog een griepje met flink koorts en ik had iets met de darmen, zo'n dag of 10. Ik moest dus de laatste dagen wel erg hard werken om mijn klusjes aan de Turtle klaar te krijgen en kon soms ook vliegen

 
Na twee jaar en honderden takken werd het tijd voor een poetsbeurt.








Hierna de achterzijde, de voorzijde en de trap opnieuw op nieuw in de verf, goed werk in een stofvrije omgeving :-)

Ook hebben we een van de reserve banden daar achtergelaten omdat de imperial was gebroken, dit bleek echter een heel foute beslissing.

We werden afgelost door 2 Zuid Afrikaanse doktoren op motoren die van Ushuaia naar Alaska rijden in een jaar.

 De tijd bij de honden ging veel te snel, je komt een ritme waarbij de dagen al snel op elkaar gaan lijken en voor je het weet is de week weer om.

Ook het weer hier aan de kust in Chili is niet echt fijn, er hangt meestal een lage wolken band langs de kust, veroorzaakt door de koude zee. Meestal klaar het wel op maar de wind is altijd koud, ook nu het zomer is hier. Ok in Brazilie was het zweten en vochtig, maar dit hier is zeker niet ons klimaat.

We hebben een mooie route gepland door de bergen, heerlijk om weer onderweg te zijn.

  Joop vond weer een mooi bruggetje!

 

 We bezoeken onderweg nog een paar parken en spotten nog een Dinosaurus. 

 

En ik kon eindelijk weer eens kiten. Op een stuwmeer waar zowat geen water meer in stond omdat het 8 jaar bijna geen regen heeft gehad.

 Hierna vonden we camper plekje aan een mooi stil strand waar ik kon paragliden.

  

Na een paar dagen wilden we weer verder gaan naar Iquique, waar in Januari onze nieuwe banden uit Nederland hopelijk aankomen. Helaas kwamen we niet zo ver. Na zo'n 30 km een giga klap: rechts achter explodeerde de band. 

 

Gelukkig is de velg nog ok, maar de diesel tank is erg beschadigd, maar nog heel en ook de rvs kast heeft een flinke klap gekregen.

 

Gelukkig kunnen we goed parkeren op een stuk nieuwe weg wat nog niet in gebruik is. De bouten gaan goed los. De motorfiets en het reservewiel eraf getakeld. Wiel van 150 kg gemonteerd. De oude band, die helemaal aan gort was van de velg af krijgen was een probleem, maar na drie uur buffelen was de klus geklaard en konden we weer terug naar het strandje.

Je begrijpt nu ons probleem? Geen reserve band meer, foutje, bedankt Joop.

Maar er zijn 2 honden die erg blij zijn ons weer te zien na onze detour van 700 km.

 

Onze huidige banden zijn echt op, we hebben veel onbalans. Joop balanseert de banden met water wat wel wat helpt, maar door de vibraties komen er ook andere problemen: de vooras begint olie te lekken, de tussenbak ook en een schokbreker lekt ook. Mooi klote allemaal en we moeten nog 1500 km, maar nu wel weer met een reserveband :-)

Tot in Iquique, hopelijk met veel mooie verhalen over de Dakar Rally, vliegavonturen en nieuwe banden! Yes, Yes.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Op naar Chile 27-11-2014.

We hebben een mooie tijd gehad in Uruguay en zijn nog even naar Brazil gereden om te kijken of we nog welkom waren. We waren verleden keer iets te lang blijven hangen, maar er waren geen problemen en dus hebben we de tanks daar weer volgegooid en zijn weer Uruguay in gegaan. We hebben nog wat dagen in de warme bronnen gelegen en gingen toen de grens over naar Argentinië, zonder problemen. In Colon, een leuke oude stad aan de rivier wat leuke contacten gemaakt en nog wat geld tegen een mooie koers kunnen wisselen, wat het leven weer wat goedkoper maakt.

We zijn naar NP El Palmar gegaan, waar we 2 jaar terug ook waren, een leuke plek. Hierna naar het westen, richting Cordoba. Dit is 1000 km pampa, dus niets te beleven, maar bij Cordoba zijn er weer bergen en meren. We zijn naar NP El Condorito gegaan waar eigelijk geen mens komt, maar dat bevalt ons best. We hebben er gewandeld en van de ongelofelijke sterenhemel genoten.  

Daarna zijn we naar een stuwmeer gereden: Dique Los Molinos. Joop wilde zijn nieuwe kite spullen graag uit proberen en er was goede wind voorspeld. Het kiten was al weer een maand of 7 geleden maar geen probleem, het ging prima. Wel wennen aan de nieuwe kite's. Het was erg gezellig daar, er was ook een kite evenement waar we met onze camper weer veel bekijks trokken en leuke contacten maakten. Een andere kiter en ex-Dakar deelnemer vertelde ons dat de wereldkampioenschappen enduro (ISDE) in San Juan waren. Ik kreeg gelijk kippenvel omdat ik ook jaren competitie heb gereden.

Dus op naar San Juan. Onderweg konden we nog een paar paragliding stekken aandoen, maar helaas te veel wind. In La Cumbre hebben we het vliegveld van Andy Hediger bezocht. 

  

Hij is een, nog levende, paragliding legende. Hij heeft hier op een vliegveld een groot vlieg centrum gebouw met erg veel mooie vlieg speeltjes.

Ik had een mooie weg gezien op de kaart naar San Juan, onverhard, maar dat viel tegen: erg veel bomen met takken die te laag waren dus regelmatig de zaag gebruikt om te landscapen. Omdraaien zagen we niet zitten dus maar door gaan. De arme Turtle heeft wel moeten afzien maar na 100 km waren we er door.

 

In San Juan naar het stadion waar de paddock was. Gaaf al die motoren. Helaas maar 2 Nederlandse deelnemers. We hadden gelijk goed contact met het team van South Africa en daar treffen we zowaar Alfie Cox, 14x Dakar deelnemer. Adrie helemaal blij, ze was altijd een groot fan van hem en dus op de foto.

Ja, het was leuk. We presteerden het om met de Turtle zelfs 3 nachten midden op de proef te kunnen staan. Het was voor de mannen en vrouwen erg zwaar en dag 3 was een waar slagveld waarbij 100 rijders de finish niet haalden door al het stof, zand en de erg droge lucht.

 

Maar we moesten weer verder want we hebben een afspraak in Chile, waar we voor een dame die veel reist en een cabin aan de kust heeft met 2 honden, 5 weken gaan passen op de honden en het huisje. Het is er erg mooi, maar helaas is het huis een grote vieze bende, vooral de keuken. Volgens de andere honden sitters die ons moeten in werken moeten we in het boven huis slapen en waren de honden welkom in het bed? 

  

 Zij dachten dat het een groot probleem was als we dat niet deden en ook de eigenaresse, op het moment in Afrika, was in paniek dat we de honden niet verwelkomden in ons bed!!!! Gelukkig hadden de de honden er geen probleem mee en waren ze blij eindelijk het bed voor zich alleen te hebben :-)

Joop kan hier ook vliegen en wat aan de camper werken, dus hij hoeft zich niet te vervelen en Adrie kan zich uit leven in het huis! De honden zijn schatten en luisteren al goed naar Joop's fluitje.

Er zijn ook veel vogels hier. Ze krijgen regelmatig vogelzaad. Adrie heeft voor de Reuzenkolibrie het voederbakje opgehangen en hij maakt er dankbaar gebruik van.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Joop kan ook vliegen op de nieuwe stek.

Terug in Zuid Amerika.

Terug in Zuid Amerika.

Onze zomer in Greifenburg is goed verlopen. Helaas was het weer om te vliegen maar zelden goed, erg onstabiel, maar we hebben ons er toch prima kunnen vermaken.

Wandelen, fietsen, paragliden en toeristische uitstapjes.

Foto's: Camper weer in de stalling in Dellach en Joop in de G-force Trainer in Greifenburg

Omdat ik alweer 6 jaar niet meer in de paragliding scene actief ben heb ik veel van de nieuwe ontwikkelingen gemist. Mijn nieuwe scherm gaf me geen goed gevoel en ik heb het scherm maar 2 vluchten met 100 km en 5 uurtjes gevlogen. Ik heb het gelijk weer verkocht en op advies van vriend Guido ben ik gaan vliegen aan de Advance Epsilon. Wat een verademing om te vliegen aan een scherm dat niet steeds inklapt boven je hoofd.

Ik heb er met veel plezier aan gevlogen     maar vond het zonde om hier in Zuid Amerika met een nieuw scherm aan de kust te vliegen en heb het weer geruild voor een ouder model.

Na het verblijf in Oostenrijk zijn we via Rinus en Corrie in het Zillertal naar onze vrienden Bob en Christa in Nederland gegaan. Ondanks dat we ivm met onze reizen hen zo weinig meer zien, was het weer een warm welkom. Hartelijk dank.

Hierna naar het overlander treffen in België. Omdat we geen auto bij ons hadden om te slapen zijn we maar een dag gebleven, veel te kort, maar gelukkig wel diverse reisvrienden getroffen en Joop deed nog mee aan een panel gesprek over budgettering tijdens overland reizen. Hij had het nodige voorbereid en er was veel animo.

Hierna waren we nog 10 dagen bij Ma, want die gaan we de komende jaren vast niet zien. Het was erg duur voor ons om naar Nederland te komen: de vluchten en ook het verblijf en het leven in Europa.

Onze oude Chevrolet was weer van stal gehaald en dat voor een tripje naar Oostenrijk, het is gewoon te duur om deze auto constant te stallen en eigenlijk niet te gebruiken, dus moesten we na 18 jaar van deze mooie auto afscheid nemen en ik heb wel een traantje weg moeten pinken.

Met veel te veel spullen zijn we door Jelle, ons neefje, naar Schiphol gebracht. Nogmaals bedankt Jelle en Henk.

Onze reis liep voorspoedig, maar wat een slechte service op die vliegtuigen van Air Europa, we gaan nooit meer met deze firma. Onderweg naar Madrid kregen we niets en naar Montevideo kregen we 1 uur na het opstijgen een maaltijd en vervolgens 1 uur voor landing een broodje en er tussenin hebben ze zich 10 uur lang niet laten zien. Oke, het was wel een nacht vlucht, maar toch. Er moet toch in ieder geval drinken rondgebracht worden.

Op het vliegveld werden we opgehaald door de eigenaar van de stalling waar onze Turtle stond. Gelukkig nog in dezelfde staat als we hem achter hadden gelaten, maar wel erg vochtig met zelfs hier en daar wat schimmel, misschien niet genoeg gelucht?

Na 3 dagen prutsen aan de auto had ik alle nieuwe gadgets en onderdelen weer gemonteerd en konden we op pad. Heerlijk om weer langs de zee te rijden met mooie stranden en stadjes. We staan nu al weer voor de 4e nacht op een mooi plekje aan de kust. Hier heb je die vrijheid nog met een camper, er zijn er ook maar weinig dus is het nog niet verpest door Jan en alleman.

 

 

Vandaag komen we in een natuur gebied met bordjes: “niet kamperen”. We zetten de Turtle neer en er komt gelijk een ranger, Daniel, aan op zijn plofje. We krijgen een folder en een heel verhaal over het park: welke padden en kikkers en vogels hier allemaal leven en hoe het geregeld is met het water in de lagune. Hij vroeg of we hier beleven slapen. Geen probleem, maar maak svp geen vuur en als je dat toch doet, een kleintje mag wel hoor ;-)

Bij een pontje over de Laguna Garzon zagen we deze onderwater dragline.

Ik wilde wel kiten vandaag, het windje was perfect, maar wel erg koud en het water ook. Dus toch niet gegaan. Ja, ik ben toch niet meer die held van vroeger die nog door de ijsvelden surfte.

Ja Joop, je wordt ouder, geef het maar toe ;-)

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.