Joop en Adrie kopen een huis!!!!!!!!

Na de warm water bronnen gaan we weer verder, meestal via Ruta 40. Helaas blijken ze aan de weg te werken en bij de Cuesta de Miranda is hij afgesloten. Even 300 km omrijden, bedankt!
We brengen weer een bezoek aan PN Ischiqualasto. Helaas is de route ivm de regen en schade aan de paden maar gedeeltelijk open. Mooi pech, maar ze hebben wel de prijs aangepast. Kijk, dat is wel netjes. Ze blijken ook nog een mooie nieuwe weg aan te hebben gelegd: de Ruta 150 naar het oosten, gedeeltelijk door het park. Erg mooi. We kwamen langs een, gesloten, bezoekers centrum waar een levensechte-grote Dinosaurus stond.

Na Joop's mislukte poging om te gaan surfen in Rodeo, 2 jaar geleden, was hij nu beter voorbereid met zijn kite’s. Het waait hier van de planeten in de middag en met zeer sterke vlagen. Er blijkt ook nog een Kite festival te zijn met wat Braziliaanse profs. Wat een mooie show, soms lijkt het meer op paragliden, wat een sprongen maken die mannen!


 
Hierna gaan we naar naar PN El Leoncito. Hier wil Joop natuurlijk weer gaan Blokarten op een groot droog meer. 

 In de middag begint het weer te blazen. Het gaat best goed, maar hij maakt tijdens een gijp een 360er met halve schroef en komt met 2 vingers onder de Blokart. Het voelt echt niet goed, hij durft zijn handschoen niet uit te trekken. In de camper speelt Adrie doktertje met een eigenwijze patiënt. We zagen van een pollepel de steel af en spalken de twee gewonde vingers samen. Het klopt erg en doet veel pijn en nu, maanden later, heeft Joop er nog steeds last van. Van een vinger is een pees gescheurd en hij zal de rest van zijn leven in een hoek van 45 graden blijven staan.

We gaan weer zuid, richting Mendoza. Deze route is echt super mooi. Helaas hebben we regen als we op de pas van Villavicensio met zijn 365 bochten. “Een voor elke dag van het jaar.” Het is mooi en speciaal, met wat kleine lawines, het vele water en een onverharde weg met mooie afgronden.


 
In Mendoza verblijven we weer op camping Suiza, wel erg duur en helaas ook veel muggen. Het is wel een verzamelpunt van Pan American reizigers en het is wel leuk om weer andere reizigers te ontmoeten.
Ik vervang nog de bussen van de stabilisator die ik ergens in de stad op maat laat draaien en natuurlijk lunchen we bij Anna's Bistro, voor de derde keer.
Het lukt me niet om een lift te vinden de berg op, dus helaas deze keer niet vliegen.



Het stuk naar San Rafael is wat saai, maar hierna nemen een mooi route via Valle Grande. Super mooi. We besluiten om naar de Embalse El Nihuil te gaan, een mooi groot stuwmeer. (Er is zelfs genoeg water in.) Er zijn veel vogels: flamingo's, zwanen met zwarte nekken, meeuwen, eenden en nog veel meer. Joop ziet op Wind Guru dat er wat wind komt over een paar dagen en kiten doe je niet met je vingers. We blijven dus nog wat hangen en ja eindelijk komt er wind. Wel erg vlagerig en aflandig. Ik vraag aan Adrie of ze me kan ophalen via het strand als ik niet terug kan komen. Ja hoor, ik land dus een stuk lager aan de kant. Ik zie geen actie bij Adrie, maar zie wel dat de Turtle door zijn knieën is gegaan. Het ziet er wat vreemd uit, maar ik heb mijn bril niet op. Adrie komt nu lopend naar me toe. Ze wilde me inderdaad op komen halen, maar de Turtle zakte met de voorwielen in het zand met water weg.
 
Ja hoor, haar eerste 2 meters alleen in de Turtle en zo vast als een huis, tot de as er in. Gelukkig heeft ze verder niets geprobeerd en staat hij achter nog op harde grond. Dus banden leeg laten lopen en het lukt. De auto stond in het grondwater, dus veel geluk dat we hier zonder veel moeite uit komen.


 
Via de Ruta 40 verder zuid richting Lago Alumine en we vinden daar een erg mooie route dwars door Araucania bossen. Heerlijk, na al die maanden eindelijk weer groen.
We hoppen de grens over naar Chile. Het is 10 maart, Zus is jarig en moeder op Skype, erg leuk.



 We slapen een nachtje bij vulkaan Llaima, 2 jaar geleden stonden we op het zelfde plekje. We rijden verder naar Pucon waar we vrienden gaan we bezoeken. Jago en Lucy die daar een eco huis bouwen met veel vrijwilligers. Ze zijn al een jaar bezig. Zij is advocaat geweest en hij een computerman. Zij worden niet gehinderd door enige ervaring met het bouwen en er gaat daarom toch erg veel mis. De BBC ziet er echter wel brood in en er wordt een tv progamma opgenomen. Ze leven met 3 kinderen in een een joekel van een 6x6 Tatra camper. We hadden met Jago en deze camper in Iquique al kennis gemaakt.

 Op de berg waar ze wonen (op 725 m. hoog) heb je een droom uitzicht op twee vulkanen: Villarica op 10 km (waar we de grote uitbarsting met 6 dagen mis lopen) en Llaima in het noorden.

Het is een erg mooi stek met mooie bossen en veel meren. Pucon is een leuk stadje met allemaal outdoor bedrijfjes en leuke restaurants en terrasjes en er zijn veel expats die in deze omgeving wonen.

Joop zijn verjaardags feestje in de quincho


Aangezien wij een service truck zijn helpen we, met de Turtle, Jago nog even uit de sloot waar hij in terecht was gekomen omdat hij, als beleefde Engelsman, iets te veel ruimte gaf aan een tegenligger.


 
Het huis dat Jago op dit moment gebruikt staat te koop en de prijs is wel binnen ons budget. 
We besluiten het te kopen. Helaas is er nog iemand die het wil hebben en deze was iets eerder, maar er zijn wat problemen met zijn lening en dus zijn we weer in de markt. Het koop proces wordt in gang gezet.
Joop heeft intussen kennis gemaakt met Francisco Bacher (Franzi) van een hout boerderij een stuk de berg op en ze gaan al aan de slag. 5 dagen zijn ze met de traktor bezig om weer wat zicht te naar het dal vrij te maken. Joop is het best zware werken niet meer gewend en moet 's avonds door Adrie in bed worden geholpen.
Het volgende project is een nieuwe slang aan de septic tank en hierna gaan ze aan de slag om een nieuwe kas te bouwen. Deze wordt steeds mooier en duurder. (Je kent Joop, he) Franzi levert het hout uit zijn bos en het wordt een enorm stabiel gebouw dat alle aardbevingen en vulkaan uitbarstingen kan weerstaan. Franzi maakt veel grapjes dat we wel op een miljoen CLP gaan uitkomen en dat begint er steeds meer op te lijken.

Ons greenhouse en de harde werkers.


 

Onze vulkaan Villarica.

 
Een paar honderd km. zuidelijk barst er nog een vulkaan uit, Calbuco, in de buurt van Puerto Mont en deze werpt een as wolk van zo'n 13 km hoog de lucht in. De beelden zijn heftig en dan komt die as wolk ook nog de volgde dag bij ons langs. Het is tot 13.00 uur aarde donker en het regent as. Wat een zootje. We zijn de auto al aan het pakken om te gaan rijden, als het gelukkig wat lichter wordt. We besluiten te blijven, rijden is ook geen optie m,et al die as, het filter zit zo dicht.
De volgende dag gaan we naar Valdivia, aan de kust, waar vrienden van ons zitten zonder as problemen. Ze staan aan een jachthaven met andere vrienden die over de wereld zeilen. Er zijn nog een stel zeilers met een catamaran  en dus is dit ineens het grootste Nederlandse gezelschap wat we hebben ontmoet in Zuid Amerika. En passant is onze koning ook nog bijna jarig en worden we uitgenodigd om mee te vieren met een feestje dat wordt georganiseerd door de Honorair Consul Charlotte Lovengreen.  Adrie doet geen oog dicht: wat moet ik aan?!  

 

Allemaal zorgen voor niets, ze zag er schitterend uit. (Dank je, Joop.)
De volgende dag zijn we met zijn achten in de Turtle en via hole 18 ;-) naar het clubhuis van de golfclub gereden. We waren wel de enigsten met een Nederlandse auto en wat voor een. Het was een hele ervaring met allemaal lekker hapjes: bitterballen, Unox rookworst, zure haring en draadjesvlees met rodekool, prinsessen boontjes en aardappelpuree. Bij de koffie waren er stroopwafels, echt heel erg leuk.

Helaas komt degene die het koopcontract moet tekenen nog steeds zijn afspraken niet na en we krijgen steeds meer twijfels. Ook onze advocaat is er dagelijks mee bezig. Na 5 weken zet ik hem wat meer onder druk. Het antwoord is niet bevredigend. We hebben geen zin om nog meer tijd en geld te investeren en te gaan zitten duimen draaien in de kou, want het regent soms natte sneeuw en er lag al wat ijs. Nog niet genoeg voor een Elf Steden Tocht, maar het is hier ook pas herfst.
We besluiten dan toch niet te kopen en weg te gaan na bijna 2 maanden. Vooral onze buurvrouw Rony is bijna in tranen.
We hebben veel vrienden gemaakt en hadden een mooie tijd, jammer dat het zo moest aflopen.

Dus we rijden weer noord en gaan zien wat de toekomst ons gaat brengen.
Weer veel geleerd en moeten toch eerst even deze kater verwerken.

Tot een volgende keer.
Groetjes van Joop en Adrie

Yes, nieuwe banden!!

Ja, een beetje laat met ons blog, sorry.

De Dakar Rally was in Iquique,
 

Chile, we hebben er van genoten. 4 dagen hebben we bij het Bivouac gestaan. Een groot spektakel. We zijn op de motor 2x naar de specials wezen kijken en als klap op de vuurpijl was daar natuurlijk de finish vanaf het giga duin (600 m), recht voor onze camper. We zaten we eerste klas.




In het Bivouac komen is niet zo makkelijk, maar de eerste dag lukte het ons. Chris wist alles over de route en de planning. Chris en Monique staan bij de ingang en wij rijden pontificaal voor de slagboom.


 Nu zien we er wel een beetje Dakar-achtig uit en de bewaking wilde weten wat ik wilde. Ik zei in het Hollands dat ik dat duin op wilde en prompt gaat de slagboom omhoog. Hehe, we zijn binnen. Ze zijn nog druk met het opbouwen van de restaurants, bubbelbaden, relaxruimten, enz. We verbaasden ons er al over dat het nog niet klaar was en ja hoor, we zijn een dag te vroeg. Bedankt Chris. We rijden er maar weer uit en relaxen wat aan het strand en overnachten op de vliegstek in de duinen, lekker rustig.
 



De volgende dag zijn we naast het Bivouac gaan staan en ben ik op de motor naar de rally gaan kijken, echt gaaf.

We hebben wat contacten op gedaan en via via lukt het ons om in het Bivouac te komen. Ongelofelijk, wat een organisatie bij die teams. Geld speelt geen rol lijkt het wel en het doet pijn als je daar al die mooie banden ziet en ik al maanden bezig ben om een paar nieuwe te krijgen.




En dan al die top monteurs die al de schade die is gereden weer moeten repareren en vaak in recordtijden. Even een vooras wisselen bij een truck: bij de ene er onderuit en bij de andere er weer onder, in 3 uurtjes!
Ook troffen we de bouwer van onze camper, Hugo Kupper, navigator op de Ginaf truck van Wuf van Ginkel. Alle respect voor het doorzettingsvermogen van deze mannen. Hugo kwam, voor een bakje koffie in zijn oude truck, op de fiets door het zand. Ja, je moet de conditie op peil houden na de hele dag in zo truck zitten. :-)
Natuurlijk hebben we nog veel meer beleefd, maar dat wordt wat veel. Maar wat een spektakel was het om al die rijders en rijdsters van dat steile duin af te zien komen met een geweld van soms wel 200 km/u en de trucks met 140 km/u.

Terug op het vliegcamp in Iqq haal ik met hulp van Chris, een overlander met een oude antieke Volvo 6x6 en ook lid van ons forum www.overlanders.be, de banden van de velgen en we brengen ze naar de zandstraler, boven in Alto Hospicio. Daar zullen ze dan gelijk worden gespoten. Klinkt makkelijk, maar dit kost dagen van organiseren en veel, erg veel geduld.


 Ook zijn onze banden aangekomen. Met nog wat kleine problemen op de vrachtbrief. Deze kunnen verholpen worden met nog wat extra betalingen. Ik mag wel zeggen dat we de kas hier in Chile aardig hebben gespekt. De banden gaan naar Michelin waar ik een leuk contact heb opgedaan. Ze monteren ze op de velgen en balanceren ze. Dan brengen ze de wielen naar het camp waar ik ze met vriend Lothar weer monteer. Eerst heb ik onderhoud gedaan aan de remmen en paar schokbrekers vervangen, echt het lijkt wel werk!



Na wat vliegen en een ontmoeting met Jodok Moosbrugger, waarmee ik in Andelsbuch vele jaren heb gewerkt, kunnen we weer op pad.
Helaas schudt onze Turtle nog steeds als een gek. Dat is balen. Ik krik de truck van achteren op en ik kijk tijdens het draaien van wielen of we de onbalans kunnen vinden. Alles maakt erg veel herrie er onder als Adrie 80 km/u rijdt met de achteras van de grond. We draaien om en gaan terug naar Iqq. De volgende dag schroef ik de achter aandrijfas er onder uit en controleer de kruiskoppelingen. We rijden een stuk in 4x4 op de vooras. Helaas nog het zelfde resultaat, echt om gek van te worden. We gaan naar Antofagasta daar bij Michelin halen we de korrels die we in de banden hadden gedaan voor het balanceren eruit en balanceren met lood. Het was erg veel wat er op de banden moest, bij een zelfs 1.5 kg. Toen we de band gedraaid hadden op de velg was het nog maar een kilo. Gelukkig was het wat beter, maar nog geen feest.


Joop wilde altijd al een keer op de camper landen, hier lukte het perfect.



We werden gespot door een paar lokale expeditietruck bouwers. Deze mannen zijn nog in het beginstadium en wilden wel graag mijn kennis pikken en dat mocht. Onze imperial moest nog worden gelast en dat hebben ze ook gedaan.
We werden uitgenodigd bij het strandhuis van Luis voor het weekend. Het was erg gezellig en we maakten een mooie zee-safari langs pinguins, zeeleeuwen, pelikanen en nog veel meer zeevogels.

Ons plan was om richting het noorden te gaan, maar Lothar, die hier al 6 jaar rondreist, adviseerde ons om ivm het regen seizoen nog niet noord te gaan, dus draaien we op zuid en gaan we nog wat Argentinië bezoeken.
Joop is nog steeds niet tevreden met het rijden van de Turtle en zoekt en zoekt. Er zit best veel speling op de stuurkogels en in Copiapo bij de DAF daar worden deze vervangen.
 

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, eerst zijn we een halve dag aan het zoeken geweest naar nieuwe.
We vonden de 3 die we nodig hadden: een bij Iveco, een bij Renault en een bij Scania. Helaas wilden de oude niet los, zelfs niet met mijn hulp. Toen ben ik bij Scania een stuk speciaal gereedschap gaan lenen en toen lukte het. Oeps, wat een gedoe. Gelukkig is het nu allemaal weer in orde, hehe.

De tijd begint te dringen, onze 90 dagen van het visum zijn bijna om en we rijden via Copiapo en over de Paso San Francisco naar Argentinië.
 

 

De pas over de Andes is prachtig. Helaas heb ik problemen met slapen op hoogte en zijn we veel te snel over deze 4800 meter hoge pas gereden.
 

Aan de andere kant in Argentinië kwamen we bij de warm water bronnen van Fiambala waar ik 2 dagen in heb gelegen om al het vuil van het werken los te weken. Adrie kreeg allemaal jeukende bulten van dat gezonde water, vast van de watervlooien?


En nu op naar Rodeo voor wat kite surfen, maar dat in een volgend bericht.

Tot een volgende keer.
Joop en Adrie.

Met een grote klap het oude jaar uit!

Wauw, 5 weken waren we te gast bij de 2 Blafbekken, het was erg leuk om weer honden om ons heen te hebben.

Het Hippiehuisje van Lorraine was heel erg basic, maar gelukkig hadden we ons eigen huis. De weken zijn snel gegaan. Adrie had nog een griepje met flink koorts en ik had iets met de darmen, zo'n dag of 10. Ik moest dus de laatste dagen wel erg hard werken om mijn klusjes aan de Turtle klaar te krijgen en kon soms ook vliegen

 
Na twee jaar en honderden takken werd het tijd voor een poetsbeurt.








Hierna de achterzijde, de voorzijde en de trap opnieuw op nieuw in de verf, goed werk in een stofvrije omgeving :-)

Ook hebben we een van de reserve banden daar achtergelaten omdat de imperial was gebroken, dit bleek echter een heel foute beslissing.

We werden afgelost door 2 Zuid Afrikaanse doktoren op motoren die van Ushuaia naar Alaska rijden in een jaar.

 De tijd bij de honden ging veel te snel, je komt een ritme waarbij de dagen al snel op elkaar gaan lijken en voor je het weet is de week weer om.

Ook het weer hier aan de kust in Chili is niet echt fijn, er hangt meestal een lage wolken band langs de kust, veroorzaakt door de koude zee. Meestal klaar het wel op maar de wind is altijd koud, ook nu het zomer is hier. Ok in Brazilie was het zweten en vochtig, maar dit hier is zeker niet ons klimaat.

We hebben een mooie route gepland door de bergen, heerlijk om weer onderweg te zijn.

  Joop vond weer een mooi bruggetje!

 

 We bezoeken onderweg nog een paar parken en spotten nog een Dinosaurus. 

 

En ik kon eindelijk weer eens kiten. Op een stuwmeer waar zowat geen water meer in stond omdat het 8 jaar bijna geen regen heeft gehad.

 Hierna vonden we camper plekje aan een mooi stil strand waar ik kon paragliden.

  

Na een paar dagen wilden we weer verder gaan naar Iquique, waar in Januari onze nieuwe banden uit Nederland hopelijk aankomen. Helaas kwamen we niet zo ver. Na zo'n 30 km een giga klap: rechts achter explodeerde de band. 

 

Gelukkig is de velg nog ok, maar de diesel tank is erg beschadigd, maar nog heel en ook de rvs kast heeft een flinke klap gekregen.

 

Gelukkig kunnen we goed parkeren op een stuk nieuwe weg wat nog niet in gebruik is. De bouten gaan goed los. De motorfiets en het reservewiel eraf getakeld. Wiel van 150 kg gemonteerd. De oude band, die helemaal aan gort was van de velg af krijgen was een probleem, maar na drie uur buffelen was de klus geklaard en konden we weer terug naar het strandje.

Je begrijpt nu ons probleem? Geen reserve band meer, foutje, bedankt Joop.

Maar er zijn 2 honden die erg blij zijn ons weer te zien na onze detour van 700 km.

 

Onze huidige banden zijn echt op, we hebben veel onbalans. Joop balanseert de banden met water wat wel wat helpt, maar door de vibraties komen er ook andere problemen: de vooras begint olie te lekken, de tussenbak ook en een schokbreker lekt ook. Mooi klote allemaal en we moeten nog 1500 km, maar nu wel weer met een reserveband :-)

Tot in Iquique, hopelijk met veel mooie verhalen over de Dakar Rally, vliegavonturen en nieuwe banden! Yes, Yes.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Op naar Chile 27-11-2014.

We hebben een mooie tijd gehad in Uruguay en zijn nog even naar Brazil gereden om te kijken of we nog welkom waren. We waren verleden keer iets te lang blijven hangen, maar er waren geen problemen en dus hebben we de tanks daar weer volgegooid en zijn weer Uruguay in gegaan. We hebben nog wat dagen in de warme bronnen gelegen en gingen toen de grens over naar Argentinië, zonder problemen. In Colon, een leuke oude stad aan de rivier wat leuke contacten gemaakt en nog wat geld tegen een mooie koers kunnen wisselen, wat het leven weer wat goedkoper maakt.

We zijn naar NP El Palmar gegaan, waar we 2 jaar terug ook waren, een leuke plek. Hierna naar het westen, richting Cordoba. Dit is 1000 km pampa, dus niets te beleven, maar bij Cordoba zijn er weer bergen en meren. We zijn naar NP El Condorito gegaan waar eigelijk geen mens komt, maar dat bevalt ons best. We hebben er gewandeld en van de ongelofelijke sterenhemel genoten.  

Daarna zijn we naar een stuwmeer gereden: Dique Los Molinos. Joop wilde zijn nieuwe kite spullen graag uit proberen en er was goede wind voorspeld. Het kiten was al weer een maand of 7 geleden maar geen probleem, het ging prima. Wel wennen aan de nieuwe kite's. Het was erg gezellig daar, er was ook een kite evenement waar we met onze camper weer veel bekijks trokken en leuke contacten maakten. Een andere kiter en ex-Dakar deelnemer vertelde ons dat de wereldkampioenschappen enduro (ISDE) in San Juan waren. Ik kreeg gelijk kippenvel omdat ik ook jaren competitie heb gereden.

Dus op naar San Juan. Onderweg konden we nog een paar paragliding stekken aandoen, maar helaas te veel wind. In La Cumbre hebben we het vliegveld van Andy Hediger bezocht. 

  

Hij is een, nog levende, paragliding legende. Hij heeft hier op een vliegveld een groot vlieg centrum gebouw met erg veel mooie vlieg speeltjes.

Ik had een mooie weg gezien op de kaart naar San Juan, onverhard, maar dat viel tegen: erg veel bomen met takken die te laag waren dus regelmatig de zaag gebruikt om te landscapen. Omdraaien zagen we niet zitten dus maar door gaan. De arme Turtle heeft wel moeten afzien maar na 100 km waren we er door.

 

In San Juan naar het stadion waar de paddock was. Gaaf al die motoren. Helaas maar 2 Nederlandse deelnemers. We hadden gelijk goed contact met het team van South Africa en daar treffen we zowaar Alfie Cox, 14x Dakar deelnemer. Adrie helemaal blij, ze was altijd een groot fan van hem en dus op de foto.

Ja, het was leuk. We presteerden het om met de Turtle zelfs 3 nachten midden op de proef te kunnen staan. Het was voor de mannen en vrouwen erg zwaar en dag 3 was een waar slagveld waarbij 100 rijders de finish niet haalden door al het stof, zand en de erg droge lucht.

 

Maar we moesten weer verder want we hebben een afspraak in Chile, waar we voor een dame die veel reist en een cabin aan de kust heeft met 2 honden, 5 weken gaan passen op de honden en het huisje. Het is er erg mooi, maar helaas is het huis een grote vieze bende, vooral de keuken. Volgens de andere honden sitters die ons moeten in werken moeten we in het boven huis slapen en waren de honden welkom in het bed? 

  

 Zij dachten dat het een groot probleem was als we dat niet deden en ook de eigenaresse, op het moment in Afrika, was in paniek dat we de honden niet verwelkomden in ons bed!!!! Gelukkig hadden de de honden er geen probleem mee en waren ze blij eindelijk het bed voor zich alleen te hebben :-)

Joop kan hier ook vliegen en wat aan de camper werken, dus hij hoeft zich niet te vervelen en Adrie kan zich uit leven in het huis! De honden zijn schatten en luisteren al goed naar Joop's fluitje.

Er zijn ook veel vogels hier. Ze krijgen regelmatig vogelzaad. Adrie heeft voor de Reuzenkolibrie het voederbakje opgehangen en hij maakt er dankbaar gebruik van.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Joop kan ook vliegen op de nieuwe stek.