Bommen en granaten.

Ja, Joop heeft de Turtle omgebouwd tot een granaat werper, maar daarover later meer.
Weer onderweg. Even wennen dat wel. De Turtle heeft (nog steeds) wat start problemen: er komt lucht in de diesel leiding en waar vandaan? Dat is zoeken en zoeken. Bij de Bosch Service wordt het hele systeem getest en wordt de opvoer pomp gereviseerd en een nieuwe klep in de retour gemonteerd. De injectors moeten ook worden vernieuwd, maar deze zijn niet leverbaar in Zuid Amerika. Maar goed, er komt nog steeds lucht in de diesel leiding en waar vandaan? Dat is zoeken en zoeken.
We doen onderweg naar het noorden wat leuke plaatsjes aan en belanden in het surfers paradijs Pichilemu. Wat een hoge golven, heftig en best koud voor die mannen en vrouwen.







We hebben ook nog wat problemen met de woon accu's en vinden in Santiago nieuwe AGM accu's, 4x 170AH. Wat een luxe en ze werken perfect, dat moet wel weer een paar jaar goed gaan.







We gaan de pas Cristo Redentor over naar Mendoza, daar zijn we al vaker geweest.
We laten er onze oude motorhoes vernieuwen van prima materiaal, ziet er ook weer goed uit.
In Mendoza gaan we ook even langs de tandarts. In Pucon had de mond hygieniste een gaatje bij me gevonden en Adrie heeft al langer last van kiezen en kaak. Bij mij werd het gaatje niet gevonden! En arme Adrie was aan de beurt met een wortelkanaal behandeling, die achteraf gezien nog niet eens zoveel goed gedaan heeft.
Gelukkig zijn de temperaturen al weer wat beter nu we weer zo een stuk noordelijker zijn. Joop maakt nog een vlucht met de paraglider en dan gaat het weer verder.
Na 80 km is er een mooi stuwmeer met een goede wind: Embalse de Potrerillos en Joop kan paar dagen heerlijk kiten. Super wind, lekker laminair maar het water is erg koud.



Boot vrienden van ons rijden met de reisbus langs en maken nog een foto. Jammer dat ze niet konden stoppen.


In Uspallata lopen we JP en Hannie tegen het lijf en we hebben samen nog een heerlijke lunch.
De volgende stop is PN El Leoncito. We treffen daar weer 2 stellen die ook in Mendoza waren. Helaas heb ik een virus van een van hen overgenomen en heb het goed te pakken. Natuurlijk steek ik vervolgens Adrie weer aan dus dat wordt 2 weken herstellen.
Nadat ik mijn 2 vinger hier een paar maanden geleden had gebroken bij het Blo-karten, wilde ik eigenlijk wel van mijn landzeiler af. Ik gebruik hem niet zoveel en in Barreal had ik nog een kennis die in deze dingen handelt, hij wilde hem wel overnemen.



Hierna rijden we noord naar Rodeo, het kite paradijs, maar voor ons is het uitzieken. Via de mooie nieuwe RN 150 rijden we door naar PN Talampaya, hier doen we voor de 2x een tour en het is weer is super mooi. Nog verder noord komt het wijn gebied van Cafayate. Hier maken we kennis met Wolfgang en Anke, ze hebben net zo een bakbeest als wij. Hij komt ook uit de luchtsport en heeft jarenlang een ballonvaart bedrijf gehad. Ze hebben zo'n beetje dezelfde manier van leven en reizen als wij en het klikt goed. We blijven 10 dagen hangen en doen wat leuke uitstapjes. Joop ligt een paar dagen onder de auto en trekt allemaal nieuwe leidingen, op zoek naar het luchtlek, het is om gek van te worden.

 Verder naar Salta, deze route is een van de mooiste die we ooit hebben gereden met erg mooie en bizarre rots formaties. Adrie wordt weer eens verwend met een nieuwe outfit en we reizen weer verder. Het blijft een erg mooie route.



We gaan weer naar Chili, want via deze route willen we naar Peru. We gaan over de Paso de Jama. Het weer is al weken zo mooi en er is geen sneeuw of ijs op de pas. Het is wel erg hoog: 4835 m.



maar de Turtle doet het prima. Dan duiken we, na ruim 300 km. Altiplano, eindelijk weer naar beneden, een lange afdaling van 2000 m. hoogte verschil en dat zonder bochten! Op naar San Pedro de Atacama.


Het is een leuk dorp, wel vergeven van de toeristen, vooral jonge backpackers, maar dit geeft een leuke sfeer met veel restaurantjes en terrasjes.
We gaan de Vallei van de Maan (Valle de la Luna) bezoeken. Een echt bizar landschap (net een maanlandschap dus) met allemaal zout, maar dit lijkt net sneeuw. We doen verschillende korte wandelingen. Er is er een door een zout grot, heftig en Adrie vergat in deze mooie omgeving zelfs haar angst voor smalle steile paadjes.



In Calama bezochten we nog de grootste open kopermijn ter wereld, Chuquicamata. Ze zijn daar nu al 100 jaar aan het graven en het gat is nu 1 km diep, bij 3 km breed en 5 km lang. Erg imposant met die enorme vracht auto's die 300 ton rots meenemen.



Via de kustweg komen we in het vertrouwde Iquique aan en Joop kan weer eens vliegen en zijn noodscherm pakken.



De nieuwe start op Alto Hospicio is bijna klaar, dit wordt de mooiste startplek ter wereld.


Joop bezig met de injectoren, hij sleutelt ze er uit en laat ze reinigen en testen, maar ze zijn echt versleten.
Hij monteert ze weer, maar er blijkt bij het ontluchten na het monteren van het Separ filter, wat  diesel in een cilinder te zijn gelopen. Hij merkt gelijk dat hij niet door de compressie komt en stopt gelijk met starten en wil de 2 injectoren los halen, waar de diesel is ingelopen. Maar er blijkt dat er een nog wat vast zit omdat hij daar een nieuw rubber had gemonteerd.


Adrie start even kort en Joop kijkt en verwacht dat die ene injector los komt. Nu, dat doet hij met een grote klap en het ding vliegt de lucht in, zo'n 30 a 40 meter hoog. Joop kan hem volgen door de lucht en hij klapt op een paar rotsen wat verderop. Ook na uren zoeken is hij nooit meer terug te vinden! Ja, het is echt te gek voor woorden.
Gelukkig had hij zijn handen niet in de buurt en ook zijn hoofd niet en er is niemand geraakt. Het ding weegt wel 350 gram en dat kan hard aankomen.
Via contact Maarten bij DAF Diesel Service in Winterswijk lukt het om nieuwe injectors te bestellen en via Fedex expres zijn ze nu onderweg naar Iqq. Duimen dat ze komende week zullen binnen komen, dus wordt vervolgd.

Tot een volgende keer.
Groetjes van Joop en Adrie

Joop en Adrie kopen een huis!!!!!!!!

Na de warm water bronnen gaan we weer verder, meestal via Ruta 40. Helaas blijken ze aan de weg te werken en bij de Cuesta de Miranda is hij afgesloten. Even 300 km omrijden, bedankt!
We brengen weer een bezoek aan PN Ischiqualasto. Helaas is de route ivm de regen en schade aan de paden maar gedeeltelijk open. Mooi pech, maar ze hebben wel de prijs aangepast. Kijk, dat is wel netjes. Ze blijken ook nog een mooie nieuwe weg aan te hebben gelegd: de Ruta 150 naar het oosten, gedeeltelijk door het park. Erg mooi. We kwamen langs een, gesloten, bezoekers centrum waar een levensechte-grote Dinosaurus stond.

Na Joop's mislukte poging om te gaan surfen in Rodeo, 2 jaar geleden, was hij nu beter voorbereid met zijn kite’s. Het waait hier van de planeten in de middag en met zeer sterke vlagen. Er blijkt ook nog een Kite festival te zijn met wat Braziliaanse profs. Wat een mooie show, soms lijkt het meer op paragliden, wat een sprongen maken die mannen!


 
Hierna gaan we naar naar PN El Leoncito. Hier wil Joop natuurlijk weer gaan Blokarten op een groot droog meer. 

 In de middag begint het weer te blazen. Het gaat best goed, maar hij maakt tijdens een gijp een 360er met halve schroef en komt met 2 vingers onder de Blokart. Het voelt echt niet goed, hij durft zijn handschoen niet uit te trekken. In de camper speelt Adrie doktertje met een eigenwijze patiënt. We zagen van een pollepel de steel af en spalken de twee gewonde vingers samen. Het klopt erg en doet veel pijn en nu, maanden later, heeft Joop er nog steeds last van. Van een vinger is een pees gescheurd en hij zal de rest van zijn leven in een hoek van 45 graden blijven staan.

We gaan weer zuid, richting Mendoza. Deze route is echt super mooi. Helaas hebben we regen als we op de pas van Villavicensio met zijn 365 bochten. “Een voor elke dag van het jaar.” Het is mooi en speciaal, met wat kleine lawines, het vele water en een onverharde weg met mooie afgronden.


 
In Mendoza verblijven we weer op camping Suiza, wel erg duur en helaas ook veel muggen. Het is wel een verzamelpunt van Pan American reizigers en het is wel leuk om weer andere reizigers te ontmoeten.
Ik vervang nog de bussen van de stabilisator die ik ergens in de stad op maat laat draaien en natuurlijk lunchen we bij Anna's Bistro, voor de derde keer.
Het lukt me niet om een lift te vinden de berg op, dus helaas deze keer niet vliegen.



Het stuk naar San Rafael is wat saai, maar hierna nemen een mooi route via Valle Grande. Super mooi. We besluiten om naar de Embalse El Nihuil te gaan, een mooi groot stuwmeer. (Er is zelfs genoeg water in.) Er zijn veel vogels: flamingo's, zwanen met zwarte nekken, meeuwen, eenden en nog veel meer. Joop ziet op Wind Guru dat er wat wind komt over een paar dagen en kiten doe je niet met je vingers. We blijven dus nog wat hangen en ja eindelijk komt er wind. Wel erg vlagerig en aflandig. Ik vraag aan Adrie of ze me kan ophalen via het strand als ik niet terug kan komen. Ja hoor, ik land dus een stuk lager aan de kant. Ik zie geen actie bij Adrie, maar zie wel dat de Turtle door zijn knieën is gegaan. Het ziet er wat vreemd uit, maar ik heb mijn bril niet op. Adrie komt nu lopend naar me toe. Ze wilde me inderdaad op komen halen, maar de Turtle zakte met de voorwielen in het zand met water weg.
 
Ja hoor, haar eerste 2 meters alleen in de Turtle en zo vast als een huis, tot de as er in. Gelukkig heeft ze verder niets geprobeerd en staat hij achter nog op harde grond. Dus banden leeg laten lopen en het lukt. De auto stond in het grondwater, dus veel geluk dat we hier zonder veel moeite uit komen.


 
Via de Ruta 40 verder zuid richting Lago Alumine en we vinden daar een erg mooie route dwars door Araucania bossen. Heerlijk, na al die maanden eindelijk weer groen.
We hoppen de grens over naar Chile. Het is 10 maart, Zus is jarig en moeder op Skype, erg leuk.



 We slapen een nachtje bij vulkaan Llaima, 2 jaar geleden stonden we op het zelfde plekje. We rijden verder naar Pucon waar we vrienden gaan we bezoeken. Jago en Lucy die daar een eco huis bouwen met veel vrijwilligers. Ze zijn al een jaar bezig. Zij is advocaat geweest en hij een computerman. Zij worden niet gehinderd door enige ervaring met het bouwen en er gaat daarom toch erg veel mis. De BBC ziet er echter wel brood in en er wordt een tv progamma opgenomen. Ze leven met 3 kinderen in een een joekel van een 6x6 Tatra camper. We hadden met Jago en deze camper in Iquique al kennis gemaakt.

 Op de berg waar ze wonen (op 725 m. hoog) heb je een droom uitzicht op twee vulkanen: Villarica op 10 km (waar we de grote uitbarsting met 6 dagen mis lopen) en Llaima in het noorden.

Het is een erg mooi stek met mooie bossen en veel meren. Pucon is een leuk stadje met allemaal outdoor bedrijfjes en leuke restaurants en terrasjes en er zijn veel expats die in deze omgeving wonen.

Joop zijn verjaardags feestje in de quincho


Aangezien wij een service truck zijn helpen we, met de Turtle, Jago nog even uit de sloot waar hij in terecht was gekomen omdat hij, als beleefde Engelsman, iets te veel ruimte gaf aan een tegenligger.


 
Het huis dat Jago op dit moment gebruikt staat te koop en de prijs is wel binnen ons budget. 
We besluiten het te kopen. Helaas is er nog iemand die het wil hebben en deze was iets eerder, maar er zijn wat problemen met zijn lening en dus zijn we weer in de markt. Het koop proces wordt in gang gezet.
Joop heeft intussen kennis gemaakt met Francisco Bacher (Franzi) van een hout boerderij een stuk de berg op en ze gaan al aan de slag. 5 dagen zijn ze met de traktor bezig om weer wat zicht te naar het dal vrij te maken. Joop is het best zware werken niet meer gewend en moet 's avonds door Adrie in bed worden geholpen.
Het volgende project is een nieuwe slang aan de septic tank en hierna gaan ze aan de slag om een nieuwe kas te bouwen. Deze wordt steeds mooier en duurder. (Je kent Joop, he) Franzi levert het hout uit zijn bos en het wordt een enorm stabiel gebouw dat alle aardbevingen en vulkaan uitbarstingen kan weerstaan. Franzi maakt veel grapjes dat we wel op een miljoen CLP gaan uitkomen en dat begint er steeds meer op te lijken.

Ons greenhouse en de harde werkers.


 

Onze vulkaan Villarica.

 
Een paar honderd km. zuidelijk barst er nog een vulkaan uit, Calbuco, in de buurt van Puerto Mont en deze werpt een as wolk van zo'n 13 km hoog de lucht in. De beelden zijn heftig en dan komt die as wolk ook nog de volgde dag bij ons langs. Het is tot 13.00 uur aarde donker en het regent as. Wat een zootje. We zijn de auto al aan het pakken om te gaan rijden, als het gelukkig wat lichter wordt. We besluiten te blijven, rijden is ook geen optie m,et al die as, het filter zit zo dicht.
De volgende dag gaan we naar Valdivia, aan de kust, waar vrienden van ons zitten zonder as problemen. Ze staan aan een jachthaven met andere vrienden die over de wereld zeilen. Er zijn nog een stel zeilers met een catamaran  en dus is dit ineens het grootste Nederlandse gezelschap wat we hebben ontmoet in Zuid Amerika. En passant is onze koning ook nog bijna jarig en worden we uitgenodigd om mee te vieren met een feestje dat wordt georganiseerd door de Honorair Consul Charlotte Lovengreen.  Adrie doet geen oog dicht: wat moet ik aan?!  

 

Allemaal zorgen voor niets, ze zag er schitterend uit. (Dank je, Joop.)
De volgende dag zijn we met zijn achten in de Turtle en via hole 18 ;-) naar het clubhuis van de golfclub gereden. We waren wel de enigsten met een Nederlandse auto en wat voor een. Het was een hele ervaring met allemaal lekker hapjes: bitterballen, Unox rookworst, zure haring en draadjesvlees met rodekool, prinsessen boontjes en aardappelpuree. Bij de koffie waren er stroopwafels, echt heel erg leuk.

Helaas komt degene die het koopcontract moet tekenen nog steeds zijn afspraken niet na en we krijgen steeds meer twijfels. Ook onze advocaat is er dagelijks mee bezig. Na 5 weken zet ik hem wat meer onder druk. Het antwoord is niet bevredigend. We hebben geen zin om nog meer tijd en geld te investeren en te gaan zitten duimen draaien in de kou, want het regent soms natte sneeuw en er lag al wat ijs. Nog niet genoeg voor een Elf Steden Tocht, maar het is hier ook pas herfst.
We besluiten dan toch niet te kopen en weg te gaan na bijna 2 maanden. Vooral onze buurvrouw Rony is bijna in tranen.
We hebben veel vrienden gemaakt en hadden een mooie tijd, jammer dat het zo moest aflopen.

Dus we rijden weer noord en gaan zien wat de toekomst ons gaat brengen.
Weer veel geleerd en moeten toch eerst even deze kater verwerken.

Tot een volgende keer.
Groetjes van Joop en Adrie

Yes, nieuwe banden!!

Ja, een beetje laat met ons blog, sorry.

De Dakar Rally was in Iquique,
 

Chile, we hebben er van genoten. 4 dagen hebben we bij het Bivouac gestaan. Een groot spektakel. We zijn op de motor 2x naar de specials wezen kijken en als klap op de vuurpijl was daar natuurlijk de finish vanaf het giga duin (600 m), recht voor onze camper. We zaten we eerste klas.




In het Bivouac komen is niet zo makkelijk, maar de eerste dag lukte het ons. Chris wist alles over de route en de planning. Chris en Monique staan bij de ingang en wij rijden pontificaal voor de slagboom.


 Nu zien we er wel een beetje Dakar-achtig uit en de bewaking wilde weten wat ik wilde. Ik zei in het Hollands dat ik dat duin op wilde en prompt gaat de slagboom omhoog. Hehe, we zijn binnen. Ze zijn nog druk met het opbouwen van de restaurants, bubbelbaden, relaxruimten, enz. We verbaasden ons er al over dat het nog niet klaar was en ja hoor, we zijn een dag te vroeg. Bedankt Chris. We rijden er maar weer uit en relaxen wat aan het strand en overnachten op de vliegstek in de duinen, lekker rustig.
 



De volgende dag zijn we naast het Bivouac gaan staan en ben ik op de motor naar de rally gaan kijken, echt gaaf.

We hebben wat contacten op gedaan en via via lukt het ons om in het Bivouac te komen. Ongelofelijk, wat een organisatie bij die teams. Geld speelt geen rol lijkt het wel en het doet pijn als je daar al die mooie banden ziet en ik al maanden bezig ben om een paar nieuwe te krijgen.




En dan al die top monteurs die al de schade die is gereden weer moeten repareren en vaak in recordtijden. Even een vooras wisselen bij een truck: bij de ene er onderuit en bij de andere er weer onder, in 3 uurtjes!
Ook troffen we de bouwer van onze camper, Hugo Kupper, navigator op de Ginaf truck van Wuf van Ginkel. Alle respect voor het doorzettingsvermogen van deze mannen. Hugo kwam, voor een bakje koffie in zijn oude truck, op de fiets door het zand. Ja, je moet de conditie op peil houden na de hele dag in zo truck zitten. :-)
Natuurlijk hebben we nog veel meer beleefd, maar dat wordt wat veel. Maar wat een spektakel was het om al die rijders en rijdsters van dat steile duin af te zien komen met een geweld van soms wel 200 km/u en de trucks met 140 km/u.

Terug op het vliegcamp in Iqq haal ik met hulp van Chris, een overlander met een oude antieke Volvo 6x6 en ook lid van ons forum www.overlanders.be, de banden van de velgen en we brengen ze naar de zandstraler, boven in Alto Hospicio. Daar zullen ze dan gelijk worden gespoten. Klinkt makkelijk, maar dit kost dagen van organiseren en veel, erg veel geduld.


 Ook zijn onze banden aangekomen. Met nog wat kleine problemen op de vrachtbrief. Deze kunnen verholpen worden met nog wat extra betalingen. Ik mag wel zeggen dat we de kas hier in Chile aardig hebben gespekt. De banden gaan naar Michelin waar ik een leuk contact heb opgedaan. Ze monteren ze op de velgen en balanceren ze. Dan brengen ze de wielen naar het camp waar ik ze met vriend Lothar weer monteer. Eerst heb ik onderhoud gedaan aan de remmen en paar schokbrekers vervangen, echt het lijkt wel werk!



Na wat vliegen en een ontmoeting met Jodok Moosbrugger, waarmee ik in Andelsbuch vele jaren heb gewerkt, kunnen we weer op pad.
Helaas schudt onze Turtle nog steeds als een gek. Dat is balen. Ik krik de truck van achteren op en ik kijk tijdens het draaien van wielen of we de onbalans kunnen vinden. Alles maakt erg veel herrie er onder als Adrie 80 km/u rijdt met de achteras van de grond. We draaien om en gaan terug naar Iqq. De volgende dag schroef ik de achter aandrijfas er onder uit en controleer de kruiskoppelingen. We rijden een stuk in 4x4 op de vooras. Helaas nog het zelfde resultaat, echt om gek van te worden. We gaan naar Antofagasta daar bij Michelin halen we de korrels die we in de banden hadden gedaan voor het balanceren eruit en balanceren met lood. Het was erg veel wat er op de banden moest, bij een zelfs 1.5 kg. Toen we de band gedraaid hadden op de velg was het nog maar een kilo. Gelukkig was het wat beter, maar nog geen feest.


Joop wilde altijd al een keer op de camper landen, hier lukte het perfect.



We werden gespot door een paar lokale expeditietruck bouwers. Deze mannen zijn nog in het beginstadium en wilden wel graag mijn kennis pikken en dat mocht. Onze imperial moest nog worden gelast en dat hebben ze ook gedaan.
We werden uitgenodigd bij het strandhuis van Luis voor het weekend. Het was erg gezellig en we maakten een mooie zee-safari langs pinguins, zeeleeuwen, pelikanen en nog veel meer zeevogels.

Ons plan was om richting het noorden te gaan, maar Lothar, die hier al 6 jaar rondreist, adviseerde ons om ivm het regen seizoen nog niet noord te gaan, dus draaien we op zuid en gaan we nog wat Argentinië bezoeken.
Joop is nog steeds niet tevreden met het rijden van de Turtle en zoekt en zoekt. Er zit best veel speling op de stuurkogels en in Copiapo bij de DAF daar worden deze vervangen.
 

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, eerst zijn we een halve dag aan het zoeken geweest naar nieuwe.
We vonden de 3 die we nodig hadden: een bij Iveco, een bij Renault en een bij Scania. Helaas wilden de oude niet los, zelfs niet met mijn hulp. Toen ben ik bij Scania een stuk speciaal gereedschap gaan lenen en toen lukte het. Oeps, wat een gedoe. Gelukkig is het nu allemaal weer in orde, hehe.

De tijd begint te dringen, onze 90 dagen van het visum zijn bijna om en we rijden via Copiapo en over de Paso San Francisco naar Argentinië.
 

 

De pas over de Andes is prachtig. Helaas heb ik problemen met slapen op hoogte en zijn we veel te snel over deze 4800 meter hoge pas gereden.
 

Aan de andere kant in Argentinië kwamen we bij de warm water bronnen van Fiambala waar ik 2 dagen in heb gelegen om al het vuil van het werken los te weken. Adrie kreeg allemaal jeukende bulten van dat gezonde water, vast van de watervlooien?


En nu op naar Rodeo voor wat kite surfen, maar dat in een volgend bericht.

Tot een volgende keer.
Joop en Adrie.