Carnaval in Brazil, wat een feest?? 21-03-2014.

Bijna 4 weken zijn we in Pipa blijven hangen. Het was weer super daar.

We hebben onze vluchten geboekt naar Nederland: 15 mei vanuit Montevideo in Uruguay, dus moeten we nog zo'n 5000 km naar het zuiden rijden en dan hebben we een mooi rondje gemaakt van 40.000 km. En eind september komen we weer terug voor een vervolg.

We hebben van iemand ooit een stranden boek gekregen met 2000 stranden dus kunnen we vaak wat moois uitzoeken. De eerste stop is in Tambala, er is daar zelfs een naaktstrand. We kunnen mooi op de parking staan en hebben een mooie wandeling gemaakt waarbij we bizarre rots erosie-piramiden hebben gezien. Erg mooi.

En langzaam rijdend van strand naar strand hebben we vaak contact met de lokalen. Ook in Coruripe aan het strand, gelijk moest er vis worden mee gegeten. Helaas zijn we de taal niet machtig en dus is het soms wel lastig communiceren, maar met handen en voeten kom je een eind.

Er komt nog iemand buurten, hij spreekt 
goed Engels. Gilberto is net met pensioen en heeft een strandhuis iets verderop. Hij nodigt ons uit om naast zijn huis te komen staan. Zijn vrouw Mabel verwent ons ongelofelijk, alle kookkunsten worden uit de kast getrokken. (En Adrie is nog wel op dieet) Na drie dagen nemen we met pijn in ons hart van deze schatten. Na 2 weken belanden we in Salvador en zeker in zo'n stad gaan we op een camping staan. We gaan met de motor de stad in om het historische gedeelte te bezoeken: veel oude kerken en leuke straatjes, maar het was wel een zoekpartij, alles is een richtingsverkeer en overal zijn ze druk met het opbouwen voor de Carnaval. Er is ook een giga politiemacht op de been om het allemaal in goede banen te leiden. We zien dit hele gekkenhuis eigelijk niet zo zitten, maar hier zou een van de beste Carnavals van Brazil zijn, met 2 miljoen bezoekers.

Van onze buren op de camping, Hans en Doris uit Zwitserland vernemen we dat ze geboekt hebben bij een camarote. Hier kun je, voor 70 euro met gratis drank, mee vieren. Het is direct aan de promenade en alles komt hier voorbij. We sluiten ons aan en gaan met de taxi naar town. We zijn er ruim op tijd, 's middags om 3 uur. Langzaam komt het op gang. Helaas niet zoals wij verwacht hadden, met mooie praalwagens. Nee, helaas het zijn mega trailers met daar bovenop een aantal van Brazil's populairste bands die een ongelofelijke klere herrie produceren. Aan deze boem-boem muziek hebben we al een hekel en dan krijg je het vaak nog van 3 of 4 kanten. Je voelt echt de bas op je borst slaan, deze muziek moet je waarschijnlijk voelen. Gelukkig hadden we oorstopjes mee.

Eigenlijk is bijna niemand verkleed. Iedereen heeft een shirt aan van de betreffende wagen, waar ze dik geld voor hebben betaald, om in de optocht mee te mogen swingen. Het werkt als volgt: ze spannen een touw rond de wagen met de band, vaak met een paar honderd man met bewakingshesjes aan in het touw. Het werkt als een visnet en hier binnen zijn dan weer, soms duizenden, fans opgesloten met allemaal hetzelfde shirt. Er mogen dus alleen mensen binnen het touw met de zelfde shirts aan. Ze hebben hier soms wel 500 euro voor betaald. Er rijden dan ook toiletten en mobiele bars binnen dit touw mee.

Wij kunnen dit gekkenhuis aanschouwen vanuit het gebouw waar onze camarote is ondergebracht. Dat werkt wel prima, elke 15 minuten komt er zo een band voorbij, maar na 6 uur hebben we het echt helemaal gezien. We nemen afscheid van Hans en Doris en nemen een taxi terug naar de camping. Dit was echt eens en nooit meer.

De volgende dag gaan we weer verder zuid. Het is nog volop Carnaval en dus overal druk, druk en boem-boem muziek. Omdat we nergens wat kunnen vinden belanden we bij een pousada die een grote tuin heeft waar we goed kunnen staan.

Een stuk voorbij Prado vinden we een mooi plek, een super uitzicht met vele km. kliffen en dus ideaal om te vliegen. Ik heb het nog niet gezegd of er komen er een paar langs gevlogen. Blijken we vlak naast de start te staan. Ik dus ook gelijk mijn scherm gepakt en ik heb heerlijk gevlogen daar. We zijn er drie dagen blijven staan.

We gaan nu het binnenland in via Minas Gerais, waar enkele oude goudmijn stadjes zijn en dan gaan we weer zuid, richting Rio de Janeiro.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Niet zeuren, het waait zo hard!

Ilha do Guajiru, een leuk weerzien. We mogen naast de pousada van vriend Erwin staan. Zijn stukje is iets verder dan de andere kite pousadas, maar wel lekker rustig en een schitterende plek onder de palmbomen. We kunnen het goed vinden met Erwin en hij is ook blij dat er weer eens Vlaams/Nederlands kan worden gesproken.

De wind waait van de planeten, 20/25 knopen. Dat valt tegen. Met de 8 meter kite is het een heel ander verhaal dan ik gewend ben met mijn 12 meter. Het is afzien en ik lijk weer een beginner. Wel een beetje balen, maar het gaat elke dag wat beter.

We vieren Kerst en Nieuwjaar, het valt niet mee om met 30 graden onder de palmen in de sfeer te komen.

De auto van Erwin heeft regelmatig kuren en er hangt regelmatig wat los, soms een hele stuurinrichting, maar met zijn tweeën zijn we heel handig en hebben regelmatig heeeeeel erg zwarte handen.

Na 2 weken zijn mijn armen een meter langer en gaan we weer richting het zuiden. De cabine hef inrichting werkt niet goed. We vinden een een garage, Pro Truck, in Fortaleza. We demonteren de hydrolische pomp en de hef cilinder. We moeten er de volgende dag om 8 uur weer zijn? Het gevolg is dat we een dag wachten maar er komen geen spullen retour van het revisie bedrijf. Dan gaan we maar naar Barra Nova waar we eerder waren om te kiten. We gaan er wachten op het mailtje van Pro Truck.

Kiten gaat prima, maar bij het in het water gaan had ik ruzie met een rots die nogal scherp was en haalde mijn been goed open. Niet zeuren en door kiten. Het bloed gutste er uit. Het hele been rood, natuurlijk vermengd met het zoute water zag het er wel erg heftig uit. Gelukkig zijn er daar geen haaien.

Yes, Yes, de spullen zijn klaar en het werkt ook nog, wat wil je nog meer. Na nog even olie verversen en doorsmeren en we konden weer op pad. Naar Canto da Barra bij Fortim, hier had ik bij een Marina 2 nieuwe accu's voor het woongedeelte kunnen bestellen op de heenweg. Ze moesten wel van 3500 km ver komen, uit Sao Paulo. Na 4 dagen weer terug naar Pipa. De drukte viel wel mee op de camping. Het is erg grappig hoeveel mensen we kennen in Pipa, in ieder geval meer als in Soest waar we de afgelopen 25 jaar hebben gewoond.

Joop raakt wat in de lappenmand met een steenpuist ( nooit eerder gehad) en het is geen pretje. Ook al een maand last van de keel en dan ook nog 3 dagen wat in zijn oog.

Met Salma van de camping naar het ziekenhuis. Haar dochter werkt daar en een telefoontje was genoeg om ons overal erg snel binnen te krijgen. 30 mensen in de wachtrij en wij worden zo overal binnen geloodst.

Na een week aan de antibiotica kon er weer gekited worden.

Soms heb je dat echt, maar dan ook echt, alles perfect is. Ik ben een met het board en de kite. Alles lukt: golven en ook genoeg vlak water, ik vlieg er over, spring meters in de lucht en als ik achterom kijk zie ik meters water spray achter het board. Ik voel me als de wereldkampioen, wat een perfecte dag, wat kan een mens hier gelukkig van worden.

En als afsluiting heeft mijn schat hutspot gemaakt en zo gedenken wij hier de Nederlandse winter.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Adrie met haar nieuwe hondje?

Yes, still alive and kicking.

 Als eerste: alle familie en vrienden een prettige Kerst een voorspoedig Nieuw Jaar.

Ja, 11 weken zijn we blijven hangen in Pipa. Een prima locatie. Leuk dorpje met goed eten en drinken. We vonden zelfs een restaurant dat voor €3,- goed eten heeft: je krijgt 2 stukken vlees en de rest is buffet met veel keus en zoveel je wilt. We zijn erg verbaasd dat ze dit kunnen serveren voor die prijs in een van de duurste landen ter wereld. Gelukkig hebben we daar geen last van en vinden het allemaal wel meevallen. De diesel is €0.80 p/l, camping €8,-, dus als je een beetje oplet valt er best goedkoop te leven in Brazil.

Doordat we zolang op een plek zijn gaat de tijd snel en vliegen de weken voorbij.

Als de wind het toelaat ga ik kiten. Het is een perfecte locatie in Barra do Cunhao. Met de motor is het 20 km met een goed stuk off road, dus een goede warming up voor het kiten. Na zoveel training word ik steeds beter en maak al kiteloop turns en speel soms wat in de golven.

Dan zie ik op Windguru dat, na 2 maanden, de wind minder wordt de komende dagen. De school wil wel een downwinder organiseren.

De wind is goed en we gaan 15 km op zee, langs de kust, met 2 begeleiders. Het voor mij de eerste keer echt op zee. Er zijn soms giga golven van wel een meter of 3 hoog. Ik sta best gespannen op het board, de spieren spelen op en we moeten nog een heel stuk. We komen langs de camping waar Adrie van bovenaf foto's van ons maakt. Gelukkig is het tweede deel wat makkelijker en hoeven we niet zoveel meer af te kruisen.

Onderweg kom ik een reuze zeeschildpad tegen, echt gaaf.

Tussen de hoge golven door maak ik een mooie landing op het strand. Ik zie dat mijn beide voeten behoorlijk kapot zijn geschuurd door de voet banden. Deze waren verkeerd om gemonteerd. Foutje, bedankt.

Dat betekent de komende weken geen kiten, maar er is ook geen wind van betekenis. Het duurt wel 3 weken voor het weer genezen is in deze tropische temperaturen.

Dan kan ik mooi aan de Turtle werken. Door de zoute lucht begint hij op veel plaatsen te roest te vertonen. 3 weken schuren en verven en ik spuit ook het hele chassis in met vloeibare vaseline. Ja, hij knapt er wel van op.

Op 5 dec is Adrie jarig en we gaan op de motor naar Natal voor een cadeau en wat site seeing.

We vinden een nieuwe E-reader, een Kindle met backlight en nu kan ze dag en nacht lezen.

Op de camping hebben we leuke contacten en we organiseren een pizza- avond, heel gezellig en zelfs ik aan de alcohol. Ik heb de volgende dag een kater van 2 bier en 2 wijntjes, dat krijg je als je niets gewend bent.

Ook kan ik de camping mooi gebruiken als start en landingsplaats voor mijn Paraglider en dus, als ik het schuren en verven zat ben, even een vluchtje. Het landen is wel wat lastig en klein maar na de nodige oefening lukt het nu prima.

We krijgen bezoek van Daniel, uit Ponta Negra. Hij vliegt al 3 jaar maar maakt nog wel eens een foutje. Hij heeft ook wel veel geluk en heeft zich nog niet bezeerd.

Ik heb Adrie kunnen overhalen om weer naar het noorden te gaan omdat daar meer wind is.

En dan, eindelijk, 16 december nemen we afscheid van de camping, de vrienden en de honden. Het was ons een waar genoegen.

Na eerst de voorraden te hebben aangevuld in Natal (dat was hard nodig) zijn we doorgereden naar Canto da Barra bij Fortim, waar we al eerder hebben gestaan, bijna op het voetbalveld.

Helaas hebben we nog last van vuil in de diesel: er groeit een bacterie in en die heeft de laatste maanden lekker zijn gang kunnen gaan. Er moet onderweg nog driftig gesleuteld en doorgeblazen worden, maar het lukt allemaal weer.

En ja, er is genoeg wind en er kan weer gekited worden. Adrie staat helemaal versteld van wat ik in de afgelopen maanden heb bij geleerd. Stond ik 3 maanden geleden hier nog als een oude lul in de poephouding op het board, nu ziet het er al heel profi uit: mooie draaien, sprongen en kiteloops turns.

Met de Kerst zijn we dus weer terug bij af en op de plek waar ik ben begonnen met kiten in Ilha do Guajiru.

Tot volgend jaar.

Gr. Joop en Adrie.

Pipa in Brazil, een prima plek.

We staan al een paar dagen bijTibau do Sul, op een erg mooie plek met een miljoen dollar uitzicht op de Lagoa. Er zwemmen elke dag wel wat dolfijnen.

Je kunt er ook kiten en paragliden. We zien een heel stel kiters met het pontje oversteken, maar er is te weinig wind. Het is wel goed om te paragliden, dus ga ik vliegen. Erg leuk en een goede beslissing.

Het wordt weekend en op ons plekje bij restaurant Peixe & Cia kan het wel eens druk worden. We rijden 8 km verder naar Pipa en boven op de klif, 40 meter boven Praia de Amor vinden we een leuk campinkje. Met wat pijn en moeite kunnen we er komen. In het weekend zijn er wat tentjes maar verder is het heerlijk rustig. En erg aardige mensen: Salma en Roberto, die ook taxi rijdt. En de honden Brisa en Leo.

Als we ons hebben geïnstalleerd rijden Luis en Lacey de camping op, dat zijn Overlanders uit California die we in Chile, Argentinia en Bolivia al hadden ontmoet. Hoe is het mogelijk dat we hier elkaar weer treffen in dit giga grote land.

Er is een kite-stek bij Barra de Cunhau. Hier is een uitloper van een rivier naar zee welke goede kite mogelijkheden heeft. Er is een school en een lokaal project waar de jeugd kan kiten met gesponsorde spullen.

Met de motor is het een mooie off road rit, maar wel een gedoe met het meenemen van al die spullen. Gelukkig kan ik een deal maken met de kite school en kan daar gebruik maken van de infrastructuur, wel zo handig.

Ik ben hier nu al bijna een maand aan het kiten en ik word elke dag beter. Het is ook een keer goed fout gegaan: mijn kite klapt hard op het water, er vliegt een stop uit en hij loopt leeg. Helaas is het uitgaand tij en ik drijf met het spul de zee op. De jongens van de club komen me redden op hun golf boards. Verder op zee is een rif met behoorlijke brekers. Een van de kiters neemt mijn board, een ander sleept me naar het strand en scheurt hierbij ook nog zijn kite. Ondertussen zijn er 3 bezig mijn kite te redden. Helaas voor de kite gaat dit wat hardhandig en hij komt behoorlijk kapot aan de kant. Goed balen, mijn beste kite. Gelukkig ziet kite-doctor Paulo er nog wel brood in en hij repareert hem weer. De kapotte kite van mijn redder is een oud ding dat al veel te veel heeft meegemaakt. Ik ben zo blij dat ze me geholpen hebben dat ik hen mijn 12 meter Core kite doneer. Het doet wel zeer, want op dat oude beestje heb ik het geleerd. De jongens zijn er erg blij mee en elke dag dat ik kom kiten zie ik dat ze hem gebruiken, erg leuk.

Ik wil met de camper hier wel gaan staan, maar Adrie heeft het prima naar haar zin op de camping. Ze heeft er weer honden en het is dicht bij het dorp en het strand. Voor haar beter als op het strand in de wind en het zand.

Dus maken we deal met de camping en mogen voor er 8 euro per nacht blijven.

Ook rond de kliffen bij Pipa is het goed vliegen als het geen kite weer is. Onze bakker, Joao, vliegt ook, maar is nog zo een beginner dat ik al weer snel les sta te geven, niet mijn plan. Ook maak ik contact met Olaf, een Nederlander die een kite school heeft in Cunhau. Hij is ook paraglider, met gelukkig wat meer ervaring als de koekenbakker.

We zijn hier nu al een maand en hoe nu verder? Het plan was om in Januari de Dakar rally te gaan bekijken, maar het kiten is een leuke sport en een goed tijdverdrijf en Brazil heeft nog veel te bieden. Ook willen we in 2014 de zomer naar Nederland en de vrienden en familie, speciaal Ma, bezoeken. Dat houdt in dat we nog 7 maanden hebben en dus rustig aan kunnen doen en van leven genieten. Ook kunnen we zo lekker goedkoop leven. Dus we blijven nog in Brazil.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Strand, Zee, Palmbomen.

We zijn al weer 3 maanden in Brazil. Helaas kan ons visum niet worden verlengd en zijn we nu dus Illegalen en zullen een boete krijgen als we het land verlaten. Gelukkig zal deze niet zo hoog zijn als het vergeten opschorten van onze auto's. Wat een pech deze boetes, geen APK en geen verzekeringen, dat kan wel 3000,- Euro worden. Het is toch belachelijk zulke hoge straffen voor zo een klein vergrijp, dat wordt water en brood de komende maanden en ik ben al 4 kg afgevallen met mijn nieuwe sport.

We moeten nog wel vele duizenden km rijden en met ons tempo kan dat dus nog wel even duren.

Na 3 weken onder de palmbomen verlaten we het kite paradijs Ilha do Guajiru. Ik heb de basis van het kiten onder de knie en moet nu verder oefenen. De volgende mooi stek is Barra Nova bij pousada Escape. We konden achter de pousada staan. Er zijn daar veel wedstrijd kiters die daar in de winter trainen. Na een week gaan we wat verder naar Canoa Quebrada, dat viel ons wat tegen. Ik heb er nog wel even gevlogen. Ik zag een mooie plek vanuit de lucht en dus de volgende dag de bandendruk verlaagd en het duin op naar boven, perfect. Na een stukje werd de route wat schuiner en de Turtle begint achter weg te glijden het duin af. We staan erg schuin en Adrie staat te trillen op haar benen. Het is zo erg dat we zelfs niet de camera durfden te pakken achter uit de camper. We halen de zandplaten van de auto en plaatsen deze achter de banden. De geul die ik getrokken heb is giga, het zand lijkt wel water. 3 stappen omhoog en 2 naar beneden, van dat soort zand. De banden nog verder leeg laten lopen en op de platen gereden. Wat een opluchting, toch een stuk stabieler. We pakken ook de lucht krikken er bij. Deze zijn erg groot en stevig en zo kunnen we elke keer een paadje maken. Na een keer of 10 durf ik het wel weer zonder. Het is minder steil en ik kan van hier weer het duin af rijden. Aan de andere kant van het dorp zoeken we de weg naar de kite stek en ja hoor, ik rij weer vast. Zelfs de as zit er lekker in, maar de banden spanning kan nog lager en we komen er weer uit.

De volgende dag rijden we een stukje terug naar Fortim er is daar een erg mooie plek direct aan zee aan de uitmonding van de rivier. Het is een oogstrelend schouwspel: op- en afgaand tij, de lokale vissers met hun zeilbootjes, de duinen, de windmolens en natuurlijk de kiters. De kite's die ik heb gekocht zijn voor mij te moeilijk. Gelukkig heb ik nog een 12 meter erg oude kite kunnen kopen en hier gaat het prima mee. Kite vriend Gottfried waar we eerst mee in Ilha do Guajiru en later in Barra Nova waren wil aan deze (arme) zwerver wel zijn spullen verkopen en dus gaan we weer terug naar Barra Nova om het op te halen. Hierna weer naar onze lieveling stek bij Canto da Barra (Fortim) en zo zakken we verder en verder de kust af, van kite spot naar kite spot.

Bij de Makro in Natal doen we nog maar eens groot inkopen en vinden er zelf hagelslag en nu zijn we dan aangekomen op weer een erg mooie plek, bij Tibau do Sul, 5 km van Pipa. Bij een restaurant zag ik een plek om te staan. De eigenaar, Gonzalo, vond het prima. Er zit zelfs een hek om heen dus hopelijk geen enge mannetjes die 's nachts proberen in te inbreken of ons lastig vallen. Ja, dat komt helaas wel eens voor. Brazil staat bekent om een van 's werelds hoogste criminaliteit. Mensen zijn vaak verbaasd dat wij op deze manier durven te reizen en overnachten. Ga je daar heen, dat is levensgevaarlijk en zelf zijn ze er nooit geweest, maar met het internet en tv is de wereld erg klein geworden. Vroeger waren problemen echter veel groter: oorlogen, dictators, slaven, onderdrukking en het uitmoorden van hele volksgroepen vanwege geloofsovertuigingen of discriminatie met miljoenen doden en hele werelddelen waar je niet meer kon reizen. Natuurlijk zijn al die problemen er nog steeds, maar gelukkig door hetzelfde internet en de tv ook weer minder.

We zijn echter van mening dat het grootste gevaar wat we lopen het verkeer is op de weg.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.