Joop weer aan het werk!

Na Spanje werd het Frankrijk. Het weer was super, dus op naar het hoogste duin van Europa. Hier kon weer gevlogen worden. Een gekkenhuis was het wel daar, wat een drukte en zeker niet ongevaarlijk.

Ook kwam onze oude Air Time steun en toeverlaat Maurice ons daar nog opzoeken. Hij was onderweg naar Madrid om daar wedstrijden te vliegen, een gezellig weerzien.

Hierna nog een bezoek aan www.futuroscope.com , erg leuk en interessant om daar weer eens te zijn.

Na onderweg de nodige vrienden te hebben bezocht zijn we weer in Soest beland. Hier mochten we bij onze stalling staan om te klussen aan de Turtle, dus nogmaals bedankt voor de gastvrijheid Corien en Wim. Ook konden we onze oude Chevrolet weer van stal halen. Na 9 maanden was de accu nog vol: starten en lopen.

Natuurlijk alle familie en vrienden bezocht en op bezoek gehad. Vooral Ma was heel erg blij dat de verloren zoon en dochter weer in het land zijn.

En toen weer aan het werk, eerst al het geregel met het opnieuw verschepen van de Turtle en daarna met alle klussen die er nog gedaan moesten worden.

Nadat we onze portie regen hadden gehad en het weer droog werd was het tijd om de lijst met klussen af te werken. Vooral de opbouw had de nodige krassen en het aluminium aan de buitenkant begon hier en daar wat te oxyderen en dus werd het schuren en schilderen en poetsen om de krassen van de Afrikaanse bomen er weer uit te krijgen.

Kilo's verf en zo'n 500 meter plakband verder staat hij er weer super mooi en strak bij. Vooral de laatste 2 weken, toen het weer zo goed mee werkte, is er elke dag op volle toeren gewerkt. Ik ben trots op mezelf en vind dat ik best wel opslag had verdiend. Gelukkig vond Adrie dat ook en ze wil nog wel 35 jaar met me verder.

Op 31-07 konden we de Turtle naar Antwerpen brengen. Wel erg spannend om je alles zo achter te laten. Via ons tracking systeem kon ik goed zien of hij al verplaatst werd en ja gisteren is hij geladen in Antwerpen en zal nu via een aantal havens naar Montevideo varen. Gelukkig doet de boot geen havens meer aan in Afrika, dat was een pak van ons hart.

Ook hebben we via Stonne, de monitor van ons http://www.overlanders.be/forum contact kunnen maken met Sarah en Merv http://moglander.com , die zitten op dezelfde boot, de Grande San Paolo, en stappen in Le Havre op en varen dus mee. Ze zullen onze Turtle in de gaten houden.

We gaan nog een weekje naar Oostenrijk om wat te vliegen, vrienden te bezoeken en de auto's die daar in de stalling staan te starten.

En dan vliegen we 23-08 naar Buenos Aires en blijven daar een paar dagen. Dan gaan we met de boot naar Montevideo in Uruguay, waar als het vaarschema aangehouden wordt, de Turtle op 27-08 aankomt. We zijn benieuwd.

Het volgende verslag zal uit Zuid Amerika komen, dus tot dan.

Gr. Joop! en Adrie.

Boot ramp nummer twee 03-07-2012.

We zijn weer in Nederland aangekomen en onze boot naar Buenos Aires zou 21-07 vertrekken van Antwerpen, krijgen we een mailtje van onze boekings agent dat de boot uit de vaart is genomen.

Grimaldi, de reder heeft problemen in de haven van Argentinie en met het vaarschema en schrapt daarom onze overtocht. Naar een andere haven geeft ook problemen omdat we als passagiers met onze begeleide auto's daar niet van boord mogen.

Er is nog een mogelijkheid naar Montevideo in Uruguay, waar ze maar 2x per maand heen varen, maar alle hutten voor dit jaar zijn al vol geboekt en onze boot zou deze haven ook niet aan doen.

Dus voor ons weer een grote ramp, na alles al geregeld te hebben en speciaal van Marokko naar Nederland te zijn gereden. Nieuwe banden gehaald, tewijl we op de oude nog wel 25.000 km hadden kunnen rijden, verzekeringen, reisboeken, enz, enz.

Het alternatief dat we van onze reis agent krijgen is het geld terug, onze camper als vracht boeken en zelf vliegen. De overtocht kostte €8700,- incl de hut en 30 dagen aan boord en de Turtle natuurlijk (€3100,- )

Om de camper nu als vracht te versturen zijn de kosten €5000,- naar Montevideo in Uruguay. Als we dit geweten hadden we misschien toch geprobeerd vanuit Dakar te verschepen.

Ook moeten we zelf vliegen en ergens een maand verblijven, omdat we op dit moment in de camper wonen.

En het grootste probleem is dat we onze Turtle niet in de gaten kunnen houden onderweg.

Als alles lukt hopen we begin Augustus de camper als vracht op de boot te kunnen zetten.

En probleem 2 is dat we nu vluchten moeten gaan boeken, terwijl je bij Grimaldi nooit de zekerheid hebt dat ze op tijd varen of uberhaupt wel gaan en dan staat je camper nog op de kade, terwijl jij al moet vliegen en dit valt niet onder je annuleringsverzekering . Deze problemen hebben we verleden jaar met onze poging om te verschepen naar Baltimore allemaal al ondervonden. USA.http://www.overlanders.be/forum/viewtopic.php?f=56&t=1045

Tot een volgende keer.

Gr. Joop! en Adrie.

Op naar Spanje. 15-06-2012

Op 4 juni na 2 maanden Marokko, het was ons een waar genoegen, gingen we over naar Spanje.

We sponsorden nog even de Marokkaanse staat, na onze Turtle nok en nokvol met 1000 liter diesel te hebben gebunkerd, hopen we tot aan Buenos Aires te komen. Zelfs de afvalwater tank hebben we vol gegooid, dit leverde aan besparing wel een gratis overtocht op.

Op zondag zijn we met de ferry van Tanger Med naar Algeciras gevaren. Het was alweer laat en er moest natuurlijk ingeslagen worden en dus gelijk maar overnacht voor de Lidl. Grappig was, dat een paar dagen later, ik van de bedrijfsleider, ook een paraglider piloot, een lift kreeg de berg op bij Algodonales.

Onderweg naar het noorden hebben we erg mooie route's gekozen. Het landschap is in deze tijd schitterend: alle velden met goudgeel graan bewegen zich als zeeen op de wind. Alles is nog fris en groen.

Bijna constant hebben we een vogelshow, een bijna oneindige lijst met vele soorten. Adrie heeft er weer diverse kunnen aftekenen in haar vogelboeken.

We vinden bijna altijd wel een mooi plekje voor de nacht, soms zo mooi dat we er wat langer blijven.

Na de voorraden weer op peil te hebben gebracht zijn we slinger de slinger door natuurgebieden en rijdend van de ene bezienswaardigdigheid naar de andere omhoog gereden. Het natuurpark van Montfrague was een highlight. Spanje heeft een groote hoeveelheid aan cultuur te bieden: de Romeinen, de Mooren en het strenge Christelijk Roomse geloof hebben hebben in 21 eeuwen een schat aan bezienswaardigheidheden achtergelaten.

Ook zijn we helemaal omhoog gereden naar de start van Piedrahita op 1930 meter, waar ik ook nog lekker gevlogen heb. Op deze noordstek kun je tot erg laat nog boven blijven en mijn laatste toplanding was om negen uur in de avond. Het was 's nachts wel koel op de top en we hebben zelfs weer eens onder 2 dekens geslapen. Helaas werkte de volgende dag de wind niet erg mee dus zijn weer verder gereden, iets waar ik eigenlijk de volgende dag spijt van had, want volgens mij was het een super vliegdag.

Door al deze omwegen hebben we al weer 1300 km gereden en zijn nu ter hoogte van Madrid. Normaal is dit 700 km. Het weer is super en we houden de weerkaarten in de gaten want we hebben een hekel aan regen. De afgelopen 7 maanden hadden we 2 dagen met regen. Dit zal straks in het noorden wel anders worden.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Leven jullie nog? 24-05-2012

Wauw, is het alweer zolang geleden. De Tijd Vliegt! We zijn nog helemaal in het Afrikaanse tempo.

We genieten nog steeds met volle teugen van al het moois dat Marokko te bieden heeft.

Na het verlaten van Plage Blanche ging de reis naar Sidi Ifni, een oude Spaanse kolonie. Het was hard nodig om de was te doen, dus zijn we op de camping gaan staan. Deze is zo goed als leeg nu alle overwinteraars weer naar het noorden trekken.

Daarna langs de kust richting Aglou Plage, waar we een paar nachten op het strand hebben gestaan en waar ik lekker 2 daagjes heb kunnen vliegen. Ook hier konden we mooi over het strand wandelen. In de zandsteen kliffen hebben veel mensen rots woningen gemaakt als vakantiewoning en voor de vissers. Er zijn er wel 3000 tussen Aglou en Agadir.

Onze camper had door de harde wind en zand aardig te lijden en was goed vies. In Tiznit hebben we hem mooi schoon kunnen laten maken.

Van hier door de bergen naar Tafraoute, waar we ook in januari waren, alleen was het nu een stuk aangenamer wat temperatuur betreft. We hebben hier een week gestaan in een palmenbos en bijna elke dag een motor tocht gemaakt door deze schitterende omgeving. Hierna richting Agadir. We wilden naar onze vaste camping Terre d'Ocean, maar er was een vliegende storm toen we aankwamen dus dan sta je daar op een berghelling niet zo best. Toen zijn we maar gaan kijken bij Atlantica Parc Aourir, deze camping is direct aan het strand, heeft veel begroeiing en is ook erg schoon. Nu de camping bijna leeg is, is het er goed vertoeven. Het plan was om er een weekje te blijven en dan bij de DAF garage in Agadir wat onderhoud te laten doen, maar helaas ging dat mis. Omdat het erg heet werd in het binnenland met wel ruim 40 graden in Marrakech, waar we heen wilden. We zijn 2 weken gebleven en hebben een voorjaarsschoonmaak gehouden, wel 20 wasjes gedraaid met onze kleine Candy: gordijnen, kussenhoezen, gordijnen, enz, enz.

Eindelijk werd het weer wat koeler in het binnenland en konden we weer en route, op naar een van de mooiste wegen die Marokko te te bieden heeft: de Tizi 'n Test pas gaat over de hoge Atlas. Op 2200 m hebben we overnacht. We hebben hier mooi wat gewandeld en veel wilde zwijnen gezien, die het hier prima naar het zin hebben in dit moslim land.

Helaas kreeg de DAF wat problemen: met omhoog rijden liep hij slecht en hij wilde toen we de volgende dag weg wilden niet starten. Het vermoeden was slechte diesel die we waarschijnlijk in de West Sahara hadden getankt. Nadat ik een nieuwe filter had gemonteerd en dit met diesel uit een jerrycan had gevuld, liep hij weer en hebben we op de rechter tank, waar hij wel goed op liep, Marrakech nog kunnen halen.

In Marrakech is genoeg te zien. We hebben op een avond het spektakel op het plein Djema el Fnaa aanschouwd. We hebben de nodige tuinen en musea bezocht.

Ook vond ik een DAF werkplaats die wel aan onze auto wilde werken en ik heb hier mooi wat onderhoud kunnen laten doen. De remmen zijn allemaal los geweest en goed gereinigd en de olie in alle wielnaven en assen is vervangen, 30 liter. Ook de lekke dieseltank met koper laten lassen en een goede inspektie gedaan van alles wat beweegt en draait. Omdat ik natuurlijk zelf keihard heb meegewerkt, waren we in anderhalve dag klaar, maar gesloopt was ik wel. Ik ben dat gewoon niet meer gewend dat zware werk, dus moest ik wel bijna 2 dagen bijkomen aan het zwembad hier waar het vandaag ook nog 38 graden was. Gelukkig zal het morgen weer iets koeler zijn en dan gaan we verder.

De kosten vielen erg mee, alles bij elkaar nog geen € 300,-. Daar laat je in Nederland niet veel voor doen.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Marokko, wat een verademing. 20-04-2012.

 We zijn al weer ruim 2 weken in Marokko en als je dan denk aan West Afrika lijkt het haast wel een eeuw geleden, ja soms heb je dat. Onze eerste stop was Barbas voor 3 nachtjes, 100 km over de grens met Mauritanie. Hierna Dakhla, waar we ook een paar dagen zijn blijven hangen. We konden hier weer onze voorraden aanvullen en dat was wel nodig ook. We hebben een heerlijke wandeling gemaakt naar een eiland vlak voor de kust dat alleen bij laag water te bereiken is. Ook was het heerlijk rustig nu alle Fransen zijn weer richting huis zijn.

Hierna zijn we rustig aan de 1000 km naar Plage Blanche gereden waar we nu een week staan. Dit is een van onze lievelings plekken in Marokko. Het is een idealistische plek aan de uitloper van een rivier waar de flamingos, lepelaars en Casarca eenden fourageren. Het strand is 50 km lang en erg breed. Het is ideaal geschikt voor de zeilwagen. Ik heb mooie lange afstandstochten kunnen zeilen. Echt gaaf, grote golven, oneindig strand en begeleid door tientalen meeuwen en sternen die waarschijnlijk beledigd zijn omdat ik ze bijna over hun staart rij. Ook met de motor over het strand rijden is een belevenis. Ik heb een paar mooie offroad tochten kunnen maken. En er zijn veel duinen en een klif om te vliegen, wat wil je nog meer.

Ook om te wandelen is het een prima gebied, over het strand maar ook langs de rivier kun je uren lopen.

We werden regelmatig bezocht door geiten en ezeltjes en ook de kat, die we vorig jaar al hadden leren kennen als klein katje, was steeds met zijn kattenbroertje bij ons in de buurt.Verder is het nieuws dat we overtocht hebben geboekt naar Buenos Aires in Argentinie. We gaan weer vanaf Antwerpen en gepland is 23-07. Ook voor dit jaar waren alle huten vol geboekt, we konden alleen nog een eigenaars kabine krijgen, erg luxe met aparte slaap-, huis- en badkamer en aan de buitenzijde van het schip. Finacieel wel een aderlating, maar de overtocht duurt ook 30 dagen. Het is dan wel fijn om wat ruimte te hebben en alle andere hutten op dit schip zijn aan de binnenzijde, dus geen raam en met een stapelbed. We zullen de broekriem wel wat aanhalen en wat langer in Marokko blijven, waar het leven toch wel erg veel goed koper is als in Europa. Ik zag dat de benzine nu €1.87 kost in NL. Hier kost het de helft en ik heb in de West Sahara nog in totaal 2000 liter diesel kunnen tanken voor € 0,45. Nou ja, onze Turtle lust ook wel een slokje.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Foto'shttps://picasaweb.google.com/115016470318151789007/Marokko2012

De laffe tekkels??

Ja, we zijn weer terug in Marokko, een illusie armer, een ervaring rijker. Wat een gebied dat West Afrika en dan hebben we alleen nog de landen gedaan voor watjes!

Nee, het is niet een gebied waar we ons thuis voelden. Het is corrupt, gevaarlijk, vies en arm. Maar natuurlijk hebben we ook wel positieve dingen meegemaakt en mooie dingen gezien.

Het is niet ons ding om zulke landen te bereizen, het moet wel leuk blijven. We lezen dan de site's van de andere expeditie truck reizigers die op dit moment onder weg zijn en zien dan toch veel van dezelfde ervaringen. Lees het laatste verslag van Gerard en Wil er maar eens op na:

http://knak.nl/this-is-africa-this-is-the-gambia/

Of Jan en Mariska. http://www.travel2survive.com/

En dan kom je, net over de grens met Marokko een koppel Nederlandse fietsers tegen die naar Zuid Afrika willen fietsen en dan ook nog door Centraal Afrika. Ja, er zijn mensen die het doen, maar of dat afzien opweegt tegen de ervaringen die je opdoet en de gevaren die je moet doorstaan zal door iedereen anders worden ervaren.

Alle respect voor onze Thursty Turtle, alleen een lekke lasnaad van de dieseltank maar verder niets, zelfs geen lekke band. Er is niets los gerammeld of afgevallen. Wel hebben wel wat droogte scheuren in het houtwerk door de enorm droge lucht.

Natuurlijk is een compliment aan de chauffeur en mecanicien ook wel op zijn plaats

Gelukkig is de temperatuur nu ook met de helft gedaald en kunnen we na maanden weer eens onder het dekbed. We hebben wel allebei een verkoudheid opgelopen van naakt slapen met een ventilator er overheen of de airco aan, maar wat wil je als het niet afkoelt 's nachts tot onder de 30 graden.

We gaan nu proberen te verschepen naar Zuid Amerika in juli, hiervoor zullen we wel weer naar Nederland moeten rijden en daar zal Ma wel blij mee zijn.

Op Picasa staan nu ook wat filmpjes.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

De ontsnapping uit Mali 31-03-2012.

We zijn na 6 dagen vast te hebben gezeten in Bamako dinsdag weer gaan rijden, een ieder zou weer aan het werk moeten en dit leek ons de beste dag.

Het was best spannend: zouden er veel militaire controles zijn, dit viel erg mee. We zagen er wat door de stad rijden met de mitrailleurs op het dak. Door de stad koste wel wat tijd, vooral met de chaos voor de brug. (die is er toch wel in het spitsuur) We hadden ervoor gekozen om niet door het centrum te gaan en dat ging goed. Toen we bij Kati langs de kazerne reden zag het er daar wel heftig uit: alle tanks en geschut stonden buiten opgesteld met bemanning. Bij de tol kregen we nog een check en toen konden we naar het noord oosten, naar Manantali. Het ging vlot. De laatste 100 km weg is nog erg slecht, maar we deden hem in 4 uur, dus lekker op tijd bij Casper om mijn verjaardag te vieren. Casper is toch wel het overland ikoon van Nederland, hij heeft zoveel af gereisd dat dat hij nu eens wat anders zocht. Dat vond hij aan de rivier de Bafing, net na de stuwdam. Het water is heerlijk fris omdat het onder uit het meer stroomt. Hij wil zijn camping dan ook Cool noemen. Er zijn hippo's in de buurt.

Het is allemaal erg hard gegaan voor hem. In een maand tijd van niets tot camping baas. Nu ligt de fundering van zijn huis er al en met de weg er heen zijn ze ook druk bezig. Het is een mooie plek met veel bomen, mango's en cashew noten.

Het was er erg gezellig en leuk om te zien hoe Casper zijn 20 man aan het werk moest houden met alle Afrikaanse problemen van dien.

We maakten helaas de fout om hier te lang te blijven en toen hij vrijdag morgen met het verhaal kwam dat de militairen de bemiddelaars niet hadden laten landen en dat er een ultimatum was gesteld door de Afrikaanse Unie dat alle tegoeden zouden worden bevroren en de grenzen zouden worden gesloten per komende maandag, dachten we dat we toch maar moesten vertrekken.

Ik heb toen gelijk met de Ambassade gebeld. Die dachten dat ik het land al uit was. Ook hier waren de berichten niet goed. Advies: niet gaan rijden en als je op vakantie wilde dat het nu de tijd was, maar niet in Mali.

Dus gelijk de DAF gestart en op weg. De eerste stop was bij Yacouba aan de rapids van Tacoutalo, campement en tuin, 60 km onder Kayes.

Omdat Senegal de grenzen nog dicht heeft is het plan van Kayes naar Kiffa in Mauritanie te rijden. 300 km onverhard. Oeps dat viel wel erg tegen, we hadden geen track en moesten best veel zoeken en vragen waar de piste begon. Na ruim een uur hadden we het gevonden. Het was een erg mooi en best moeilijk stuk met veel Baobab bomen. Erg mooi maar wat een gestuur en geschud. Leuk voor eventjes, maar na 7 uur en 120 km met 40 graden is het niet zo leuk meer.

Gelukkig hebben we geen enkel probleem gehad onderweg met militairen of politie. We hebben er ook maar een paar gezien. Omdat er nogal wat auto's geconfiskeerd zijn rij en slaap je toch wat meer gespannen.

Onze passen konden we afstempelen in Aourou. 100 km verder in Mauritanie is de volgende post.

We campen wild, midden in de woestijn bij wat bomen, vlak voor de grens.

Er is ontzettend veel vee hier, koeien, schapen, geiten. Grote kuddes en ze zien er niet eens zo slecht uit, sommige dieren zelfs heel goed. Ze steken alleen vaak de piste over net als wij er aan komen en zien er dan soms zelfs beledigd uit omdat ze even moeten wachten tot we voorbij zijn. Vooral bij de waterplaatsen is het een reuze drukte want ze hebben allemaal dorst.In Kankossa, Mauritanie, was de volgende grenspost met een enge chef, deze wist ons weer 20 € af te troggelen en toen konden we weer verder. Nog 85 km zand tot aan de hoofdweg bij Kiffa, waar we hoopten nog een stempel te krijgen van de gendarmerie, maar zelfs met een politie agent in de auto (geen gezeur over cadeau) werden we van het bekende kastje naar de muur gestuurd en geen stempel. Wel een verzekering voor de auto geregeld. Van Kiffa waren het nog 600 km naar Nouakchot over een goede weg. Wel weer een stapel fiches uitgedeeld aan alle politie posten. De logica waarom we zo ongeveer 40 kopieen moeten afgeven bij al die controleposten is me nog steeds niet duidelijk.

Joop geeft hier het goede voorbeeld en gooit het vuil niet midden in het dorp op straat zoals de lokalen, maar gewoon bij de ingang van het dorp. Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Nieuw: naast de PHK potholes per km hebben we nu de APK acacia's per km, het wordt hard poetsen om die krassen weer van de Turtle te krijgen en hopelijk ook uit de ruiten.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie. nu in Nouakchot