Amerika, een cultuur schok. 05-04-2016

Onze vlucht van Cartagena naar Miami verliep op tijd en mooi snel, een directe vlucht. We hadden geen problemen met douane (ja, ja, hoe bestaat het) en kregen 6 maanden visum. De huurauto was wel een probleem, deze had ik vooraf geboekt maar kreeg hem niet mee omdat mijn officiële rijbewijs in de camper lag en ze een kopie hiervan en mijn internationaal rijbewijs niet accepteerden. Gelukkig vonden we een andere verhuurder die wel een auto aan ons wilde verhuren. Op naar onze AirB&B, ongeveer 80 km noord. Wel erg wennen met al die wegen kriskras over elkaar en alles in miles.

Ons onderkomen heeft een mooi zwembad, maar helaas hadden we ons niet gerealiseerd dat het in Florida ook winter is en het water was voor ons te koud. Bill, onze host, was zeer behulpzaam en had ook al onze Amazon pakketten in ontvangst genomen. Het was net Kerstmis met al die pakjes: reisboeken, kaarten en ook had ik een nieuwe lier voor het hijsen van de motor besteld. Ondanks dat het plaatje een hele lier toonde, kreeg ik alleen een motor, dus deze kon weer retour.

Zondag: onze vriend Christian opgehaald van zijn Caribean cruise. Er lagen 5 van die mega cruise schepen met 5000 personen per schip, echt giga. We waren blij dat we niet zelf ook zoiets geboekt hadden.

Volgens mij was Christian's mooiste ervaring de gevouwen handdoeken in dierenvormen.

Het is zeker niet zijn Love Boat ervaring geworden met al die oude dames aan boord :-)

Maandag: onze auto's zijn aangekomen en ze staan in de haven, nu nog ze er uit zien te krijgen.

Onze agent was een teleurstelling. Volgens hem moesten we wachten tot de douane de auto's gecheckt zou hebben en zouden vrij geven. Wij zijn het daar mee niet eens en willen naar de haven om te kijken, want we zijn erg nerveus of onze huizen de tocht overleeft hebben. 

We treffen onze agent bij de douane en vernemen we dat de auto's nog niet zijn vrij gegeven. Ik word gelijk gevraagd of ik Geert Wilders ken. Ik zeg dat dit geen vriend van me is. Foute opmerking. De man vindt Nederland veel te liberaal, dus dat wordt lang wachten op de auto, vermoed ik. We gaan naar het terrein van SC Lines, waar onze auto's staan. Daar treffen we ook Peter, de Canadees die op hetzelfde schip heeft verscheept. Het verhaal is, dat de douane er was, maar dat onze auto's waren afgesloten en dat ze er niet in konden. Dat klopt, want we hadden verwacht dat we bij de douane controle moesten zijn, maar nee hoor. Ze hadden wel geprobeerd mijn auto open te breken, want een van mijn hangsloten was verdwenen. Gelukkig zijn ze niet verder gegaan met breekijzers. Ik was erg blij dat dit de enigste schade was.

We maken de sloten open en laten de sleutels op het kantoor van SC Lines. Zij melden aan de douane dat ze weer kunnen komen. Dit was maandag.

Dinsdag: we gaan weer naar de haven, we zijn er de hele dag en proberen van alle kanten de douane te contacten voor inspectie, maar helaas.

Dan is het alweer woensdag: het zelfde verhaal. Christian komt met idee of SC Lines onze auto's niet door de scanner kan rijden bij douane. Dit was bij Peter maandag al gedaan. Ja, dat is geen probleem. Nu blijkt dat ze daar ook gelijk binnen willen kijken. YES, YES, dat begint ergens op te lijken.

Donderdag vroeg zijn we weer bij het loket van de douane. Wat blijkt, onze auto is vrij gegeven, maar die van Peter en Christian niet, dus voor hen nog meer stress. Maar dan lukt het voor hen ook eindelijk. Dus, 4 dagen verder, eindelijk op pad en op zoek naar een super markt. Die zijn er genoeg en wat zien we: een ALDI! Ja echt, het is een van de goedkoopste supermarkten met veel Europese producten, zelfs speculaasjes met molentjes er op en potten zuurkool.

Op naar de camping die we via het internet hadden gevonden. Daar hebben we gelijk weer slechte ervaring: Ik weet niet of we U wel op de camping kunnen toelaten, Uw camper ziet er niet uit als een camper en wij kennen dit niet. Na al die ellende van de afgelopen dagen ben ik blij dat ik nog geen pistool had gekocht. De manager wordt er bij gehaald en deze vindt het geen probleem, hij had wel eens eerder gasten gehad met een garbage truck. De camping is vol, maar we kunnen op het overflow veld staan, zonder volle hook up. Wij blij, dat was wat we wilden, want camping is echt duur hier, 1000 Euro ben je zo kwijt per maand en onze Euro heeft veel verloren tegenover de US$. Zelfs op de BigMac Index staat de USA op plek 4 van duurste landen ter wereld. Dus dat wordt afzien voor ons.

Het is een giga camping, vol met allemaal overwinterende Amerikanen, Snowbirds. Wij zijn nu de nieuwe attractie.

Maar dan maken we kennis met Herman, 81 en Gloria, 80. Ze zijn echt super net. Ze zijn eigenlijk immigranten uit Colombia. Ze hadden een groot restaurant, ergens in Ohio, dat nu door de kinderen wordt gerund. 

Herman is de reddende engel en helpt met alles wat we nodig hebben. Hij weet alle adressen waar we de nodige spullen kunnen kopen: er moet nog een lier worden gevonden, nieuwe gasflessen met de benodigde aansluitingen en ook ons grijs en zwart afvoer water moet aan het Amerikaans systeem worden aangepast. Al snel belanden we op de rastro, waar we oude gasflessen vinden en deze weer kunnen omruilen voor nieuwe, volle bij het tankstation. De volgende dag worden we uitgenodigd om met de vrienden club uit eten te gaan. Jack en Marge, beide 85, overwinteren in een giga Air Stream caravan die ze al 30 jaar hebben, een droom van een trailer. Ze zijn ongelofelijk fit en lopen elke dag 15 km. Jack had op zijn stappen teller over het afgelopen jaar 3.500.000 stappen staan. Het andere koppel is Charly en Janet, deze hebben een mega camper waar aan elke kant kamers uitschuiven, 14 meter lang en dubbele assen achter en een auto op sleep. Dat is zon'n beetje standaard achter elke camper. We hebben ze al zien rijden met achter de camper een trailer met daar op een auto of golfkart en daar bovenop nog een boot, of gewoon 2 trailers achter de camper. Nu begrijpen we wat ze bedoelen met pull through camper plekken, dan kunnen ze zonder af te koppelen de volgde dag weer verder rijden.

 

Zondag gaan we met Herman en Gloria nog een keer naar de rastro. We moeten een nieuwe telefoon hebben, omdat die van ons niet werkt op 4G. Hierna nog gezellig naar een VW oldtimer show geweest met hen.

Het moment van afscheid is aangebroken en we zijn blij dat we het drukke Miami kunnen verlaten. We willen naar de Keys. Nu hadden we ons dat wat anders voorgesteld, het is totaal volgebouwd met links en rechts huizen, hotels, winkels en restaurants en je ziet bijna nergens strand. Wild campen kun je wel vergeten. Campings zijn daar al snel 100 US$ p/n en dus niet ons budget. Alle State Park campings zijn ook nog eens volgeboekt, maar we vinden toch nog een plekje door gewoon ons aan de receptie te melden en voor 45 US$ mogen we staan. De volgende dag draaien we snel om naar Everglades National Park. Hier zijn de prijzen beter en eindelijk natuur en muggen :-) We maken mooie foto's. De volgende dag zijn we bijna terug op het camp en een mega knal, klapband? We rijden 20 km/u, nee de banden zij heel! Nee toch, weer die ventilator. De hele as van 25 mm is nu finaal door midden gebroken, ik geloof mijn ogen niet. Dit probleem met die ventilator achtervolgt ons al sinds Peru. Ik heb in Colombia al een nieuwe besteld in Duitsland en deze naar onze AirB&B laten sturen. Het ding was in 2 dagen in Miami, maar moest nog door mijn vrienden van de Douane worden bekeken. Nu ziet dit onderdeel er wel erg gevaarlijk uit en het zou zo een onderdeel van een bom kunnen zijn. Na ruim 2 weken wordt het eindelijk vrij gegeven en het zou dus vandaag moeten aankomen bij de AirB&B. En jawel, op de zelfde tijd als we de onze breken wordt de nieuwe bij Bill bezorgd. Ik sleutel, waar we staan, de ventilator er uit en we gaan proberen te rijden zonder. We moeten 120 km. Wonder boven wonder loopt de motor niet warm. De volgende dag, bij Bill, blijkt het inderdaad het juiste onderdeel te zijn. Gelukkig. Ik sleutel hem er snel onder op een bijna lege parking langs de snelweg.

Het is nog vroeg, maar ik ben het zat en we kunnen mooi onze eerste nacht gratis staan op een recreation area waar je mag overnachten. Na het diner, worden we vol in het licht gezet, een bewaker van Q4S. We mogen hier niet staan, we moeten naar de grote parking gaan. De manier waarop dit wordt medegedeeld doet me gelijk de haren overeind staan. Wij naar de parking waar we dan wel mogen staan, natuurlijk dicht aan de snelweg. Ik zet het slaap gedeelte van de weg af en daar komt mijn vriend weer langs. De neus van de camper moet in de andere richting staan. Die vent heeft echt geluk dat ik nog steeds geen pistool heb gekocht. 

We rijden via de oost zijde van Florida richting Louisiana. 

De afstanden zijn giga, de wegen zijn super mooi en glad, bijna geen stoplichten, rotondes en speed bumps en geen potholes, dus echt geen wegen waarop je met een dikke 4x4 camper wilt rijden. 

We worden op deze mooie gladde wegen gek van de onbalans in de banden. Ze zijn pas 35.000 km oud, maar we halen er echt Alaska niet mee. We proberen eerst nog de oude te balanceren. Ze kunnen ons nergens helpen: onze Europese velgen passen niet op hun balanceer apparaat. 

We vinden wel een firma die ze rond kan maken. 

Ze worden op de auto geschild, gevolg is nog meer onbalans. Het is geen doen. Ik wil graag van mijn militaire 20 inch velgen naar 22.5 inch velgen. 

Hiervoor zijn veel betere banden die je overal in de wereld kunt vinden, maar deze velgen zijn voor onze auto, na veel zoeken, niet te vinden in de USA.

Adrie geeft in de tablet de opdracht “vrachtauto banden balanceren” en de eerste afslag moeten we al van de snelweg af. We belanden bij ESCO. Deze leveren alles voor banden firma's, maar doen zelf geen service. Ze vinden onze auto heel erg gaaf. Ze hebben een product met keramische kogeltjes dat de banden automatisch balanceert. Ik stop ze in de banden, niet eenvoudig maar het lukt.

Het is al weer laat en we mogen op hun terrein overnachten. De volgende dag worden we door Tracey van de receptie ook nog eens verwend met petjes, T-shirts, pennen en chocola. Hartverwarmend was hun hulp. Thanks voor alles, Chris, Luis en Tracey. Dit zijn echt de contacten die we nodig hebben.

De kogeltjes helpen wel wat, we kunnen nu zelfs weer 80 km/u rijden, maar het is geen feest. Het voordeel is dat we voor het eerst met de Turtle 1 op 4 rijden!!!!!!!.

We bezoeken nog wat museums en koloniale gebouwen, maar alles is erg duur voor ons en we moeten echt de broeksriem aanhalen bij deze prijzen, dus geen koffie en niet meer eten buiten de deur. Campings zoeken we zo goedkoop mogelijk uit. Brandstof is wel goedkoop, maar de afstanden zijn enorm. De supermarkt is al snel 40% duurder als in Europa, behalve die ALDI, maar die heb je niet overal.

Wild campen valt niet mee, alles is privé, of niet toegestaan en het is zo vol gebouwd. Echt alles is zo over-geregeld. Voor alles hebben ze wel een bordje met wat allemaal niet mag en op deze borden staat ook gelijk hoeveel de boete is, dat loopt snel in de duizenden $.

Het is erg wennen voor ons. De Amerikanen zijn erg onder indruk van onze auto. Best leuk, maar 10 x per dag te worden aangesproken met: “What the heck is that thing?”wordt vervelend. Adrie probeert nog netjes te reageren, maar dit lukt mij niet altijd. Ach, maar soms zijn het toch ook erg nette en vriendelijk mensen.

Ons plan was eigenlijk om langs de zuid kust te blijven omdat het noordelijk nog veel te koud is.

Een erg leuke stad is New Orleans. We vonden 25 km zuid van deze stad een leuk State Park: St. Bernard en zijn vervolgens met de motor naar de stad gegaan.

De mindere ervaring op het park was dat ik in mijn boxershort, met de handdoek over mijn schouder, even ging douchen. 30 meter van de camper, er is geen mens te zien. Wat is hier mis mee, zou je denken. Kom ik uit de douche, komt er een mens langs gejogged en die rent gelijk volgas door naar de ranger om haar beklag te doen. De ranger komt langs en mij wordt gezegd dat ik echt niet in een boxershort naar of van het douche gebouw kan lopen, dat is ondergoed. Het mag dus wel in een zwembroek en in een korte broek ook, maar ondergoed, zelfs een totaal decente boxershort, is uit den bozen. We zijn totaal perplex, wat de fuck is this? Ik vraag het voorzichtig nog even na bij de buren en deze beamen dat dit echt niet kan in The F...... USA. Ja, we moeten nog veel leren.

Ik vind op het internet een banden groothandel,100 km noord van Dallas. Wel 1000 km noord/west rijden. Foutje, het is echt koud hier en we zijn natuurlijk ook niets meer gewend.

Na 3 dagen, ja we rijden nog maar 75 km/u, zijn we er op zondag voor het donker en maandag ochtend kan ik de banden uitzoeken. Met wat hulp zitten ze er aan het einde van de dag onder.

De volgende dag ga ik nog dag zeggen bij de baas en hij heeft het over de aanslag in België. Hij legt me uit dat hij altijd een wapen bij zich heeft, ook zijn vrouw en al zijn kinderen, want geweld moet je met geweld bestrijden!. Kijk, als iedereen een wapen had gehad, hadden ze gelijk die gasten kunnen afschieten. Hij rijdt natuurlijk ook met een grote sticker van presidentskandidaat Trump op zijn auto. Ik heb wat dingen gevolgd van die man op tv en krijg hier dan echt het 1940/45 gevoel bij. Als die man aan de macht komt zoek ik wel ergens een plekje, heel, heel, ver weg op een klein eiland.

Rijden met de nieuwe banden maakt geen verschil dus. We worden echt gek van dat geschud. Eindelijk vinden we iemand de banden op de auto kan balanceren. Het is nu iets beter, maar nog geen feest. Dit model band is gewoon niet gemaakt voor deze mooie wegen.

We vinden State Park Palo Duro Canyon, super mooi. Eindelijk natuur, na 3500 km. Mooi, hier kunnen we eindelijk bij komen en het is ook bijna mijn verjaardag. We blijven hier 7 dagen hangen en maken mooie wandelingen. Hier treffen we ook vriend? Christian 1/3 weer. Hij heeft het ook moeilijk met de prijzen hier en als je dan alleen in een grote 4x4 camper niet 1/3 moet betalen maar 100%, is het hard.

Na een rit van 2 dagen komen we in Santa Fe. Bergen, natuur, dat is wat we willen. De eerste nacht slapen we bij Walmark, de grootste supermarkt keten van Amerika, bij deze supermarkten mag je meestal gratis overnachten.

 

We kampen al een tijdje met een start accu probleem en dus bestellen we nieuwe accu's: 2 AGM accu's. De nodige uurtjes sleutelen op de parking van NAPA Autoparts en ze zitten er in. Gelijk de test: we rijden bergen in en vinden een camp plek op 2700 meter hoogte. De diesel kachel had met de ijle lucht duidelijk moeite en gaf de geest. Het koelt af naar – 4 buiten. De grote test en ja, gelijk aanslaan. Wel nog wat roken, maar daar kunnen we mee leven. We konden mooi ontdooien in de cabine :-)

We denken dat we het ergste van Amerika nu wel gehad hebben en dat we ons kunnen richten op mooie landschappen, bergen met sneeuwtoppen, meren, bossen, dieren en vogels. Adrie is al druk aan het strepen in haar mooie nieuwe vogelboek.

We danken alle vrienden die we onderweg hebben gemaakt.

Zonder jullie hadden we deze cultuur schok nooit overleefd.

XXXXXX

Joop en Adrie.

Verschepen Stress.19-02-2016.

Verschepen Stress. 19-02-2016.
 
Het beviel me wel in Cabo del a Vela. Oke, het was geen feest daar met 24 uur harde wind en zand en Adrie was blij dat we vertrokken.
We hadden een zeer rustig Oud en Nieuw.
Vriend Christian had een Colombiaanse dame versierd en er was gelijk geen land meer met die man te bezeilen, de hele dag mailen en skypen.
We gaan voor een volgende stop naar Camarones, hier hebben we een leuke plek aan het strand. Helaas nodigende Christan iets te veel vrienden uit die ook aan het reizen waren en dus werd het erg vol en minder minder gezellig https://vimeo.com/151231892 We hadden leuk contact met wat kleine Wayuu meisjes en jochies, maar helaas werden het er meer en meer. En ja, geef ze een vinger en ze nemen gelijk je hele hand.
We maken er een mooie tocht met een bootje op de lagune, waar duizenden Flamingo's leven, heel erg mooi.

We blijven er 10 dagen. Ik kan er leuk kiten. Ik werk wat meer aan mijn sprongen. Helaas gaat er een zo hoog dat ik totaal uit controle ben. Ik trap mijn board weg en land erg hard. Het gevolg is een paar gekneusde ribben, dus dat wordt even niet kiten. Balen, dat wel.

Dan gaan we een stukje verder naar een camping: Los Angeles, een paradijsje. Palmbomen, strand, surfers, mooie dames. We waren de eerste echt grote camper die zich daar waagde dus moest ik wel wat snoeien, maar het lukte. Het was er toch best gevaarlijk met palmbladeren en kokosnoten die zich zonder enige waarschuwing laten vallen en ook nog een familie Eekhoorns die de palmnoten
regelmatig naar beneden gooien.



Ik werd ook nog bijna slachtoffer: ik loop met het dienblad van het genoten ontbijt de camper in en ja, daar valt net een palmblad maar beneden, precies op de rand van de luifel. Een deuk in het profiel, maar dat beter als deuk in mijn profiel.
We moeten naar de douane Barranquilla voor het verlengen van onze visums en de auto papieren. Ook willen we daar de Visco koppeling van de het koelingssysteem, die we provisorisch hebben geprepareerd in Ecuador en die nog steeds problemen geeft, nog een keer onderhanden nemen en proberen of ze ons kunnen helpen met het repareren van de wasmachine.
De papieren waren snel in orde met een verlenging van 90 dagen voor ons, maar de auto papieren, dat zou 10 werkdagen duren!!!!!!!!!
Op de terugweg slapen we nog paar nachten in het schitterende PN Tayrona. We maken er een paar mooie wandelingen.



En dan weer terug op ons stekje op camping Los Angeles. Ik span een groot stuk doek boven de auto ter bescherming van de zonnepanelen. Christian komt ook nog langs, maar komt niet bij ons staan. Hij laat zijn auto boven op de parking staan. Op zich wel oke, maar helaas niet voor Christan. Ze breken in zijn truck camper open en daar heeft hij voor het grijpen zijn complete camera uitrusting staan à 5000 € plus zijn telefoon en nog wat klein spul. Gelukkig niet zijn laptop en papieren. Ze hadden waarschijnlijk de handen al te vol. Christan biedt een beloning van 1000 US$ als iemand zijn spullen kan terug bezorgen, maar helaas.
Ook vernemen we van andere reizigers dat de Ferry, die we voor December al hadden geboekt, weer zal opereren op de route Cartagena / Panama. Ik geloof er eigenlijk niets van, maar de website is weer online? We boeken gelijk maar ontvangen nooit een reactie. Het is gewoon een scam, ze hopen dat mensen boeken en betalen.

Na een maandje gaat het alweer beter met de ribben. Helaas is de surf zo heftig bij Los Angeles dat ik wel weer terug wil naar Camarones.

We doen groot inkopen in Riohacha en we rijden verder naar Camarones. Met een enorme klap breekt de constructie van de Visco koppeling af en vliegt in de radiateur. Een enorme ravage, 30 liter koelvloeistof op de weg. We hoeven nog maar 10 km naar het strand, maar de radiateur lijkt wel een waterval en ja, ik ben wel in de stress. Hoe gaan we dit nu weer oplossen. Ik probeer water bij te vullen maar het loopt niet uit de radiateur? Ik heb er zeker al 20 liter in gegooid, ik begrijp er niets van. Dan gaat eindelijk het lampje branden, wat een eikel ben ik. Ik gooi het water in het verkeerde gat en het belandt dus direct in de motor. De FFFFFF woorden vliegen uit mijn mond. Gelukkig hebben we nog nieuwe olie en filter mee, dus vervang ik de olie. Dit alles langs de weg, in de volle zon en 80% luchtvochtigheid.
Ik draai de stop er uit en ja hoor, water en water, dan eindelijk olie. Deze vang ik op in een tank zo dat ik het milieubewust kan afvoeren, waarschijnlijk nog nooit vertoond in Columbia.
Eindelijk kan ik Christan bereiken en deze komt ons afslepen naar het strand. Ik ben kapot: douchen en naar bed. De volgende dag zien we verder. In goed 2 uurtjes heb ik alles er uit gebouwd. Wat een ravage. Zeker 15 gaten in de radiateur en van de Visco koppeling zijn de 3 bouten en de plaat die we 200 km terug hebben gemonteerd, finaal afgebroken. Er komen echt mega krachten op die ventilator te staan.
Met de onderdelen naar de stad, er is een bedrijfje dat de radiateur kan lassen met aluminium. We persen hem af en hij is dicht, een hele opluchting. We vinden ook een firma die op de draaibank een nieuwe flens kan maken ter vervanging van de Visco koppeling. Ik per taxi terug naar het strand. Voor de zekerheid pers ik de radiateur nog eens af en ja hoor, toch nog2 lekjes. Weer terug naar de stad met dat ding. Gelukkig is flens ook klaar dus kan ik de volgende dag allesweer monteren.
Ook is het ons duidelijk dat het met die Ferry niets wordt en we dus toch RoRo moeten verschepen. Dit is erg duur, want de verschepingsmaffia weet dat er geen keuze is voor elke reiziger die hier belandt. Helaas is de grens met Venezuela is gesloten, anders was dat nog een optie geweest. We hadden dan de nodige landen kunnen aan doen in het Noordoosten.
We hebben diverse opties om naar Panama te komen.
-Een RoRo direct naar Panama met Walenius Wilhelmsen voor 6000 US$ plus nog haven- en agent kosten, overnachtingen en vluchten voor ons zelf.
-Een flatrack container voor 5000 US$ plus.
_Een RoRo met SC Lines via Amerika. Deze is 3000 US$ en doet er ruim 2 weken over plus het gevaar van inbreken in de diverse havens.
We kunnen wel direct van Cartagena naar Miami, Florida. Missen dan wel Centraal Amerika, maar we kunnen wel direct dit jaar naar Alaska. Het seizoen past dan, zodat we in Juni in Alaska kunnen zijn en dan voor de winter zuid naar Mexcico. (Snowbirds)
Nu gaat het allemaal erg snel want de boot komt al snel. We boeken samen met Christan deze optie. We kunnen gelijk betalen bij de bank in Riohacha. Bij de bank hier kun je natuurlijk niet betalen met je Visa kaart, nee je moet eerst bij de automaat pinnen en dan in de bank dan dit geld weer inleveren. Ik heb al onze kaarten mee genomen en moet 17 keer pinnen om het bedrag uit de ATM te krijgen. Ja, lekker handig en we zijn ook niet de enigste klanten, er zitter er wel 40. Gelukkig gaat het wel snel, ik had al een bonnetje gehaald voor dat ik ging pinnen.
Nu alles weer monteren, het loopt voorspoedig, wel liters gezweet want van onze Duitse vrienden? steekt er niemand er een hand uit. Gelukkig trotseert Adrie de zon en helpt met het aangeven van de sleutels. De sfeer bevalt ons daar niet meer. Buiten de vele nu erg opdringerige kinderen 's avonds ook alle ouders op bezoek. Enige vorm van privacy is ver te zoeken. Ik heb rond de middag de klus klaar. Ik gooi dit keer het water in het goede gat. Ja, een ezel....... Starten en ja, dicht. We breken gelijk kamp op voor een goede proefrit naar onze lievelingsplek op camping Los Angeles.
Het dan al weer donderdag als we met schemer aankomen. Morgen is het vrijdag en volgende week moet de auto op de boot, maar we hebben nog geen papieren voor de auto ontvangen van de Douane. Deze zouden ze per mail op sturen en het is nu al bijna drie weken later.
Bij de garage is het onderdeel van de wasmachine nog steeds niet klaar, wat een eikels. Er ligt wel een rekening voor de reparatie van de Visco koppeling. Ja, ze hebben daar wel humor. Het volgende nieuws is dat het carnaval is en ze 5 dagen dicht gaan en ik dus ook mijn spullen niet kan ophalen. Super balen, dus kunnen we de wasmachine weg gooien.
Dus naar Cartagena, waar we een plek vinden achter het Hilton Hotel, waar nog andere reizenden staan, een stel Argentijnen met busjes..
Onze agent Luis vind dat we maandag al bij hem moeten zijn ivm met die douane papieren. Wij er maandag om 8 uur met een medewerker heen, naar de DIAN. Nou mooi niet. U moet niet bij ons zijn, maar in Barranquilla. Dat is een probleem. Ze zijn daar ook gesloten voor de carnaval. 's Middags gaan we met de vrouw van de onze agent Luis, Sonja, het nog keer proberen. Nou, echt niet. De volgende morgen moet ik er weer zijn. Nu gaat Luis zelf mee. Helaas werkt het ook niet en woensdag om 7 uur moeten we de auto's inleveren in de haven en ik heb geen douane papieren. Wel de verscheping betaalt en vluchten geboekt, huur auto en onderkomen in Miamie. Ik moet nu dus betalen om de haven in te komen en als het niet lukt ook weer betalen om er uit te komen. Onze agent heeft 's  morgens om 8 uur iemand bij de douane staan in Barranquilla. Deze zijn dan klaar met feest vieren, maar hij krijgt de papieren niet mee, ik moet notariële machtiging afgeven. Lastig als je in de haven bent, in de haven heb ik al wel een douane controle, zelfs de motor moet van de camper af. Lastig omdat de lier al een tijdje kapot ia. Na veel gedoe lukt het en kan hij het chassis nummer lezen. Nee op de ladder kan dat natuurlijk niet ??????
Luis haalt me uit de haven en verwacht toch nog problemen met de notaris machtiging: ik moet zelf maar naar Barranquilla gaan, maar ze gaan daar om 16.00 uur dicht. Ja en dan begint de stress pas echt. We gaan op zoek naar een taxi. Bij een hotel bellen ze een privé rijder maar dat gaat me niet snel genoeg en de minuten tikken weg. Ik zoek op straat een taxi die wil rijden en ik vind er een die het voor veel te veel geld wil doen. Er is geen keuze. Volgens hem kan het in een uur. Hij belt zijn zoon om auto te wisselen, want die andere is nieuwer, sneller, beter. Ik eikel trap er in. Blijkt er ook nog te moeten worden getankt en dan eindelijk kan de race beginnen. Het is geen 1 uur zie ik op mijn navi, maar 2. Shit, shit. We komen er om 10 voor 4 aan. De snelle auto heeft maar 1000 cc. Ik push hem als een gek en ja hoor de minuten tikken terug. Als we bij Barranquilla komen heb ik nog 30 minuten over, dus het gaat lukken. YES, YES. We nemen de noordelijke route om de stad, we moeten natuurlijk aan de andere kant van de stad zijn. Natuurlijk staan op dit stuk alle tribunes van de carnaval welke ze nu afbreken en het verkeer staat zo goed als vast, dit gaat echt niet lukken. Overleg met mijn chauffeur dat ik een motor taxi met hebben. Ik spring uit de auto, hij rijdt door naar de douane om me daar weer op te pikken. Ik ren door de file op zoek naar een motor taxi. Eindelijk heb ik er een en ik heb nog 10 minuten. Hij begrijpt mijn probleem en geeft gas. Mijn god, hoe heb ik zo een dikke vent kunnen vinden. Het motortje steunt en kreunt door allemaal straatjes om de file te omzeilen, maar het schiet niet hard genoeg op en geloof het of niet, voor een stop licht staan we weer achter mijn taxi. Dus weer de taxi in en rijden. Het is al 4 uur en mijn hartslag is twee honderd. Dit is topsport, alleen vind ik het niet leuk. Ik bel de fixer van Luis dat het nog 2 km is. Hij staat buiten de poort, die natuurlijk dicht is en gelukkig laten ze ons er in en kunnen ze de papieren klaar maken. Echt 15 keer heb ik ergens moeten tekenen, want er was nog een probleem met mijn originele douane formulier: er stond ergens een foute datum en daarom waren ze ook nooit opgestuurd. Om 8 uur ben ik eindelijk weer terug bij Adrie, die al in ons luxe appartement woont. Onder de douche en naar bed, ik ben echt kapot.
De volgende dag weer bij de douane,  2 uur duurt het. Ze spellen elke letter op de formulieren uit Barrnquilla en dan eindelijk is het oke. Gelukkig voor mij is de boot een dag te laat. Helaas voor Peter, een Canadees van 74, die ook op zelfde schip zit, want hij moet vrijdag vliegen naar de USA. De douane controle is nu pas vrijdag en dus moet hij alles om boeken wat hem ook 400 US$ kost. 11 dagen moeten we wachten voor we naar Miami vliegen. Christian heeft een ander idee: hij heeft voor een week een cruise in de Caribic geboekt. Voor ons te duur. Cartagena heeft een erg leuke oud
stadsdeel en de nodige kerken en musea.
 Ja we spelen de echte toerist en slappen in een van die Benidorm flats.

 

Onze vriendin Claudinha uit Brazil.



Dat hadden we nog niet gedaan in Zuid Amerika, dus komen we de dagen wel door.  ;-)
Ik zie net per mail dat de boot de haven in Miami is in gevaren. Hopelijk krijgen we de Turtle er zonder te veel problemen uit de haven. Wens ons maar succes.

De groeten en tot een volgende keer.
Joop en Adrie.

Onze vriend David, een echte beach-boy Hij is ook cameraman en producer voor Red Bull.
http://www.nu.nl/8765/video/mountainbiker-crosst-met-70-kmu-door-zoutmijn.html

Colombia, daar moet je niet wezen? 29-12-2015.

Nadat we de kust verlaten hebben, gaan we meer en meer het Oerwoud in. Het is er erg warm en vochtig, maar eindelijk weer aapjes en veel vlinders en vogels.

 

Ecuador. Ja, eindelijk kan de Turtle met ons de evenaar kruisen. Altijd leuk om met een voet noord en een voet zuid te staan.
Omdat er maar een grensovergang is naar Colombia, belandt eigenlijk iedere Overlander op Finca Sommerwind.

 

Ook voor ons een super stek bij Hans en Patricia. Deze zijn erg behulpzaam, want er moet weer gesleuteld worden: de remvoeringen voor waren echt versleten door het enorm veel stijgen en dalen. Zeker in Peru was dit heftig. Ook kwam Johan van onze Belgische Overland club ons bezoeken en de nodige post bezorgen.
We sluiten vriendschap met Christian, die dezelfde reis route heeft al wij en we proberen samen een boot te boeken om het stukje weg van 100 km, dat tussen Colombia en Panama ontbreekt, te omzeilen. Dit word ondertussen alweer ons verscheping drama nummer 3.
En dan de grens over naar Colombia. Wat een verrassing dit land: zeer vriendelijke mensen en super mooi om door te rijden. Je moet er echter geen haast hebben want er is echt geen meter asfalt dat recht is. Het gaat de hele tijd op en neer en van links naar rechts, dus de hele dag sturen en schakelen. Maar het is erg mooi.



Bij de grens had ik nog wat problemen met wat geld wisselen, maar na wat dreigen met: ik haal de politie er bij, kreeg ik toch het juiste bedrag. De boeven en gelukkig een van de weinige negatieve ervaringen hier. Over de grens bezochten we een kerk die op spectaculaire wijze in een canon is gebouwd. Voor onze lunch hadden we ons voor het eerst gewaagd aan Cavia. Dit is daar een specialiteit. Nu dat was voor ons eens en nooit meer. Zo droog en weinig vlees. De volgende keer eten we onze schoenen wel op. Hierna bezoeken we een mooi meer met een Zwitsers aandoend dorpje, met deze keer een heerlijke forel als lunch.
Dan naar Popayan, een grote stad voor nog een kerk en kathedraal. Ja, dat hebben we nog niet gezien in Zuid Amerika :-)
Hierna een mooie rit naar Sant Agustin. Hier hebben ze veel graven gevonden met grote beelden. Ze hebben er nu zo'n 600 gevonden. We bezoeken 2 van die grafheuvels, erg interessant, er zijn veel overeenkomsten met bv de Paaseiland beelden. Je begrijpt niet hoe ze zonder internet vroeger deze informatie aan elkaar konden doorsturen.



Na al het groen is het weer tijd voor een paar dagen in de woestijn: de Desierto de Tatacoa. Gelukkig vinden we een onderkomen met een zwembad. De piste richting noord was erg mooi, waarbij we een groot gedeelte over een oud spoor en door tunnels moesten.



We hebben een app: Ioverlanders, waarop we allemaal overnachtingsplekken kunnen opzoeken waar ook andere reizigers hebben overnacht, met info en foto's. Dit is super, want in de laatste landen is het vinden van een safe overnachtingsplek best fijn en je komt op stekken die je zelf anders nooit had gevonden.
Zo vinden we dan ook reserva Santa Fe de Guaduales, waar twee biologen een natuurpark/ botanische tuin hebben. Nou ja, de weg er heen was voor onze Big Rig geen feest, ik moest zelfs een keer op het dak klimmen om een waterleiding slang hoger in een boom te hangen. Soms zijn we dan best wel iets te groot, maar het leefcomfort maakt veel goed en alle speeltjes van Joop moeten natuurlijk ook een plekje hebben.



Na nog een aantal stops belanden we op een koffie farm: Hacienda Guayabal. Super mooie stek, wel weer wat lastig met onze grote auto en we trekken ook nog een paar vette sporen op de toegangsweg. Adrie moest gelijk aan het werk. 50 kg koffiebonen plukken om de schade te betalen.  ;-)




Ook hadden we daar een leuke rondleiding met de nodige lessen over koffieplanten, bonen plukken, het voorbereiden van de bonen, het verschil in bonen en het bereiden van koffie. Erg interessant. Het is wel erg vreemd dat zo een koffie land eigelijk zelf helemaal geen koffie cultuur heeft en als we iemand uitnodigen op de koffie vinden ze onze Nescafe helemaal super? Soms vind je in een shopping mall wel een koffie shop met goede koffie, maar daar kost een bakkie al net zoveel al een menu del dia.





Ook waren er een stel valken die elke dag een grote slang vingen en deze, in een grote boom voor onze camper, op aten. Je ziet hem wel hangen op de foto.

We staan echt versteld van dit land: de natuur, de mensen, de wegen zijn goed, er wordt overal aan de wegen gewerkt en de levensstandaard is best hoog, zelfs wel de tweede van Zuid Amerika.

 
 

Eigenlijk niet op de route maken we een omweg naar Lago Calima, een kite en paragliding stek. We vonden bij een kite school een mooie plek om te staan. Ik kon me een dag aansluiten bij wat andere vliegers, waarbij we een zeer interessante weg de berg op reden. De uitlaat viel onder de auto uit en ik heb hem weer heb gerepareerd met een paar paragliding touwtjes. Vervolgens ben ik naar de camper gevlogen en daar geland. Dezelfde dag heb ik ook nog gekited en dat op mijn oude dag. Het is niet makkelijk om het water in te komen van Lago Calima, omdat het water 40 meter te laag staat en er erg veel scherpe stenen liggen.

 

Wind was er wel, maar vaak erg vlagerig. Ik kon wel een keer in de wolken kiten, ook wel leuk. Ook Christian kwam ons bezoeken. We hebben samen de Ferry geboekt voor 16 december. Ja, het verschepingsavontuur kan weer beginnen.
5 december komt er aan en Adrie haalt me in. We zijn nu allebei 60. (voor zolang als het duurt :-)) We zijn speciaal naar de stad Medellin gereden om het daar te vieren.
De overnachtingsplek die we handen gevonden op onze Ioverlander app zou op een berg boven Medellin zijn. Helaas hebben we een totaal de verkeerd route daarheen genomen en het werd een drama. We reden helemaal door de mindere buitenwijken (barrio's) van Medellin, waarbij we ook nog een elektrische kabel van een huis rijden. Het was: gringo, betalen, betalen. We zijn maar weer snel ingestapt en verder gereden. Ze knopen het wel weer aan elkaar. Het was echt een van de minst leuke wegen die we ooit hebben gereden. Maar boven was het dan wel weer mooi. Een goede plek om te staan met 24/7 bewaking. Fijn, omdat we de auto moesten achterlaten om de stad te bezoeken. Dit ging met een kabelbaan, van waaruit je een prachtig uitzicht over de stad had.



De stad vonden we tegenvallen, maar de botanische tuin, het planetarium en een goede lunch redden de dag.
Na nog een paar mooie overnachtingen belanden we Bucaramanga, op een paragliding stek, op de Mesa de Ruitoque.

 


 

Hier zijn we uiteindelijk zelfs twee weken bijven hangen. Het is er prima vliegen en het uitzicht is spectaculair.

 
 

Ook vriend Christian komt ons een week gezelschap houden, want we hebben veel te doen. Die Ferry is een grote grap. Gelukkig hadden we nog niet betaald en op 16 december vaart hij dus ook niet. Er waren wat Overlanders die het schip nooit hebben gevonden, wat ook klopt omdat dit nog in de haven van Palermo in Italie lag.
Gelukkig kunnen we onze krachten bundelen met Christian en we besluiten om een RoRo te boeken naar Florida, voor ons de goedkoopste oplossing en we kunnen zelfs op de boot meevaren. We krijgen een reservering voor 10 januari. Er moet nog wel een speciale vergunning worden aangevraagd bij de EPA om met onze vervuilende auto's (zonder volkswagen software) te mogen rijden in de USA en ook het verzekeren is een een drama. We vragen ons soms wel af: willen we dit eigelijk wel. Het mooie en goedkope Zuid Amerika verlaten en het dure Amerika en Canada bezoeken.



Helaas heeft Adrie een probleem, waar ik als handige Jopie mee wordt opgezadeld :-) De wasmachine heet het begeven, de trommel is van de as gebroken. Door oxidatie is het aluminium deel door gerot. Omdat ik het toch niet zie zitten schakelen we een specialist in (foutje bedankt). Die gasten komen hun afspraken steeds niet na en uiteindelijk hebben we de wasmachine zelf weer moeten ophalen. Hem vervolgens zelf maar gesloopt en de trommel moet worden vervangen, oeps.
Ik had het idee om in het noorden van Colombia, naar Cabo de la Vela te gaan kiten. Daar waait het 365 dagen per jaar en dat 24/7. We rijden 2 dagen bijna langs de grens met Venezuela richting het noorden. Veel militairen langs de weg. De laatste 100 km langs een spoorlijn (van een kolenmijn) dwars door de woestijn. Het is een gebied wat niet zo goed bekend staat. Het is al eeuwen een plek van smokkelaars en bandieten. Onze reisgids heeft er geen goed woord voor over, maar onze Colombiaanse vrienden verzekeren ons dat het daar best wel ok is en dat we vooral snoepjes en kleingeld moeten mee nemen voor de weg blokkades die er zijn. We hebben er zeker 30 stuks gezien, de kinderen (die doen dat) trekken touwen over de weg om je te dwingen te stoppen. Stel je voor daar komt een truck camper aangeraasd, met 80 km/u en een dikke stof wolk er achter, die door dendert, nou dan gaat echt dat touwtje wel naar beneden. Gelukkig zijn ze dit blijkbaar ook wel gewend, want er wordt niet op ons geschoten en ze gooien ook geen stenen.
We vinden bij een windsurf/kite school een plek. Het waait zo hard dat buiten zitten geen optie is. De ramen kunnen niet open, het zand blaast naar binnen. Gelukkig kunnen we een soort cabana huren die gebouwd is van cactus hout. Ik stuur Christian nog gauw een berichtje dat hij zich beter 2x kan bedenken voor hij naar hier komt, maar dit ontvangt hij niet en na de nodige offroad avonturen komt hij de volgende morgen al vroeg aangereden.
Ik kan eindelijk weer eens met mijn 8 meter kite goed varen. Het waait echt van de planeten hier en overdag wordt die Passat wind ook nog door een thermische wind ondersteund en we hadden gisteren tot 40 knopen wind. En, helaas voor Adrie, (die baalt weer) weer de camper vol zand en gezandstraald worden op het strand.



Ze hebben hier geen stroom, maar wel internet en dat hebben we nodig. Eerst gaat onze boot van 10/01 naar 14/01, dan naar 18/01 en dan gaat hij helemaal niet meer. We kunnen wel mee op een nieuwe boot op 29/01, maar dan niet zelf mee varen, maar hoe zeker is dat? Van andere vrienden hebben we ook al begrepen dat ze een maand aan het lijntje werden gehouden en uiteindelijk op een flat reck containter hebben moeten verschepen.
We spelen nu met het idee om via Venezuela naar Guyana en Suriname te rijden, maar het is best moeilijk om Venezuela in te komen, de grens is eigenlijk gesloten.

Tot een volgende keer.
Groetjes van Joop en Adrie.

Problemen verholpen !!!! 22-10-2015.

We hebben Cusco eindelijk verlaten en kunnen weer op pad en nee de Turtle loopt nog steeds niet goed.

 Ze hebben een zooitje gemaakt van onze brandstofpomp.

We hebben een afspraak gemaakt met de Bosch importeur in Lima en zij gaan voor ons de juiste onderdelen bestellen. Ik heb dit zelf ook geprobeerd, maar dit geeft allemaal problemen en ondanks de grote hulp van DAF in Winterswijk moet ik de order annuleren.

Het duurt 14 dagen voor de spullen binnen zijn, dus doen we het rustig aan.

We rijden via Cusco naar Nazca, bekend van de Nazca Lines, tekeningen op de grond die je alleen vanuit de lucht goed kunt zien, gemaakt door de pre-Inka's en al duizenden jaren oud. We moesten dus met een vliegtuigje. Wel weer zo een super toeristen val, maar het was de moeite waard. Zelfs voor Adrie, die was 2 dagen ziek van die vlucht.

 

We gaan naar Paracas, een natuurpark waar je ook kunt vliegen en er is ook een leuke stek om te kiten.

  

Helaas ben ik behoorlijk gewond geraakt aan mijn scheenbeen, er is een hele lap vel los gekomen en erg diep. Gelukkig geen ontsteking opgelopen, maar er komt al meer dan een maand wondvocht uit en het wil niet dicht, dus durf ik er eigenlijk niet mee te kiten. Ik kan me toch niet inhouden en met dik commentaar van Adrie ga ik toch, het wast wel weer goed schoon ( hoezo eigenwijs).

Volgende stop is bij Bosch. Gelukkig kunnen we bij de garage staan en blijven hier dan ook 5 nachten. Elk deeltje van de pomp wordt schoongemaakt of vervangen. Ze hebben de juiste apparatuur en de monteur heeft veel ervaring. 

Zaterdag kunnen we eindelijk weer op pad, weer een paar duizend Euro armer.
We maken een mooie tocht door het binnenland en belanden op een klein campinkje bij Caraz waar we ook leuke andere reizigers treffen. Ik maak nog een mooie tocht met de motor de bergen in.

 

 Onze route voert ons door de Canon de Pato, waar ze het ook nog voor elkaar hebben gekregen om een weg te bouwen langs de rivier. Echt gekken werk: er zijn 34 tunnels, onverlicht natuurlijk en een spoor, maar natuurlijk wel verkeer van 2 kanten. Echt bizar hoe ze dit bedacht hebben. Een paar keer hebben we tegenliggers, maar het lukt en we komen er heelhuids en zonder schade door. Het was wel heel mooi.

Ondanks al het auto-gedoe is Peru wel goed bevallen. We zijn er 80 dagen geweest en nu dus op naar Ecuador.
Wauw, wat een verschil, het is echt zo anders: de huizen, de wegen en wat het eerste opvalt is dat het er zoveel schoner is. Via onze overlanders app belanden we Vilcabamba, bij een super mooie lodge, Hosteria Izhcayluma en een leuk hippie dorp. De lier om de motor van de camper te halen is de laatste keer verbrand, maar met onze grote hydraulische lier kan ik, via een boom, toch de motor naar beneden halen. Ik kan me weer een keer lekker uitleven: mooie enduro paden. Ook gaan we nog een keer naar de stad Loja, via Parque National Podocarpus, erg mooi. 

 

De stad was ok, maar we zijn zo verwend.
We rijden weer noord en de volgende stop is bij Cuenca en weer met dank aan onze overlanders app campen we bij een paarden ranch, super mooi en luxe. We gingen met de bus naar de stad en bezochten wat kerken en musea.
We besluiten om weer richting kust te gaan voor een paar weekjes. We verblijven nog een paar dagen in een natuurpark Bosque Protector Cerro Blanco waar we tijdens ons ontbijt een Jaguarundi spotten. (katachtig roofdier)

 

We vinden aan de kust genoeg mooie overnachtingsplekken. Ik kan zelfs op 3 verschillende plekken 5 dagen vliegen en maak leuke contacten met lokale piloten die hier allemaal tandems vliegen. Het is wel grappig dat je als oude ex profie gelijk respect krijgt als ze je even bezig zien. Ik kon er al gelijk aan het werk :-)

  

Helaas viel de wind erg tegen, maar dat kwam weer goed in Santa Marianita. Dit is de kite hot spot van Ecuador. Er is daar bijna elke dag een goede thermische wind. Het is wat lastig om de branding door te komen, maar het ging weer super en ik heb me 5 dagen prima vermaakt. 

Adrie was toen het wel zat om gezandstraald te worden en elke keer het halve strand uit de Turtle te moeten vegen, dus zijn we het binnenland in gereden om wat te gaan zien van de Amazonas.

  

 

 

Tot een volgende keer.
Groetjes van Joop en Adrie.