Terug bij Moeders . 16-06-2014.

Zuid Amerika, we hebben er erg genoten en veel avonturen beleefd en nu we weer in

Europa zijn heeft Adrie al heimwee :-)

We verlaten Florianopolis, op het eiland hebben we erg genoten. De camping was super en we hebben er veel reis vrienden opgedaan.
We waren daar ook nog op de tv.

We reizen verder zuid langs de kust. De eerste nacht is storm maar we vinden wat beschutting. De volgende dag bezoeken de vuurtoren van Santa Marta en struinen door het dorpje. Het is weer mooi weer en we gaan ergens op het strand staan.

's Avonds worden we beschenen door het licht van een motorfiets. Balen, we gaan wat verderop staan. Als we weg rijden beschijn ik die gasten en blijken het naakt zwemmers te zijn, de witte billen lichten goed op. Een paar honder meter verder stoppen we weer voor een rustige nacht.

                                                                                         Hugo en Daniele en hun Unimog

Ik had een mooi pad uitgezocht over een bergpas Ik voel me niet zo lekker, maar we bezoeken toch het park Aparados de Serra met veel mooie watervallen. We mochten er niet overnachten, maar ik had al een plek gezien onderweg, dus het pad terug gevolgd. We staan net en dan komt er een Unimog aan met Hugo en Danielle
 Hij is ook piloot en heeft een Delta en een Paraglider mee. Leuke lui, jammer dat we samen niet wat verder kunnen reizen, het klikte goed.

Ik heb het goed te pakken: een flinke griep met koorts en veel keelpijn, erg vervelend. We rijden naar Gramado, een stadje Duitser als Duits. De camping lijkt zo uit het Schwarzwald te zijn geplukt, erg grappig. Ondertussen heb ik Adrie (natuurlijk) aangestoken. We hebben het erg te pakken. 5 dagen later moeten we helaas gaan omdat we nog een afspraak hebben in Porto Allegre, waar we een nieuwe compressor voor de diepvriezer kunnen laten monteren. Duur geintje, €600,-, maar dat ding komt wel helemaal uit Duitsland :-)

DAF in Eldorado

Onderweg zien we een bord met DAF ? We gaan kijken en jawel hoor, DAF produceert en verkoopt nu in Brazil. We hebben veel bekijks en worden verwend met 2 mooie polo's.

We hebben een plaats uitgezocht waar we zonder controle het land kunnen verlaten. We melden ons bij de politie en douane van Uruguay en krijgen daar alle stempels. Na ruim 10 maanden zijn we weer uit Brazil. We hebben er erg genoten. Erg jammer dat we er officieel maar 3 maanden mochten blijven. Dit is voor ons overlanders echt te kort voor dit giga grote land.

We doen het rustig aan door Uruguay en gaan nog wat site seeing in Valle Eden en vinden daar een droom plekje aan de rivier.

                                                                                     

                                                                                       Moeder nog geen rimpeltje te zien 

Dan op naar de stalling waar we onze Turtle voor ruim 4 maanden alleen moeten laten. Het zijn aardige lui en het is lekker dicht bij het vliegveld. Op 15-05 verlaten we Uruguay en vliegen, met een overstap in Madrid, naar Amsterdam en met de taxi gaan we naar Ma. Ze is in bijna 2 jaar niets ouder (84) geworden, maar heeft wel veel last van haar rug, de arme schat. We verwennen haar een ruim een week. 

We bezoeken onze vrienden Willem en Marjon, mijn oude surf maat. Normaal wonen ze op hun boot in Griekenland, maar zijn nu weer in het land waar hij voor de 3e maal kanker aan het bevechten is in 20 jaar. Wat een bikkel. Jammer dat hij er nog zo goed uit ziet anders kreeg je echt medelijden :-) , ga er maar aan staan.

Ons Zomer camp

We vertrekken naar ons zomer kamp in Greifenburg. We maken een leuke tussenstop bij vriend Hubert en de familie, een oude paragliding vriend.

In Dellach staat het wagenpark. Helaas heeft het wel veel bezoek gehad van muizen, vooral Adrie haar MX 5 heeft het veel moeten ontgelden. Het gif heeft echter wel zijn werk gedaan want we vonden 5 dode muizen. Tot onze verbazing was de accu van de MX 5 nog goed vol en starten, lopen. Ook de DAF bus was starten, lopen. Ongelofelijk.

Start Emberger Alm Oostenrijk

                                                                                   Het is eenzaam aan de top, Fredje waar blijf je

We slaan ons kamp op bij het Fliegercamp waar ik ook altijd heb gewerkt met de vliegschool. Erg leuk om weer zoveel oude bekenden te zien. Het is toch ook een beetje thuis.

Ik vlieg met mijn nieuwe scherm wat leuke afstanden, maar helaas is het een maat te groot voor me. OK, ik ben wat afgevallen maar gelukkig niet zo veel als Adrie, die is 12 kg kwijt, alle respect. Het was ook wel nodig na al dat mooie leven in Zuid Amerika.

Koud he Zus.

We hebben nu ook 2 nieuwe fietsen op de kop getikt en er kon weer heerlijk gefietst worden.






Elsbeth en Clemens in de MX 5

Mijn zus Elsbeth en zwager Clemens kwam ons bezoeken, erg gezellig. Helaas wilden ze mijn vriend Bram niet hier laten voor een paar maandjes. Jammer, dan had ik een echte Outdoor hond van die kleine scheitert kunnen maken en zat ik ook gelijk wat beter in het gewicht onder mijn scherm.

Tot een volgend keer. Gr. Joop en Adrie.

                                  Brammetje

Kan geen kerk meer zien! 27-04-2014

Minas Gerais, wat een pracht en praal en een mooie natuur. Ter hoogte van Vitoria zijn we het binnenland in gedraaid. De eerste toeristische attractie was Pedra 

Azul, een enorme rots van 512 meter hoog. We hebben er een mooie wandeling gemaakt. Hierna zijn we goud stadjes gaan bezoeken. Hier zijn onder mens onterende omstandigheden, vooral door slaven, enorme rijkdommen aan goud gedolven voor de Portugezen. 

De herinneringen hieraan zijn de stadjes die ze hier hebben gebouwd. We hebben er 3 bezocht, erg leuk en zoveel koloniale historie en vooral veel kerken, in Ouro Preto zelfs 21.

In Tiradentes vonden we een aangename camping, gelegen direct aan de spoorlijn waar alleen nog een stoomtrein rijdt, dus wel gaaf. Je hoorde deze Maria Fumaca al van ver aankomen.

Ook werd ik daar een jaartje ouder en dit hebben we gevierd met een wandeling van 5 uur over een berg, erg mooi en vermoeiend, dat wel. Ja, hoe ouder hoe gekker.

Toen het het grote vraagstuk: wel of niet Rio de Janeiro. We hebben het niet zo op grote steden: druk, gevaarlijk, verkeerschaos en duur, maar Rio moet de mooiste stad van de wereld zijn?

Helaas was de camping 50 km van het centrum en erg duur €40,- p/n. Daar stonden we in Pipa 5 dagen voor!

Met de motor zijn we naar de Corcovado met daar bovenop de Christo Redentor, een reusachtig Christusbeeld. We hadden er een super uitzicht over de stad en de zee met eilandjes. Erg mooi en meer dan de moeite waard.

De volgende dag wilde Adrie naar de Botanische tuin, maar deze was nog dicht. Toen zijn we naar de Pao de Sucre gereden, een rotsformatie waar je met een gondel naar boven kunt, met weer een erg mooi uitzicht. Helaas was het die dag erg heiig en lage bewolking. De paragliding plannen gingen dan ook niet door.

Jammer dat de camping zo duur was, we waren erg graag wat langer gebleven.

De weg naar het zuiden is erg mooi, er zijn heuvels en je rijd erg dicht langs zee. Helaas is het soms moeilijk om een plekje te vinden. Vaak zijn het privé woongebieden waar je niet in mag, maar als ervaren reiziger vinden we meestal toch wel wat.

Op het eiland Ilha Bela lukte dat niet zo erg. We zijn hier met een ferry heen gevaren. Het is voor 90% een natuur park. Aan de west zijde is langs het gehele eiland een stook met bebouwing maar geen plekje voor ons. Villa naast villa, erg luxe en mooi. Op Google Earth had ik een pad gevonden waar ik een wel een plekje verwachtte, maar de weg werd smaller en smaller en er was rode prut en bomen die in de weg stonden. We waren blij dat we een plaats vonden om te draaien. Dus helaas werd het weer een camping.

Het meisje van de camping schoot gelijk in de stress toen we met ons bakbeest voor de receptie stonden. Ze moest eerst haar baas bellen? Ze was zeker bang dat we een off road parcours wilden uit zetten. Oke, hij zag erg wel heftig uit met al die rode modder, maar gelukkig mochten we er staan voor een kleine vergoeding van weer €40,-, maar dan wel met een slang, bijtvliegen, veel muggen, maar wel met een zwembad.

Met de motor zijn we onverhard een erg mooie route gereden naar de andere kant van het eiland, midden door het park. De weg was eenrichting en dus moesten we wel tot 15.00 wachten voor we weer retour konden ivm met het eenrichting verkeer, maar het was de moeite waard.

Op de terugweg zagen we een aantal surfers. Even gebabbeld en gevraagd of zij iets wisten om te verblijven voor ons. De vrouw van een van de surfers ging het gelijk regelen en we mochten op de parking van het restaurant staan, op 15 meter van zee. Omdat het eiland zo dicht bij het vasteland ligt lijkt het net een meer en doet erg denken aan de Italiaanse meren.

Verder zuid zijn we beland in Florianopolis. Het grootste deel van de stad ligt op een eiland met veel kleine dorpen en stranden. Het is een erg mooi vacantie eiland, 40 km lang en max 20 km breed. Er zijn wat paragliding stekken en een paar mooie binnenmeren om te kiten en er zijn hoge golven. Een nieuwe uitdaging?

We vinden een schitterende camping in het Parque Florestal do Rio Vermelho. Op de muggen en bijtvliegen na kan het niet mooier. We besluiten er wat te blijven. Camping kost €10,- als we min. 10 dagen blijven en dat doen we met liefde.

Op de camping zijn nog meer overlander's en ook hebben we een leuk weerzien met de Zwitserse vrienden van het carnaval in Salvador.

Op een berg kom ik een aantal para waiters tegen. Ik had het plan opgevat om de 4 kite's en mijn paraglider set te verkopen. De verkoop talenten komen weer boven en ik verkoop aan drie verschillende mensen mijn spullen. Wat een ruimte weer in de garage, we kunnen wel een een huurder zoeken Zo heb ik weer mooi geld voor nieuwe spullen.

Natuurlijk ben ik nu wel een oude zak, maar ik wil mijn zaken wel voor elkaar hebben. Air Time heeft mijn nieuwe spullen al klaar liggen, dus nog een paar weekjes.

Van de week weer verder,  We zijn nu illegaal en ons visum is al bijna 6 maanden verlopen, dus bij elke politie controle is het billen knijpen. Meer over dat verhaal, hopelijk niet van uit de gevangenis, in een volgende blog update.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Carnaval in Brazil, wat een feest?? 21-03-2014.

Bijna 4 weken zijn we in Pipa blijven hangen. Het was weer super daar.

We hebben onze vluchten geboekt naar Nederland: 15 mei vanuit Montevideo in Uruguay, dus moeten we nog zo'n 5000 km naar het zuiden rijden en dan hebben we een mooi rondje gemaakt van 40.000 km. En eind september komen we weer terug voor een vervolg.

We hebben van iemand ooit een stranden boek gekregen met 2000 stranden dus kunnen we vaak wat moois uitzoeken. De eerste stop is in Tambala, er is daar zelfs een naaktstrand. We kunnen mooi op de parking staan en hebben een mooie wandeling gemaakt waarbij we bizarre rots erosie-piramiden hebben gezien. Erg mooi.

En langzaam rijdend van strand naar strand hebben we vaak contact met de lokalen. Ook in Coruripe aan het strand, gelijk moest er vis worden mee gegeten. Helaas zijn we de taal niet machtig en dus is het soms wel lastig communiceren, maar met handen en voeten kom je een eind.

Er komt nog iemand buurten, hij spreekt 
goed Engels. Gilberto is net met pensioen en heeft een strandhuis iets verderop. Hij nodigt ons uit om naast zijn huis te komen staan. Zijn vrouw Mabel verwent ons ongelofelijk, alle kookkunsten worden uit de kast getrokken. (En Adrie is nog wel op dieet) Na drie dagen nemen we met pijn in ons hart van deze schatten. Na 2 weken belanden we in Salvador en zeker in zo'n stad gaan we op een camping staan. We gaan met de motor de stad in om het historische gedeelte te bezoeken: veel oude kerken en leuke straatjes, maar het was wel een zoekpartij, alles is een richtingsverkeer en overal zijn ze druk met het opbouwen voor de Carnaval. Er is ook een giga politiemacht op de been om het allemaal in goede banen te leiden. We zien dit hele gekkenhuis eigelijk niet zo zitten, maar hier zou een van de beste Carnavals van Brazil zijn, met 2 miljoen bezoekers.

Van onze buren op de camping, Hans en Doris uit Zwitserland vernemen we dat ze geboekt hebben bij een camarote. Hier kun je, voor 70 euro met gratis drank, mee vieren. Het is direct aan de promenade en alles komt hier voorbij. We sluiten ons aan en gaan met de taxi naar town. We zijn er ruim op tijd, 's middags om 3 uur. Langzaam komt het op gang. Helaas niet zoals wij verwacht hadden, met mooie praalwagens. Nee, helaas het zijn mega trailers met daar bovenop een aantal van Brazil's populairste bands die een ongelofelijke klere herrie produceren. Aan deze boem-boem muziek hebben we al een hekel en dan krijg je het vaak nog van 3 of 4 kanten. Je voelt echt de bas op je borst slaan, deze muziek moet je waarschijnlijk voelen. Gelukkig hadden we oorstopjes mee.

Eigenlijk is bijna niemand verkleed. Iedereen heeft een shirt aan van de betreffende wagen, waar ze dik geld voor hebben betaald, om in de optocht mee te mogen swingen. Het werkt als volgt: ze spannen een touw rond de wagen met de band, vaak met een paar honderd man met bewakingshesjes aan in het touw. Het werkt als een visnet en hier binnen zijn dan weer, soms duizenden, fans opgesloten met allemaal hetzelfde shirt. Er mogen dus alleen mensen binnen het touw met de zelfde shirts aan. Ze hebben hier soms wel 500 euro voor betaald. Er rijden dan ook toiletten en mobiele bars binnen dit touw mee.

Wij kunnen dit gekkenhuis aanschouwen vanuit het gebouw waar onze camarote is ondergebracht. Dat werkt wel prima, elke 15 minuten komt er zo een band voorbij, maar na 6 uur hebben we het echt helemaal gezien. We nemen afscheid van Hans en Doris en nemen een taxi terug naar de camping. Dit was echt eens en nooit meer.

De volgende dag gaan we weer verder zuid. Het is nog volop Carnaval en dus overal druk, druk en boem-boem muziek. Omdat we nergens wat kunnen vinden belanden we bij een pousada die een grote tuin heeft waar we goed kunnen staan.

Een stuk voorbij Prado vinden we een mooi plek, een super uitzicht met vele km. kliffen en dus ideaal om te vliegen. Ik heb het nog niet gezegd of er komen er een paar langs gevlogen. Blijken we vlak naast de start te staan. Ik dus ook gelijk mijn scherm gepakt en ik heb heerlijk gevlogen daar. We zijn er drie dagen blijven staan.

We gaan nu het binnenland in via Minas Gerais, waar enkele oude goudmijn stadjes zijn en dan gaan we weer zuid, richting Rio de Janeiro.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Niet zeuren, het waait zo hard!

Ilha do Guajiru, een leuk weerzien. We mogen naast de pousada van vriend Erwin staan. Zijn stukje is iets verder dan de andere kite pousadas, maar wel lekker rustig en een schitterende plek onder de palmbomen. We kunnen het goed vinden met Erwin en hij is ook blij dat er weer eens Vlaams/Nederlands kan worden gesproken.

De wind waait van de planeten, 20/25 knopen. Dat valt tegen. Met de 8 meter kite is het een heel ander verhaal dan ik gewend ben met mijn 12 meter. Het is afzien en ik lijk weer een beginner. Wel een beetje balen, maar het gaat elke dag wat beter.

We vieren Kerst en Nieuwjaar, het valt niet mee om met 30 graden onder de palmen in de sfeer te komen.

De auto van Erwin heeft regelmatig kuren en er hangt regelmatig wat los, soms een hele stuurinrichting, maar met zijn tweeën zijn we heel handig en hebben regelmatig heeeeeel erg zwarte handen.

Na 2 weken zijn mijn armen een meter langer en gaan we weer richting het zuiden. De cabine hef inrichting werkt niet goed. We vinden een een garage, Pro Truck, in Fortaleza. We demonteren de hydrolische pomp en de hef cilinder. We moeten er de volgende dag om 8 uur weer zijn? Het gevolg is dat we een dag wachten maar er komen geen spullen retour van het revisie bedrijf. Dan gaan we maar naar Barra Nova waar we eerder waren om te kiten. We gaan er wachten op het mailtje van Pro Truck.

Kiten gaat prima, maar bij het in het water gaan had ik ruzie met een rots die nogal scherp was en haalde mijn been goed open. Niet zeuren en door kiten. Het bloed gutste er uit. Het hele been rood, natuurlijk vermengd met het zoute water zag het er wel erg heftig uit. Gelukkig zijn er daar geen haaien.

Yes, Yes, de spullen zijn klaar en het werkt ook nog, wat wil je nog meer. Na nog even olie verversen en doorsmeren en we konden weer op pad. Naar Canto da Barra bij Fortim, hier had ik bij een Marina 2 nieuwe accu's voor het woongedeelte kunnen bestellen op de heenweg. Ze moesten wel van 3500 km ver komen, uit Sao Paulo. Na 4 dagen weer terug naar Pipa. De drukte viel wel mee op de camping. Het is erg grappig hoeveel mensen we kennen in Pipa, in ieder geval meer als in Soest waar we de afgelopen 25 jaar hebben gewoond.

Joop raakt wat in de lappenmand met een steenpuist ( nooit eerder gehad) en het is geen pretje. Ook al een maand last van de keel en dan ook nog 3 dagen wat in zijn oog.

Met Salma van de camping naar het ziekenhuis. Haar dochter werkt daar en een telefoontje was genoeg om ons overal erg snel binnen te krijgen. 30 mensen in de wachtrij en wij worden zo overal binnen geloodst.

Na een week aan de antibiotica kon er weer gekited worden.

Soms heb je dat echt, maar dan ook echt, alles perfect is. Ik ben een met het board en de kite. Alles lukt: golven en ook genoeg vlak water, ik vlieg er over, spring meters in de lucht en als ik achterom kijk zie ik meters water spray achter het board. Ik voel me als de wereldkampioen, wat een perfecte dag, wat kan een mens hier gelukkig van worden.

En als afsluiting heeft mijn schat hutspot gemaakt en zo gedenken wij hier de Nederlandse winter.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Adrie met haar nieuwe hondje?