Het geluk is met de dommen, oeps!

Ja, Joop heeft het voor elkaar. We rijden over een dijkje door een moeras hier in Chile, we zijn net weg van onze overnachtingsplek. Ik let even niet goed op en kom in een zacht gedeelte van het pad. Meteen zakken we er in weg en diep ook. Een paar F woorden vliegen uit mijn mond.

Een paar keer goed doorademen en een plan maken. We laten eerst de lucht uit de linker banden om wat rechter te komen. We hebben 2 hefkussens welke 60 ton kunnen drukken. Ik breng zeker 20 emmers grond onder de rechter tank, zodat ik met 2 blokken hout en een hefkussen hier kan steunen zodat we bij verder krikken niet meer op zijn kant gaan. Eerst de voorzijde. Deze staat ook erg op het randje van de afgrond. Met zand en grind vul ik de ruimte voor het hefkussen wat op. Dit moet nog een tweede keer en dan heb ik genoeg hoogte om de zandplaat er onder te krijgen.

He, he, dat is 1. Nu de achterzijde. Het probleem is dat als we druk zetten op het kussen, de Turtle, omdat hij zo scheef staat, naar rechts gaat. We hadden een steen bij het linker achterwiel gelegd om te kijken of hij om schoof. Ook kan ik de lier negens aan vast maken om dit te voor komen.

We halen het kussen onder tank vandaan. Gelukkig had ik een half doorgezaagde boom gevonden bij onze overnachtingsplaats. Met alle grond die ik onder de tank had gegooid vul ik het gat op en leg de boom er in. De zandplaat hier op. De band moet wel een opstapje maken om er op te komen, maar opkrikken durf ik niet verder meer.

We wagen nu een poging in de lage versnelling en YES, YES, YES, het lukt.

1 km verder vinden we een mooi plekje want ik heb na 4 uur buffelen toch wel de batterij leeg. Mijn rug voelt ook niet zo best dus blijven we maar hier staan. We kijken 's avonds de film Captain America. Die krachten hebben we gemist vandaag.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

De weg van de duizend watervallen.

 Helaas kwam het bericht van de vrienden die via Paso Rio Mayer naar Villa O'Higgins wilden te laat. Vlak voor de afslag zie ik een gebouw van de wegwerkers, ik vraag of de weg begaanbaar is met onze truck. Geen probleem, volgens de man is het water maar knie diep! We nemen de afslag van de ruta 40 en draaien de piste op naar de pas. Na 5 km komt ons een auto tegemoet. Ik stop hem en vraag voor de zekerheid nog een keer naar de conditie van de weg en of we er door kunnen. Ik vertel hem dat vrienden vanons het een paar dagen geleden ook zouden proberen. Hij had vernomen dat ze er niet door gekomen zijn en terug moesten. Er is daar geen brug en het water is nu nog veel te hoog om door te rijden. Nou, dat scheelt wel weer 200 km voor Jan met de korte achternaam. We nemen een pas hoger en gaan via Paso Roballo Chile in. Het waait van de planeten maar het is een schitterende route. 

Vooral het deel in Chile is super gaaf. Als we aankomen in Cochrane kijken we naar het weer en of het zin heeft weer naar het zuiden te gaan. Het weer zou verbeteren dus we zetten we koers naar Villa O'Higgins. Het regent veel maar de route is mooi: met duizenden watervallen die van de bergen afstromen. Het pad is meestal erg smal met veel blinde bochten.Er rijden gelukkig bijna geen auto's, maar die er zijn rijden als kippen zonder kop en daar wij toch zowat de hele breedte nodig hebben hang ik veel aan de luchthoorn. Met een leuk gratis pontje komen we na 45 min. varen aan de andere kant van het meer en kunnen we onze rit naar Villa O'Higgins voortzetten. Dit is aan het einde van de Carretera Austral, dus na 800 km omrijden zijn we er nu toch. Het was de moeite waard. Niet het dorp maar wel de route. Op weg terug naar Cochrane pakken we nog de afslag naar het dorpje Caleta Tortel. De weg is pas in 1999 aangelegd en de zijkant kan erg zacht zijn hebben we gemerkt. Het is een gaaf dorp, er zijn geen wegen alleen zo'n 8 km loopbruggen, allemaal gemaakt van Cipressenhout. Voor de weg klaar was kon men er alleen met de boot komen. Nu we dit zuidelijkste punt hebben bereik gaan we weer omhoog, we snakken naar wat beter en warmer weer.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Vuurland, Tierra del Fuego, het einde van de wereld.

Na de Glaciar Perito Moreno namen we de beslissing om nog verder nog verder zuidelijk te gaan. Wat was dat een vergissing.

Na een rit van 1000 km komen we Ushuaia aan. De sneeuwgrens is tot 500 meter gedaald en het is koud met natte sneeuw, regen en wind. Dat mensen daar willen wonen! Zelfs in de zomer is een temperatuur boven de 10 graden al nieuws op de radio. 10 dagen lang doet de kachel zijn best.

Veel mensen vertrekken hier vandaan naar Antarctica. Wij zijn van mening dat we daar al zijn en sparen ons de kosten van deze trip uit. Het zou hier een treffen worden van Overlanders, maar velen gaan naar het noorden omdat de voorspellingen slecht zijn voor de Kerst. Ook wij gooien de handdoek in de ring en besluiten weer naar het noorden te rijden en dat was wel een goede beslissing.

We moeten weer Chile in en met de ferry om van het eiland af te komen. In Rio Grande vullen we de dieseltanks af tot de laatste druppel, het is hier blsvrij. We overnachten aan het strand bij de Ibis kolonie op de klif.

Het regent de hele nacht door. Na de grens is er een stuk van 100 km onverhard en druk bereden door vrachtauto's. We vrezen het ergste wat betreft deze weg. Ik maak een grapje dat Adrie maar een offer moet geven aan Gauchito Gil, de Robin Hood van Argentinië, die vanwege gepleegde misdaden ooit is opgehangen en omdat hij net voor zijn dood een voorspelling had gedaan die later uitkwam, door de lokalen heilig verklaard is. Je vind overal roodgekleurde kapelletjes voor hem langs de weg, waar de mensen drank (vooral rode wijn) neerzetten, kaarsen aansteken en allerlei offertjes achterlaten. Adrie offert een liter rode wijn en zie, het werkt. Bij de grens wordt het droog en de weg is “prima” op enkele tien duizenden potholes na en het enorme wasbord wegdek. Met 3 uur hebben we het achter ons en begint het weer te regenen. Een goede investering, die rode wijn. Bij de ferry staat een enorme rij vrachtauto's te wachten om overgezet te worden. Deze rij groeit aan, horen we later, tot 12 km, dus het kan dagen duren voor ze allemaal aan de overkant zijn omdat er maar 3 te gelijk op de ferry gaan. De “normale” auto's hebben voorrang. Natuurlijk zijn we dan ineens ook een “normale” auto en we zijn met 4 uurtjes aan de overkant. We slapen met een paar bekenden van onderweg bij de vuurtoren. Daar staat nog een leuk Duits stel dat met de motor rond de wereld rijdt maar ze zijn 4 jaar blijven hangen in Alice Springs in Australia. Ze hopen wat te kunnen afkoelen en weer eens een koude Kerst mee te maken in het zuiden.

We besluiten naar NP Torres del Paine te gaan voor de Kerst, een schitterend gebied met mooie vergezichten en gletschers. Het is een wandelparadijs. Ja hoor, eindelijk treffen we mooi weer. We blijven er 6 nachten, het is echt super mooi.

Hierna weer naar El Calafate om de voorraden aan te vullen: een kar vol en 200 euro armer. We blijven versteld staan van de prijzen hier en begrijpen nu ook hoe de Argentijnen dit oplossen: ze bestormen in de grote steden de supermarkten en vertrekken zonder te betalen. We lezen een bericht dat er 1 dode was en 130 mensen zijn gearresteerd, de anarchie slaat toe. We zijn benieuw hoe lang mevrouw de president Christina de Kirchner het volk met deze inflatie nog onder de duim kan houden.

We zien op de meteo dat het weer erg goed gaat worden en we rijden maar weer een stukje naar het noorden, naar El Chalten, het noordelijke gedeelte van NP Los Glaciares met de imposante Monte Fritz Roy.

Gepakt en gezakt maken we een mooie wandeling van ruim 4 uur en we vinden bij terugkomst een briefje aan de deur dat andere reisvrienden verderop in de vallei op een camping staan. Daar het 31/12 is besluiten we daar te gaan vieren. Er is weer een brug, deze keer niet 8 ton maar 6 ton en ook deze keer houdt de brug ons, het werkt echt hoor, helium in de banden.

Met veel Overlanders vieren we hier een gezellig Oud en Nieuw. Om 20.15 ivm 4 uur tijds verschil bel ik Ma met de satelliettelefoon van een van de vrienden, wel gaaf dat het lukte.

Een koppel fietser gaat via een geiten pad naar Villa O'Higgins in Chile, dit is maar 25 km hier vandaan. 3 andere stellen met Jeeps willen gaan proberen via een andere weg over de Paso Rio Mayer daar heen te komen, dit is dan 200 km en er schijnt een nieuwe brug te zijn, maar of er verder ook al een weg is?? Ik heb er ook wel zin in, maar het is zo'n mooi weer en we hebben genoeg gereden de laatste tijd. Ze zullen een bericht sturen als het ze lukt, dus we gaan het zien.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Prettige Feestdagen.

Beste familie, vrienden en reisvrienden.

We zijn op het zuidelijkste puntje aangekomen van onze reis: in Ushuaia, Argentinia. We zijn nu bijna 4 maanden op dit continent en het bevalt ons prima.

Wel is het hier in het zuiden, zo dicht bij de Zuidpool ook in de zomer wel fris en zien we wit besneeuwde bergen om ons heen. Dit moet toch wel het Kerstgevoel kunnen opwekken.

We hebben veel van onze foto's op Picasa https://picasaweb.google.com/waarheen.2010gezet, er zijn zo'n 60 albums bijgekomen, dus als je wat tijd over hebt kijk maar eens. Er zijn 3 of 4 foto's bij die niet door ons zijn genomen.

Geef ons je top drie door, er staan nummers bij. Je kunt dit bij commentaar onder ons blog zetten. Deze printen we dan uit en geven we een mooi plekje in in onze Casa Rodante.

Fijne Dagen.

XXX. Joop en Adriana.

Dear friends.

We have arrived at the most southern point of our travels: Ushuaia, Argentina. We are traveling this continent for almost 4 months now and like it very much.

Here in the south, so close to Antarctica, even in summer it is not very warm and we see the snowy mountains all around us. This must give you a Christmas feeling.

We have put many of our pictures on Picasa, https://picasaweb.google.com/waarheen.2010there are more than 60 albums now, so if you have time look at them. There are 3 or 4 pictures that are not ours.

Gif us your top 3, they are numbered. You can leave your reaction under commentary on our blog. We will print them and give them a nice place in our Casa Rodante.

Have Nice Days.

XXX. Joop and Adriana. 

Geen opmerkingen.

Een reactie plaatsen

Chile, verharde weg??? waar???

We rijden ruim 1000 km door Chile, de wegen zijn bijna allemaal onverhard en er is veel wasbord en slaggaten. Het is er wel heel mooi. We zijn er 12 dagen en als het weer wat meer had meegezeten waren we er graag langer gebleven. Op de terugweg gaan we ook zeker weer via deze kant omhoog. Hopelijk is het weer dan wat beter.

Het was een lust voor het oog om door Chile te rijden. Het nadeel is wel, ondanks dat het erg dun bevolkt is, dat er overal hekken staan en het best moeilijk is om een plekje voor de nacht te vinden. We hebben op ons navigatiesysteem veel overnachtingsplaatsen van andere overlanders en dit helpt wel.

We staan toch op mooie plekjes, vaak aan een riviertje. Een keer hadden we wel natte banden omdat door de regen het water steeg. Maar we zijn niet weggespoeld.

Onderweg treffen we veel fietsers, alle respect op deze slechte wegen met veel wind, stof en soms regen en koude nachten. Zo maakten we onderweg tot 3x toe contact met Carla-Paz, Chileense en haar vriend Rory uit Ierland. Ze zochten een een plekje en belandden bij ons. We hebben ze verwend met warme soep die Adrie zelf had gemaakt en 's avonds een wijntje, plaatjes en verhalen, altijd weer leuk.

In Coyhaigue, de hoofdstad van de provincie hebben we nog wat inkopen kunnen doen en als je dan ziet wat je in je karretje hebt voor 135,- € schrik je best. Het is erg duur en we staan versteld hoe goed de supermarkten hier zijn gesorteerd, ongelooflijk veel beter als in Argentina.

Gelukkig is de brandstof in Zuid Argentina dan weer goedkoper. Campings doen we niet vaak of het moeten de vrije camps zijn, uit eten gaan we zelden en een kopje koffie buiten de deur ook weinig.Van de week lieten we ons weer eens verleiden op een terrasje in El Calafate in de zon: bijna 10,-€ voor 2 cappucino! Oeps, de duurste tot nu toe en niet eens de beste.

Op 5 December de klompen buiten gezet met een wortel er in en ja hoor een geschenk voor A3. Dat kan ook niet anders als je op dezelfde dag jarig bent als de goede Sint.

We rijden naar een Estancia die bijna geheel gericht is op bezoekers die het nabij gelegen park bezoeken, met grotten waar ooit Indianen rotstekeningen hebben gemaakt. De oudste moeten al wel 9000 jaar oud zijn. Er is een toegangsweg via de Estancia waarbij we te voet een canyon in en uit moeten. De foto's van het pad zagen er best heftig uit en A3 heeft er een nachtmerrie van gehad, ze zag zich al in het ravijn vallen en slaapt slecht, dus we nemen maar een ander route met de Turtle naar het Visitorscentrum. Het is wel interessant met allemaal handjes die in negatief zijn afgebeeld in diverse kleuren. Ik kan me niet voorstellen dat ze onder deze overhangende rotsen zolang zijn goed gebleven, maar het is een Unesco World Heritage Site, dus het zal wel.

's Avonds komen er nog Nederlanders met 2 Toyota Overlanders bij ons staan die we al kenden van Cape Valdes.

Dat we zuidelijker komen merken we goed, het tweede dekbed hebben we er weer bij in gestopt.

Op weg naar de gletschers ziet Adrie op het meer veel boten (denkt ze). Met wat moeite weet ik haar te overtuigen dat het ijsschotsen zijn. Ja, dat zijn we niet gewend.

We bezoeken Los Glaciares National Pargue en gaan naar de Glaciar Perito Moreno.

Op de meteo had ik gezien dat zondag een super mooie dag zou worden en dat was het.

Wat een imposant gezicht deze ijsmassa die zich in het Lago Argentino stort met een snelheid van 2 meter per dag. Hij is aan de voorrand 4 km breed, 50 tot 60 meter hoog en 31 km lang.

Wat een prachtig gezicht: het blauwe ijs met die bizarre vormen die dan krakend omvallen en in het meer storten met een donderend geraas: dus stel je voor ijsbrokken soms zo groot als een flatgebouw die in het water storten, super. We zijn de gehele dag gebleven. We hebben ons huisje bij ons, maar mochten helaas niet overnachten in het park. Wel in Pargue Lago Roca. Helaas kwamen we, toen we er bijna waren, bij een bruggetje met bordje 8 ton en wij zijn 13 ton. Er naast was een doorwaadbare plaats. Een goede bijrijder gaat dan altijd te voet kijken of er kuilen zijn en hoe diep het is, maar ik heb Adrie wel eens eerder kopje onder zien gaan en het stroomde hard, dus trek ik mijn schoenen en broek uit en loop er in. IJs en ijskoud.Ik ben nog niet aan de overkant of er komt een boer aan met zijn auto, die een gekke toerist daar in zijn onderbroek in het koude water ziet staan. Volgens hem is de brug geen probleem, dat doet iedereen met allerlei voertuigen. Met een pikkie van nog geen cm klim ik weer op de kant en bedank mijn bijrijdster dat ze geen foto heeft gemaakt en hem weer heeft opgewarmd.

Wees niet bang voor mijn lul. Het is soms een stijve pik, maar hij is net zo lief als ik. (liedje van Doe Maar)

We staan nu op de vrije camping hier en de Nederlanders zijn in de meerderheid: een stel op een motorfiets met tentje, een Iveco 4x4 truck met dubbelcabine, Pa, Ma en 3 kids en wij.

Grappig!

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Chile, of al places!

We waren in totaal 14 dagen in het mooie natuurpark Los Alerces.

We bezoeken in El Bolson, 100 km te noorden van Esquel, Klaus en Claudia met de dochters Anna en Mona op hun farm in een oogstrelend gebied. Ze hebben hier 100 ha. grond en wat schapen. Ze verbouwen zelf hun groenten.

Ze zijn een Overlander steunpunt hier in Argentina en via hun hebben we ook onze verzekering voor de auto en de motor afgesloten.

Claudia bakt zulke heerlijke taarten zodat we er wel 6 dagen zijn blijven hangen.

Ze hebben een boek geschreven over hun reis rond de wereld, een onvoorstelbaar verhaal. Ze zijn met 2 Yamaha's 500 cc 16 jaar lang de wereld rondgereisd. Ze begonnen in 1981. Het begon toen hij zijn zus weg bracht naar het vliegveld, ze woont in Japan. Klaus zegt dat hij haar wel zou komen opzoeken met de motor en zo groen als gras begint hij aan dit avontuur, zijn vriendin Claudia, net 20 jaar, wil wel mee en ze besluiten dat zij het zou proberen tot Griekenland. Uiteindelijk gaat ze toch mee, door Iran waar Khomijni net aan de macht komt, door Pakistan en door Irak waar de Russen net binnenvallen en dan India waar ze, na alle ontberingen te hebben overleeft, besluiten om toch maar wat langzamer te gaan. Ze zetten Japan even aan de kant, komen er wel en ze rijden illegaal door Chinaen veel oorlogsgebieden. Hierna volgt een reis door gehele wereld. Ze werken soms wat om geld te verdienen en met gemiddeld 6 weken per jaar lukt ze dat. later schrijven ze veel voor magazines.

In Argentina waait het zo hard dat het rijden op de motoren bijna onmogelijk is. De twee motoren worden aan elkaar gemaakt, Klaus fabriceert een mast met zeil en ze zeilen duizenden km over de wegen in Patagonia.

In Alaska heeft hij het idee opgevat om een amfibie voertuig te maken dat aangedreven wordt door de motoren. Ze leggen op dit vlot ruim duizend km af over de Yukon rivier in Alaska en later ook nog 3000 km over de Amazone en van Antwerpen naar Keulen waar ze in 1997 hun reis beeindigen, hun boek schrijven en lezingen geven die zo populair zijn dat er zelf 300.000 mensen op af komen. Hun boek is het meest gelezen reisverhaal in Duitsland.

Helaas is het boek alleen in het Duits, mocht dit geen probleem zijn dan is dit misschien een mooi geschenk voor de feestdagen.

http://www.abgefahren.info

ISBN 978-3-462-03007-5

Ik heb nog een uurtje gevlogen in El Bolson, met de motor omhoog gereden, een lastig pad naar een kleine start. De motor in het bos verstopt, want als ik niet boven kan landen moet ik maar weer zien hoe ik boven kom. Het was wel weer even wennen in deze voorjaarsthermiek. 1000 meter boven de start uit was het uitzicht schitterend met al die besneeuwde bergen.

Ook al weer lang geleden dat ik zulk thermisch weer heb gevlogen. De toplanding was erg lastig maar het lukte me om hem neer te zetten in deze thermische omstandigheden.

Ik ben dan wel een oude teckel, maar nog geen laffe.(insiders grapje)

Aan de zuidkant van natuurpark Los Alerces staat in de folder nog een gratis camp. Het blijkt verder als gedacht. Ik loopt van het camp een stukje verder en zie dat we 500 meter van de grens met Chile staan. Niet geheel gepland pakken we de reisboeken en besluiten door Chile een stuk naar het zuiden te gaan. Het weer zit niet erg mee maar het landschap is weer oogstrelend, wat een prachtige natuur hier, met leuke dorpjes. Chile is een dun bevolkt land en (op papier) het veiligste land van Zuid Amerika. Het is wel erg duur en voor buitenlanders zijn de kosten van de camps en parken nog eens 100% meer, bv 25 euro voor een nachtje op een camp in een park. Dit zit er voor ons niet in, we vinden wel onze eigen mooie plekjes voor de nacht. Het is mooi dat we een voertuig hebben dat op heel veel plaatsen kan komen en compleet selfsupported is. We halen met een pompje water uit de rivier die gevoed wordt door de gletscher waar we nu voor staan. Adrie draait wasjes, bakt ons eigen brood en pizza in de oven. De diepvriezer, de koelkast en de boiler werken op stroom van de zonnepanelen. Ook de 24V magnetron, maar die begon van de week te roken en te stinken, er zijn een paar onderdelen verbrand. Hopelijk kan ik hem weer maken. Onze zonnepanelen geven genoeg stroom met een mooi zonnetje en met de schone lucht hier zelfs max 25Amp/uur, als de accu dit nodig heeft. We hebben al meer als 40.000 amp bij 24 volt opgewekt met de cellen in nog geen 2 jaar nadat we deze gekocht hebben in Marokko.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

National Geography in 4D. 04-11-2012.

Maandag: Flavio zelf in werkkloffie en een monteur Pepe erbij. Eerst wat materialen inkopen en toen konden we aan de gang. Eerst 2 pijpen gebogen en aan ons frame gelast.

Hierna een frame met gaas gemaakt dat kan scharnieren. Omhoog op onverharde wegen en naar beneden op verhard. We wilden er eerst nog perspex ruiten in zetten, maar ik denk dat het zonder ook prima gaat.

Morgen nog even afwerken en spuiten.

Er werd in de kantine nog even een heel lam op de grill gelegd voor de lunch, met nog worsten, brood, salade en wijn. En we werden uitgenodigd om mee te eten.

Adrie vroeg of dit altijd zo gaat maar normaal doen ze dit op vrijdag. Ter ere van ons dus op maandag.

We beginnen ons wel een beetje beschaamd te voelen,want ook geld wil hij niet hebben.

Hij is klaar onze goalkeeper ofwel stenen vanger en het ziet er wel erg imposant uit.

Het was een geweldige ervaring om hier een 3 dagen te werken, ik met mijn 3 woorden Spaans. We hebben er iets moois van gemaakt, Pepe en ik.

Het rijden is natuurlijk wel wat anders met zo een rooster voor je neus, het zal wel wennen.

Vrijdag afscheid genomen. Flavio was weer op de zaak. We hadden een passend geschenk voor hem gevonden en hij is er erg blij mee.

In het voorjaar waren we in Futuroscope in Poitiers en we hadden daar de ervaring van een 4D film met een film over een postvlieger die neerstortte in de Andes. Nu zijn we er zelf, echt gaaf!

We hebben het gevoel dat we nu ook de hoofdrol spelen in een natuurfilm, het is zo onwerkelijk mooi hier in Patagonia, een enorm ruige mooie natuur. Met onze Turtle vliegen we over de onverharde wegen en komen zelden iemand tegen. Wat zijn wij een bofkonten dat we dit mogen ervaren.

Na eerst de voorraden te hebben aangevuld in een erg leuk ski en outdoor stadje gaan we naar het natuurpark Los Alerces. Een schitterende omgeving: azuur blauwe meren, hoge bergen met sneeuw er nog op en gletschers met blauw ijs. Er is wel erg veel wind en de nachten zijn koud. We maken er een paar wandelingen en zien een paar Alerces, de bomen waar het park naar is vernoemd, er zijn er een paar van wel 4000 jaar oud en 60 meter hoog.

We staan 6 nachten op gratis camps van het park direct aan het water.

Daarna kwamen we aan in El Bolson, waar Klaus woont. Via hem hebben we onze camper verzekerd en we gaan daar de polis op halen. Het is ook een vlieggebied, dus wie weet kan er ook weer gevlogen worden.

En ook is daar de ervaring met de mensen hier. Het blijft ons elke keer weer verbazen hoe behulpzaam en oprecht geinteresseerd de mensen zijn hier en dat zonder bijbedoelingen. Dat is wel heel anders dan wat we de laatste tijd hebben ervaren in West Afrika en de onpersoonlijkheid en de afgunst die we vaak in onze Westerse cultuur bemerken.

Het reizen op onze manier hier nog mogelijk. We zien een mooie stek voor de nacht en strijken er neer. Soms komt er iemand langs, bv een politieagent tijdens de koffiepauze, papieren controleren, een vriendelijk praatje en nog wat adviezen. Staan we op een mooi plekje aan de rivier, komt de eigenaar even checken of er geen foute mensen staan met die truck, die zijn schapen stelen op zijn land. Volgens hem konden we beter op de farm komen staan, dan hadden we nog een beter uitzicht op de rivier. We bedanken hem voor het aanbod, we vonden het hier al mooi genoeg.

Natuurlijk is het ook wel eens afzien: de grote afstanden. Als de wind buldert en de Turtle staat te schudden en je er midden in de nacht uit moet om hem met de neus in de wind te draaien. Of het is guur en koud, maar dan komt er een zonnetje en dat maakt het dan weer snel goed. Of er is een walvis die een mooie sprong maakt voor je deur.

Soms is de accu van je E-book weer eens leeg. Of de Turtle heeft alweer dorst en je moet er weer 500 liter diesel in gooien.

Ja het leven kan hard zijn in Patagonia.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.