En op naar Bolivia.

We zijn nu ook te vinden op Facebook http://www.facebook.com/joop.bernard.3

Na 10 dagen Iuique verlaten we Fly Park. Iquique is niet de leukste stad om te verblijven, maar Fly Park was goed vertoeven, zeker met onze Zuid Afrikaanse vrienden, een zeer interessante familie. We zullen ze missen.

Als we dan langs de start komen kan ik het niet laten toch nog een uurtje te vliegen. Het was ons een waar genoegen. Leuke mensen ontmoet, maar nu weer verder. We gaan via Arica richting Bolivia.

100 km voor Arica besluiten we naar het strand te rijden voor de nacht. (Caleta Camarone) We zakken in een uitloper van de rivier door harde laag de fesjfesj in. De banden moeten behoorlijk leeg. De lokale vissers kwamen scheppen (die hadden ons van bovenaf zien staan) en op 1.5 bar kwamen we er uit. De mannen moesten wel hard lachen toen ik ze alcoholvrije biertjes gaf. Ja hoor, rare lui die toeristen. Alcoholvrij bier!

We blijven nog wat hangen op het strand bij Arica, maar besluiten om toch al wat omhoog te rijden richting Bolivia, om alvast wat te acclimatiseren. De volgende dag is daar de grens. Chili zijn we zo uit, maar dan Bolivia in. Het is de bekende chaos zoals we gewend zijn van West Afrika, inclusief de corrupte politie. Die vonden deze keer dat we verkeerd geparkeerd stonden, ha, ha. Het formulier voor bescherming van toeristen bracht weer uitkomst. En we mochten weer verder.

Een totaal andere wereld rijden we binnen, het is een stap terug in de tijd en echt een “derde wereld land”. De wegen zijn niet al te best en alle chauffeurs zijn LOCO LOCO. Echt, van alle 60 landen die we gedaan hebben staan deze in de top 3 voor ons.

De nacht valt ook sneller en om 18.00 is het alweer donker. We halen La Paz niet voor het donker en slapen onderweg, net iets van de weg af, achter een grote hoop stenen.

We zijn om 10.00 uur in Hotel Oberland, het overlanders trefpunt in La Paz. We zijn met 8 landen vertegenwoordigd en we passen er met de Turtle nog net tussen.

Coen en Karin-Marijke zijn ook net aan gekomen uit Nederland en waren zo vriendelijk om voor ons onderdelen voor de Turtle mee te nemen. Als dank gaan we samen eten en ik betaal voor een goede soep, een hoofdgerecht en een grote fles Cola: 4 euro, incl fooi. Het is bijna genant.

Adrie wil gelijk al haar keukenspullen verkopen, maar ik vind dat dit hier toch niets opbrengt en kan haar op andere gedachten brengen.

Via via krijgen we een adres van Ingenieria de Transportes om de voorste krukas keerring te vervangen, deze lekt wat olie en ook de thermostaat was defect.

Het is een grote firma in zwaar transport onder Duitse leiding. Helaas hebben we de baas niet ontmoet, deze was ziek. Ze werken alleen aan hun eigen auto's, maar maken voor overlanders een uitzondering. Na veel zoeken vonden we ze en om 11 uur gingen we gelijk aan de gang. Ik had nooit verwacht dat we de klus in een dag konden klaren, maar de dag er op was het een feestdag (Corpus Christi), dus het moest wel. Met man en macht werd er gesleuteld. Met de heftruck werden de intercooler en de radiateur eruit gelift en de thermostaat werd gedemonteerd. De krukas pully zat zo vast als een huis. In het werkplaats handboek van DAF stond een afbeelding van een speciale trekker en die werd in no time op de draaibank gemaakt. Toen gaf het ding zich gewonnen. Gelukkig pasten de onderdelen. Ook vonden ze een nieuwe thermostaat voor het koelsysteem. Na alles weer te hebben gemonteerd en afgevuld met 40 liter nieuwe koelvloeistof konden we, super blij, weg. De volgende dag was een rustdag. Ik was behoorlijk gesloopt en lag om 20.00 uur al op bed. Zo hard werken op 4000 meter, dat is toch wel wennen. Vrijdag gaan gaan we nog een dag voor onderhoud en het maken van een nieuwe radiator bescherming.

Onze dank aan de mannen van http://ingenieriadetransportes.com

We willen naar het Titikaka meer.

We dachten: op zondag komen we wel makkelijk door het chaos verkeer van La Paz. Helaas zijn er dan ook duizenden taxi's onderweg en we hebben twee en een half uur nodig gehad om naar het noorden van de stad te komen. Er wordt gevochten om elke vrije meter en cm op de weg. Regels zijn er niet.

Het Tititaka meer is op 3800 meter het hoogste meer te wereld en bekend van de grote drijvende Totorariet eilanden en boten.

We zien onderweg een groot feest bij een kerk en gaan er even kijken, leuk en luid met 's morgens al veel bier. Hierna een heerlijke forel uit het meer gegeten.

Voor we met de ferry naar Copacabana rijden, slapen we in een klein dorpje aan het meer. Helaas heeft Joop het weer moeilijk op deze hoogte en na een slechte nacht en pijn in zijn borst, besluiten we de het bezoek aan Copacabana te schrappen en terug te gaan naar La Paz.

Op de weg terug hebben we een leuke ontmoeting met een man die Thor Heyerdahl geholpen heeft de Totorariet boot Ra II te bouwen. Deze is van Marokko naar Barbados gevaren om te bewijzen dat dat kon. Paulino Esteban is nu meer dan 80 jr oud en een interessante man.

Joop wil de meest gevaarlijke weg ter wereld, tussen La Paz en Coroico, nog rijden met de motor, maar weer een slechte nacht doet ons besluiten toch maar wat lager te gaan en 400 km verderop begint het eindelijk te dalen.

Helaas komen we in het donker aan in Cochabamba. We hadden een camping gevonden via internet, maar liepen onderweg vast en konden het niet vinden. We zijn toen naast een kerk met school gaan staan. De bewaker wilde dat we ons eerst bij de politie gingen registreren? We hebben hem toen een fiche gegeven met onze gegevens en toen mochten we blijven staan.

We hadden een National Park Toro Toro ontdekt, 100 km zuid van Cochabamba. Hier zouden veel 

Dinosaurus sporen zijn en het zou er erg mooi zijn. De weg is best ruim aangelegd met stenen uit de rivier, dus een echte kasseien weg. 

Onderweg slapen we nog een keer in de rivierbedding en de volgende morgen zijn we al vroeg in Toro Toro. We vinden een goede plek om de Turtle neer te zetten. In het dorp vinden we een paar andere toeristen om samen een toer te maken. (dan kun je de kosten delen) Eerst een wandeling bij en over prachtige rotsformaties en dan een grotten tocht. Erg mooi en het was best lastig op deze hoogte, 3700 m. om door zo een grot te kleuteren. Adrie had het na het lopen en klauteren wel gehad en is wijselijk niet mee gegaan de grot in.

Na drie dagen verlaten we Toro Toro om om via de zuidelijke route naar Santa Cruz te rijden. Heel apart. Zo rij je dagen in de woestijn en dan ineens duik je het regenwoud in.

We besluiten om al wat van de pas naar beneden te rijden om niet zo hoog te hoeven overnachten. Wat een vergissing. We komen in een file terecht. Het heeft wat geregend en de vrachtauto's helling op hebben geen grip op de gladde weg. Het verkeer breekt uit in chaos, alle personenauto's rijden langs de vrachtauto's op wat dan weer het tegen verkeer geen mogelijkheid geeft om omhoog te rijden en de vrachtauto, ja ook wij, laten die eikels er niet tussen. Het gevolg is dat we 's nacht om 2 uur niet meer vooruit komen. We vinden een plekje lang de weg en proberen wat te slapen. We zijn erg moe en al de hele dag aan het rijden. Ondanks alles kunnen we nog 4 uur slapen. 's Morgens beweegt het weer en we sluiten aan. Meter voor meter komen we de berg op en 17 uur later zijn we aan de andere kant beneden. Wat een gekkenhuis. Maar ach, we zijn nog heel, dus wat wil je meer.

We proberen info te vinden over Carrasco National Park om dat te bezoeken. Het probleem is dat je er alleen met een gids in kan en dan nog alleen in het weekend of op afspraak. Het touristen kantoor is echter dicht en het wordt niets.

Van vrienden kregen we bericht dat ze 200 km verder op 
onze route bij een mooi hotel staan. We zouden daar dus met drie uurtjes kunnen zijn. We komen helaas weer in een file. Wat blijkt: de studenten zijn aan het protesteren en hebben wegblokkades opgeworpen. Volgens een chauffeur zal het om 12 uur 's nachts weer open gaan en waarschijnlijk de volgende dag weer geblokkeerd worden. We draaien om en besluiten de Turtle een grondige wasbeurt te geven bij de rivier. Een mooie klus en hard nodig na al die maanden stof en zout wegen. Met onze eigen pomp pompen we water uit de rivier en na een paar uur glimt hij weer. We begrijpen van iemand anders dat de blokkade om 4 uur al wordt opgeheven, dus gelukkig hoeven we niet in het donker te rijden. De weg is leeg. Maar helaas niet voor lang, want we halen de file al snel in. De auto's en trucks hebben moeite met alle opgeworpen blokkades. Ook zien we erg veel glas op de weg van gesneuvelde ruiten. We waren blij dat we er niet tussen hebben gestaan met die rellen.

Drie km voor het tolstation loopt alles weer vast: de personen auto's dringen weer voor en rijden langs de file wat dus weer de nodige taferelen oplevert met het tegen verkeer. Volgens mij loopt de meest gevaarlijke weg ter wereld gewoon door heel Bolivia.

Ondanks de coordinaten die we van Ruedi en Susi http://schoensleben.ch gekregen hebben we moeite om hen te vinden. We vragen een jongeman op een brommer, die weet waar het is, om ons er heen te begeleiden in het aardedonker. Het is een schitterende lodge met zwembad en met een wondermooi uitzicht. Hier blijven echt wel een paar dagen.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Hoogteziekte.

We verlaten Cafayate, het was een aangenaam verblijf. Leuke stadje, camping met een goede Wifi en veel blafbekken die natuurlijk al snel werden geadopteerd door Adrie.

Ze ging een keer boodschappen doen onder begeleiding van 3 honden. In de supermarkt was een vrouw die kocht nog een 1 kg hondenvoer en gaf het aan Adrie. Het gevolg was dat ze met 4 honden terug kwam.

We nemen de route 40 noord, onverhard maar erg mooi. We zien na 60 km de meest bizarre rotsformaties. We rijden een rivierbedding in en komen in een doodlopend dalletje, we zijn omsloten door hoge rotsen. Aan het einde vinden we hele kleine doorgang naar een ander dal. De ingang wordt bewaakt door een Zeeleeuw. We zien geen enkel bewijs dat hier mensen zijn geweest, echt gaaf.

Koninginnedag / Kroningsdag missen we wel, maar het maakt het reizen wel een stuk makkelijker: Men denkt hier nl dat Maxima, nu ze Koningin is, ook Nederland regeert. Dat ze ook een man heeft die Guillermo-Alexander heet en koning is, is niet zo duidelijk bij veel mensen. We hebben wel een glossy magazine gekocht met veel (mooie) foto's van de kroning.

Politie stops zijn nu een makkie: Holanda, MAXIMA, rij maar door!

We nemen een afslag naar Lago de Brealito, een erg smal pad en slecht. Het banden alarm gaat af en ja hoor, er zit een grote scherpe steen in de band. Dat is dus onze eerste platte in 55.000 km. Het is best een klus op 2800 m hoogte de reserveband van het dak via de ladder te laten zakken. De band gewisseld, hij weegt 150 kg. Een hele toer in je eentje.

In Salta, bij Michelin, wordt de lekke band geplakt. Leuk is dat hier in 2014 de Dakar Rally rustdag heeft, dus misschien zijn we er dan ook wel. Maar niet op de camping daar, die heeft een discotheek als buur, geen feest voor ons, vooral niet op zaterdag.

Hier treffen we Ronnie en Linda uit Friesland die van Ushuaia onderweg zijn naar Alaska op de fiets. Ze zijn net de pas van 4800 m hoog over gekomen vanuit Chili. Kijk, dat zijn de helden! www.travelbybike.nl

Joop heeft steeds problemen met slapen op hoogte: als hij inslaapt wordt hij happend naar lucht wakker en daar we nog niet echt hoog zijn gegaan is dat wel een probleem. Op het internet vind ik die klacht ook bij andere mensen. Er is wel een medicijn, dus wij op zoek in San Salvador de Jujuy en na 5 farmacias vinden we het. Een half pilletje voor het slapen doet wonderen, wel de nodige bijwerkingen gehad, maar wel weer slapen.

De Peso in Argentinië is op de paralel markt zo sterk geworden dat we nu 100% meer geld krijgen als via de officiële koers: dus ook goedkoop tanken dus. 1000 liter, alles vol (ook de grijswatertank) en op naar Chili. Het is een lange route en hoog, dus we doen het kalm aan om ook te kunnen acclimatiseren. Slapen boven de 3500 m is lastig. De maximale hoogte is 4800 m waar we overheen moeten. Er zit ook wel 140 km tussen de douanepost van Argentinië en die van Chili, waarschijnlijk ook ivm met de hoogte. We overnachten in San Pedro de Atacama, ook bekend van de Dakar Rally. Hierna rijden we weer de bergen in om een geyser park te bezoeken. Hier op 4300 m hoog kan ik ook zwemmen in een warm bad. Adrie zit het niet zitten ivm met de koude wind.

We moeten toch nog een eind rijden om weer 3000 m te komen om te slapen.

Hier na weer de beschaving opzoeken. Er ligt veel troep (basura) op het strand, hoe verder je noordelijk komt, hoe erger het wordt, had ik al begrepen. Het is zonde dat er zo een zooitje van wordt gemaakt.

We zijn nu op het Flight Park in Iquique, een logde gebouwd door een Zwitser: Philip, van allemaal zeecontainers, er mooi gedaan. Hier kan ik weer wat vliegen en we gaan van hieruit Bolivia in, waar op dit moment wel veel protesten zijn en wegen geblokkeerd werden. Hopelijk verbeterd het snel, het is nu al 4 weken drama daar. Zie de volgende link: http://sprinterlife.com/2013/05/trapped-in-la-paz.html

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Wat een natuur, wat een prachtig land, Argentinië.

Mendoza is ons goed bevallen, ik heb nog een vluchtje kunnen maken, maar de weg omhoog was meer een avontuur dan de vlucht zelf. Met 12 man in een jeep is geen feest op smalle bergweggetjes.

Met de motor maken we nog een tocht naar een wijngaard waar we door een Nederlandse stagiaire, Iris een privé rondleiding krijgen op haar laatste werkdag. Het is de wijngaard van familia Zuccardi, erg groot en je vind een van hun wijnen ook bij de AH onder de naam Santa Julia.

De volgende morgen ontbijten we samen met onze buren Ximena en Ariosto. Het waren leuke avonden samen.

Hopelijk gaan we ze eens bezoeken op hun Estate bij Santiago.

We gaan via park Vilavicencio naar naar Uspallata. De weg de berg op is onverhard en we zien in het bezoekers centrum een foto en een bord waar op staat dat de weg 365 bochten heeft. Omdat het Pasen is, is het erg druk en ik zie het niet zitten om met zoveel tegenliggers deze pas op te rijden. We slapen beneden naast het bezoekers centrum. Helaas is het de volgende dag bedekt en rijden we in de wolken omhoog, ruim 2300 meter, jammer maar niet veel van het uitzicht gezien.

Ik wilde graag mijn landzeiler weer eens gebruiken en las dat er mooi droog meer was net voor Barreal, de Pampa de Leoncito, waar veel gezeild wordt en ja hoor een mooi glad droog gebakken meer. Het gaat super. Pas later zie ik veel verder nog meer zeiltjes. Dus ingepakt en dar heen gereden. Het was druk, allemaal 2 zitters die met betaalde passagiers zeilden. Ook was er bedrijfje met hetzelfde merk als ik heb. Helaas werd het al donker dus we zijn maar blijven staan aan het “meer”. Ook de volgende dag waaide het weer hard. Ik had een gps op het stuur en mijn maximum snelheid klokte ik op 73 km/u. Mijn 3 meter zeiltje was eigenlijk wel te groot en ik had moeite om het onder controle te houden. De anderen hadden 2 meter zeiltjes en haalden volgens zeggen wel 100 km/u.

Hierna hebben we het Parque National El Leononcito bezocht, zijn daar 2 dagen gebleven en hebben er gewandeld.

Door een prachtig landschap rijden we via Ruta 149 naar Rodeo. Daar is een stuwmeer dat zeer geliefd is onder wind- en kitesurfers. Een thermische wind waait hier eigenlijk altijd, soms tot 120 km/u. Ik kan het me niet voorstellen maar het blijkt echt zo te zijn: 's morgens is er nog geen wind en we verwennen ons in de warm water bronnen van een hotel Pismanta. Er was daar bij het buitenbad ook een surfer die Brasilie woont en daar organiseert hij surf tours. Hij was zijn board aan het repareren, hij had nl. zijn vinkast kapot gevaren op een walvis, kan het nog gekker?

Zijn site http://swellamerica.blogspot.com

Natuurlijk wilde ik ook weer eens windsurfen, ik heb tenslotte in mijn leven erg veel wedstrijden gevaren. Het waait van de planeten. Ik huur een complete uitrusting en kan kiezen uit alle maten boards en en zeilen. Oeps, dat viel erg tegen op een 80 liter boardje met een 4 meter zeiltje en op 2000 meter hoogte. De conditie viel zwaar tegen, geen lucht en mijn armen 1 meter langer. Het was een harde en pijnlijke les dat ik niet meer die jonge god ben van vroeger.

De spierpijn de volgende ochtend heeft me doen besluiten te vertrekken.

We nemen een mooie weg, de canyon ziet er heel mooi uit, maar ja hoor, er staat een bord dat er geen vracht auto's over mogen. Hadden ze dat bord niet eerder kunnen neerzetten? We nemen de gok en ondanks dat we er wel door komen, begrijpen we nu ook wel waarom dat bord er stond. We spraken later een paar Duitse meiden die het aardig benauwd hadden gehad met hun kleine autootje op sommige stukken, dus was Adrie niet de enigste.

Het landschap is nu al weken woestijn met veel cactussen, maar door de vele bergen en dalen is het zo mooi om hier door te rijden, de kleuren zijn onbeschrijfelijk.

Kan het nog mooier? We geloven van niet, maar vergissen ons als we 2 natuur parken bezoeken: Talampaya is het eerste. Je mag er helaas niet met de eigen auto in, maar we gingen met de safaritruck mee. Het is een giga canyon met loodrechte wanden van wel 185 meter hoog. Het is ons een raadsel hoe het zo gevormd is door de eeuwen heen. Met mijn nieuwe I-pad maak ik mooie panorama foto's.

Hierna bezoeken we het volgende park Ischigualasto, anders maar een heel bizar landschap, net of we op de maan zijn, met bizar gevormde rotsen. We maken hier, onder begeleiding van een ranger met onze eigen auto een rondrit van 40 km. Onze harde schijf is vol en die van de camera ook.

In La Rioja laat ik de banden wisselen van voor naar achter. De banden achter hebben het zwaarder te verduren en we zijn al 8 mm kwijt in 19000 km door het rijden op zoveel onverharde en soms slechte paden.

We werken onze weg steeds noordelijker, het is soms wel 30 graden ondanks dat het al herfst is. Aan de Ruta 40 bij Londres bezoeken we de Inca ruïnes van Shincal. Dit was een van hun meest zuidelijke vestigingen, 2500 km van Peru dus een heel eind met een Lama. Onze gids wist er veel van en het was een leuke en zeer interessante rondleiding.

Van iemand had ik een route gekregen om via Ruta 46 naar Andalgala te rijden. Onderweg worden we gestopt door een man die pech had met zijn oeroude jeep. Zijn wielmoeren zijn er af gelopen en diverse bouten zijn gebroken. Buiten een paar balen hooi had hij natuurlijk niets bij zich. Ik heb van de andere wielen moeren af gedraaid en kan het wiel met 3 bouten nog vastzetten. Man weer blij en wij een baal hooi rijker. Ik had altijd al met Adrie in het hooi willen rollen en heb dus nu mijn kans.

Na al lang geen andere overlanders te hebben ontmoet, maakten we bij dit voorval ook kennis met Ruedi en Susi, Zwitsers uit Australië. We wilden dezelfde pas gaan rijden, maar dat viel voor ons wat tegen. Het pad werd te smal en er waren te veel bomen, dus wijselijk omgedraaid. Later kwamen Ruedi en Susi ook weer terug. Ze hadden van boven in de bergen onze auto gespot in de woestijn en kwamen bij ons staan. Ze zijn al sinds 2006 onderweg, met een pauze van 2 jaar.

Hun site www.schoensleben.ch

Van Andalgala naar Concepcion moeten we 2 bergen over en we hadden niet verwacht dat dit zo heftig zou zijn, maar oh zo mooi. Op de laptop zien we een gekronkel van jewelste en ja hoor: onverhard,de ene na de andere bocht en veel haarspeldbochten en zo smal dat we vaak moeten steken om de bochten te kunnen maken. Het was een bizarre mooie tocht. Doodop duik ik om 8.30 al mijn bed in. Ja het lijkt soms wel werk dat rijden, dus dat doen we ook niet te veel. 

 rij afstanden per dag zijn klein, vooral nu het weer al maanden zo mooi is. 

We vinden zoveel mooie plekjes en zijn zelden op een camping.

Sinds 1 januari hebben we maar 7500 km gereden, dat is gemiddeld 65 km per dag. De meeste overlanders op de fiets rijden nog meer als wij, maar we hebben de tijd. De wereld is klein en we hebben hopelijk nog wat jaartjes te gaan.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Het blijft mooi weer!

We genieten van het mooie weer en de omgeving is oogstrelend: het zeven meren gebied in Parque National Nahuel Huapi. Hier wonen nog veel Mapuche indianen. Bijna 4 weken na ons vertrek bij Klaus en een kayak en een hengel rijker verlaten we bij La Angostura Argentinie en gaan Chili weer in.

Nee, ik heb nog geen vis gevangen. Ik wilde een vergunning kopen maar deze was best duur, je betaalt 6 x de prijs die de localen betalen, zoiets moeten we in Europa ook maar eens gaan invoeren?

Ik heb wel wat illegaal gevist, een stel vliegen verspeeld, maar nog geen vis gevangen.

Ik heb een kayakje gekocht en daar we op het dak geen plek hebben mocht hij niet langer zijn dan 2,5 meter. Dat is gelukt en hij hangt nu onder de motorfiets, dat werkt prima.

De grens over Chili in ging makkelijk, de voedsel controle was natuurlijk weer erg streng en alles moest open, maar ze hebben niets gevonden.

Net over de grens zien we al veel lava stromen, een imposant gezicht. We besluiten om Parque National Conquillio te bezoeken, hier staat, heel imposant, een enorme vulkaan van bijna 3000 meter. Hij rookt een beetje en er ligt nog best veel sneeuw op. Ook hier zie je de enorme lava stromen waar nog niets op groeit.

Hij is het laatst in 2010 actief geweest. Er waren toen veel aardschokken, er zijn 500 mensen omgekomen en een half miljoen huizen verwoest. We vinden, als zo vaak, een mooi plekje nog net buiten het park want de campings zijn erg duur in het park: 32 € dat is ons te gek. De volgende nacht slapen op een parking in het park, maar de baas van de camping komt langs en is helemaal gek van onze Turtle. We mogen de parking voor de camping staan maar helaas is er een feestje van het personeel ivm met het einde van het seizoen. Ik kan je vertellen dat de Zuidamerikanen een zeer luidruchtige cultuur hebben. Om 03 uur zijn we het zat en verkassen. De volgende nacht staan we weer net buten het park. We rijden via Temuco naar de kust, eindelijk weer strand en zee. Het weer is nog steeds super en we vinden een plekje waar we 4 dagen blijven. Helaas lukt het me niet om te vliegen: wind te hard, te zacht, te cros, altijd wat met dat vliegen! We maken wel mooie strandwandelingen. Dan belanden we na 2 weken op het surfmekka Punto Lobos bij Pichilemu. Een van de top 10 surfstekken van de de wereld met in het winter seizoen golven tot wel 12 meter. Nu was het kalm maar soms toch wel 4 meter. De hele dag lagen de surfers in het water wat erg koud was. Ik wilde met de kayak wel wat kleine golfjes doen maar zonder neopreen longjohn is het te koud.

We wilden graag Valparaiso aan de kust bezoeken en dachten daar in de buurt op een camping te gaan staan. Na een maandje was het ook wel nodig ivm met de was en dan konden we met de motor de stad in. Tijdens het zoeken naar de camping raakten we met onze auto steeds verder tussen de vakantiewoningen. Deze hebben waarschijnlijk geen laders en knopen de elektriciteit kabels maar in de bomen of aan rotte palen, maar veel te laag vaak voor ons. Ik zie er een over het hoofd en ja hoor ik maai gelijk alle palen om. Een op de Turtle. Ik heb ons weer ontrafeld met al die kabels zonder te zijn geelektrocuteerd. We hebben het weer een beetje overeind gezet en zijn toen maar ergens op het strand gaan staan.

Een van onze zonnepanelen is stuk gerammeld dus druk op zoek naar een nieuwe. Ik vond de firma Tritec in Santiago en deze wilde me wel helpen. Normaal doen ze alleen zaken met bedrijven. Toen kwam er een belletje dat we ook vrijdag het paneel wel konden ophalen in Santiago (gepland was maandag) 125 km land inwaarts. Omdat we toch geen goede plek hadden voor de camper zijn we maar naar Santiago gegaan wat een giga stad is. 6.7 miljoen inwoners en daar moesten we met onze Turtle natuurlijk in. Het paneel is 160 x 100 cm en dat neem je niet zomaar mee op de motor. Toen we het hadden gingen we weer op zoek naar een camping. De meeste zijn dicht ivm met het einde van het seizoen, maar 60 km verder vonden we er een.

Eerst het paneel versterkt met de dwarsliggers die ik bij Tritec had gekregen. De volgende dag op de motor naar de stad en op zoek naar een geschenk voor mijn verjaardag op 27-03. Het werd een Ipad Mini. We moesten wel veel zaken af omdat hij bijna overal was uitverkocht. Op de terug weg hingen er ook nog veel paragliders in de lucht, dus snel contact gemaakt. De volgende dag daar gaan vliegen, we mochten er ook gelijk overnachten. Ik heb heerlijk 70 min. gevlogen en lekker hoog. We hadden ontdek dat er ook een DAF dealer was in Santiago. Dit was in het noorden van de stad en mooi op de route dus zijn we er heen gereden. Het is een groot bedrijf dat ook Kenworth vrachtauto's importeert en verkoopt en dus ook sinds kort DAF. Ze zijn via het internet aangesloten op het klanten bestand van DAF en met ons chassisnummer vonden we zo onze auto. Helaas hebben ze voor ons model niets in vooraad maar we kunnen alles bestellen en met een maandje of 2 is het er wel. Niet erg handig maar bij grote problemen misschien een oplossing.

Omdat de tanks bijna leeg zijn willen we weer naar Argentinië, ook geen straf. We moeten best een grote pas over, maar er is op 3600 meter hoog een tunnel. Omdat we nog redelijk vroeg zijn besluiten we toch door te rijden. We belanden in een file er blijken weg werkzaamheden te zijn en we kunnen er alleen vanaf 20.00 uur door, dus 3 uur wachten. Er stonden al mensen de hele dag te wachten dus vielen onze 3 uurtjes wel mee. Het was erg jammer dat het donker werd. Het was haarspeld na haardspeld en de omgeving is spectaculair maar we zien er weinig van en zien ook de hoogste berg van Zuid Amerika, 6800 meter hoog, niet.

Aan de oostkant van de Andes is het weer een woestijn landschap met hoge bergen en rivieren. Erg mooi.

We rijden door naar Mendoza waar we de stad willen bezoeken. We hebben al contact gemaakt met de vliegclub hier en dus er kan ook weer gevlogen worden. We vinden ook nog een leuke, heel Afrikaans aandoende, camping en blijven een paar dagen hangen.

Het gebied hier is erg ruig en schijnt erg op het Tibetaanse hoogland te lijken, hier zijn ook de film opnames voor de film 7 years in Tibet met Brad Pitt gemaakt.

27 maart en al weer ruim 7 maanden op dit continent, ja de tijd vliegt. Ik haal Adrie weer in en mag 58 in de boeken schrijven. We maken er een leuke dag van in Mendoza, een mooie stad met veel groen in een woestijn gebied. We hebben een heerlijke Bob waardige maaltijd en genieten de avond met een paar leuke buren uit Chili hier op de camping. Als het 12 uur is kunnen we gelijk verder vieren want Ximena is ook jarig, ze is 55 geworden, maar ze ziet er jonger uit. Ze heeft net een bedrijfje opgezet en maakt design zeep, zie www.artsoap.cl

Het plan is dat we hierna richting noord gaan ivm de komende winter. Misschien nog via Chili en anders direct naar Bolivia en richting Brazilie en dan zien we het wel weer. We willen wel graag de Dakar Rally 2014 bezoeken. Ik wil wel meedoen, maar Adrie wil niet dat er haar huis wordt geraced en gerost. Ook ben ik bang dat ik er met mijn 240 PK wel wat langer over zal doen, de mannen rijden met 1000 PK.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

We doen het kalm aan.

We vermaken ons hier nog best bij Klaus en Claudia. Ik had een lijst met nog te doen dingen aan de Turtle. Het is gezellig en we hadden nog een verjaardag van een Motormuis, dus een goede grill party.

Er is veel wind maar het is lekker warm 30+ graden met een lage vochtigheid, prima. Na 5 dagen werd de wind minder, dus tijd voor een vlucht met de paraglider. Martina, die hier is gestrand met haar lieve hond

Perla, wilde de motor wel terug rijden. Zij heeft haar Toyota in Kirgistan staan en is voor de winter hier in Argentina. Ze was een trektocht aan het maken met paarden voor een paar maanden, maar haar metgezel was volgens haar een eikel, dus heeft ze haar paard verkocht en bivakkeert nu hier. Eerst gaat ze naar Duitsland naar haar moeder en dan in het voorjaar weer verder in Kirgistan, misschien eerst naar Mongolie en dan wil ze waarschijnlijk door China. Wel lef, die kleine en Perla gaat mee. Ze heeft ook 5 jaar door de wereld gezworven met een motor dus wilde ze mee de berg op en de motor terug rijden. Er vloog al iemand dus een een goed teken. Na de start wat zoeken naar thermiek en gevonden. Lekker omhoog gedraaid tot 1900 m. Ik had radiocontact met Martina en vertelde haar dat ik naar Klaus zou vliegen om daar te landen, dit is ong.15 km. Klaus woont in dat smalle dal voor mijn voeten op de foto. Ik zag de bomen behoorlijk bewegen dus ben ik wat door gevlogen en ben iets verder op een plateau geland. Toen ben ik weer naar beneden gelopen het dal in en kwam bij Klaus uit. Martina kwam ook weer veilig terug, ze had wel wat moeite met de hoge motor, maar goed gedaan.bij 35 graden, ik kan beter de motor pakken. Een uurtje later is alles weer gepakt en kunnen we, met tafel en stoelen, weer verder. De brug voor de camping is gesloten, hij is aardig verrot. Er gaan nog wel wat personen auto's over, maar volgens mij zal het niet lang meer duren voor hij instort. We vinden een plekje aan een erg mooi meer met een erg foute naam: Hess, hoe verzinnen ze het! 's Morgens weerspiegelt de Glaciar Tronador in het water. We blijven we nog een dagje staan, ondanks het stof. Hierna willen we de Glaciar bezoeken. De weg is weer een richting, erg mooi. 8 km voor de Glaciar is het weer tweerichtingsverkeer en volgens de ranger is dit voor ons waarschijnlijk wel wat smal ivm met tegenliggers. Het weer is ook omgeslagen. Ook de volgende dag regent het en trekt het ons niet om verder te gaan. We maken een wandeling naar een waterval en om 16.00 uur kunnen we op de eenrichtingsverkeer weg terug.

Na 8 dagen met een schoon en volledig gecheckt huis weer verder naar het merengebied van het NP Nahuel Huapi. Er is een stuk weg dat op de meeste uren een richting verkeer is ivm met de breedte. Om 14.00 uur was onze kant open, dus aan de rivier geluchnched, wat rond gelopen en hier en daar nog even gevraagd of de weg ok was en of er misschien bruggen zijn waarvoor wij te zwaar zijn, maar alles ziet er goed uit, dus op weg. Na zo'n 4 km. gaat er een lampje branden met de teks Altzheimer! De stoelen en de tafel staan nog op onze picnicplaats. Het is nog 4 uur een richtingweg en we kunnen dus niet ff terugrijden. Adrie blijft bij de auto en ik ga wel lopen. Na een paar honderd meter zie ik in dat dit geen goed plan is 

Een leuke plaats is Bariloche, de chocolade hoofdstad van Argentina. We durven er echter niet te parkeren om het te bezoeken: er wordt hier enorm veel ingebroken in campers en we zijn al gewaarschuwd door diverse mensen. Ook het weer zat niet mee dus zijn we wat door gereden en zijn onder weg nog hele leuke kleine dorpen tegengekomen zoals La Villa Angostura. Het is hier echt erg toeristisch maar zo en zo mooi: bergen, gletschers, vulkanen, azuurblauwe meren en veel groen. Het blijft een week slecht weer, zien we op de voorspellingen dus dat moeten we dan maar uitzingen. We willen hier nog wat langer genieten in deze mooie omgeving.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Ik begreep van diverse volgers dat ze niet kunnen reageren, dus probeer ik zelf even. Ik heb op het pennetje onder aan de mail gedrukt en kon toen deze reactie plaatsen.

Gr. Joop!

Ja, eindelijk mooi weer, maar nog wel een nat pak.

Na ons drama met de redding van de Turtle zijn we de Carretera Austral verder naar het noorden gereden en eindelijk werd het echt zomer. De weg zag er natuurlijk met een zonnetje al heel anders uit. Als eerste was er een stop bij Puerto Tranguilo aan het Lago General Carrera, een azuur blauw meer. Super, er was geen wind en veel zon dus hebben we gelijk een boottochtje gemaakt naar de Marmeren Grotten. Deze zijn in miljoenen jaren prachtig uitgesleten. We hebben er genoten. Omdat het zo'n mooi weer werd ging ook het reis tempo omlaag en hebben we lekker van de zon genoten. Het was wel een stuk drukker op de weg en nu met veel stof. Meestal vonden we wel een mooi plekje om te overnachten, maar helaas waren er vaak veel irritante vliegen die ook nog prikken. Gelukkig waren ze nogal dom en hebben we er wel een paar honderd naar de vliegenhemel gestuurd.

Vlak voor Futaleufu, waar we Chile weer wilden verlaten, kreeg de versnellingsbak kuren en wilde niet meer schakelen tussen de hoge en de lage groep versnellingen. In de lage gearing en in de 5 konden we een paar honderd meter verderop stoppen bij een mooie plek aan de rivier (waar we al eerder hadden gestaan) en dus eerst maar zoeken naar het probleem. Gelukkig had ik via het internet een paar weken geleden een werkplaats handboek gekocht via Marktplaats, een 75 MB PDF document met duizenden bladzijden, dus dat was wel handig. Dit is eigenlijk pas de 2e keer dat we technische storingen hadden in ruim 2 jaar en ruim 60.000 km slechte wegen en paden. Echt ons petje af voor onze DAF.

Ik heb wat onderdelen van de luchtstuurventielen uit elkaar genomen en vond ook een stekkertje van de terugschakel beveiliging dat er niet zo fris meer uit zag en dat gaf waarschijnlijk de storing. Hij doet het nu weer goed.

Na deze noeste arbeid vond ik het wel tijd voor een verzetje. De rio Espolon is een top 10 kayak en rafting rivier in de wereld, dus dat zag ik wel zitten. Dat maar het zo heftig zou zijn had ik echter niet verwacht, met diverse klasse 4 en 5 stroomversnellingen. Met nog 5 gekken zoals ik en een “kapitein” bemanden we de raft. Voor de veiligheid waren er nog 2 kayaks en een grote bananen boot met roeier. Geen overbodige luxe, deze beveiliging. Toen we om gingen konden we allemaal snel worden gered. Het water was erg koud, maar 10 graden en ondanks onze neopreen pakken was het echt best koud. Adrie, die niet mee was in de boot, kon op een paar plaatsen bij het water komen voor wat plaatjes. Voor de ander deelnemers heb ik de foto's online gezet op deze link.https://picasaweb.google.com/waarheen.2010

Na nog een dagje bijkomen zijn we weer Argentinië in gereden. De Turtle had dorst en lustte wel 660 liter. Het is hier een halve euro p/l goedkoper dan in Chile en dat scheelt weer. De voorraden waren ook uitgeput en er moest weer aardig worden ingeslagen bij El Anonima in Esquel. We zijn toen weer, via het PN Los Alerces dat we 3 maanden geleden ook al hadden bezocht, weer naar El Bolson gegaan en we zijn nu weer bij Klaus en Claudia. Er zijn nu wat meer Overlanders: een stelletje motor muizen dat al 5 jaar onderweg is, maar erg lang is blijven hangen in Alice Springs in Australië, een vrouw die al 10 jaar onderweg is, nu met haar hond en dan nog een motorrijder die in bijna 2 jaar een rondje om de wereldbol heeft gemaakt, dus wel gezellig en Klaus houdt iedereen wel aan het werk hier.

Ik doe wat klusjes aan de Turtle, Adrie heeft haar haar een ander kleurtje gegeven en bij Claudia een “cursus broodbakken” gedaan. Dus we vermaken ons hier wel.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Het geluk is met de dommen, oeps!

Ja, Joop heeft het voor elkaar. We rijden over een dijkje door een moeras hier in Chile, we zijn net weg van onze overnachtingsplek. Ik let even niet goed op en kom in een zacht gedeelte van het pad. Meteen zakken we er in weg en diep ook. Een paar F woorden vliegen uit mijn mond.

Een paar keer goed doorademen en een plan maken. We laten eerst de lucht uit de linker banden om wat rechter te komen. We hebben 2 hefkussens welke 60 ton kunnen drukken. Ik breng zeker 20 emmers grond onder de rechter tank, zodat ik met 2 blokken hout en een hefkussen hier kan steunen zodat we bij verder krikken niet meer op zijn kant gaan. Eerst de voorzijde. Deze staat ook erg op het randje van de afgrond. Met zand en grind vul ik de ruimte voor het hefkussen wat op. Dit moet nog een tweede keer en dan heb ik genoeg hoogte om de zandplaat er onder te krijgen.

He, he, dat is 1. Nu de achterzijde. Het probleem is dat als we druk zetten op het kussen, de Turtle, omdat hij zo scheef staat, naar rechts gaat. We hadden een steen bij het linker achterwiel gelegd om te kijken of hij om schoof. Ook kan ik de lier negens aan vast maken om dit te voor komen.

We halen het kussen onder tank vandaan. Gelukkig had ik een half doorgezaagde boom gevonden bij onze overnachtingsplaats. Met alle grond die ik onder de tank had gegooid vul ik het gat op en leg de boom er in. De zandplaat hier op. De band moet wel een opstapje maken om er op te komen, maar opkrikken durf ik niet verder meer.

We wagen nu een poging in de lage versnelling en YES, YES, YES, het lukt.

1 km verder vinden we een mooi plekje want ik heb na 4 uur buffelen toch wel de batterij leeg. Mijn rug voelt ook niet zo best dus blijven we maar hier staan. We kijken 's avonds de film Captain America. Die krachten hebben we gemist vandaag.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.