We doen het kalm aan.

We vermaken ons hier nog best bij Klaus en Claudia. Ik had een lijst met nog te doen dingen aan de Turtle. Het is gezellig en we hadden nog een verjaardag van een Motormuis, dus een goede grill party.

Er is veel wind maar het is lekker warm 30+ graden met een lage vochtigheid, prima. Na 5 dagen werd de wind minder, dus tijd voor een vlucht met de paraglider. Martina, die hier is gestrand met haar lieve hond

Perla, wilde de motor wel terug rijden. Zij heeft haar Toyota in Kirgistan staan en is voor de winter hier in Argentina. Ze was een trektocht aan het maken met paarden voor een paar maanden, maar haar metgezel was volgens haar een eikel, dus heeft ze haar paard verkocht en bivakkeert nu hier. Eerst gaat ze naar Duitsland naar haar moeder en dan in het voorjaar weer verder in Kirgistan, misschien eerst naar Mongolie en dan wil ze waarschijnlijk door China. Wel lef, die kleine en Perla gaat mee. Ze heeft ook 5 jaar door de wereld gezworven met een motor dus wilde ze mee de berg op en de motor terug rijden. Er vloog al iemand dus een een goed teken. Na de start wat zoeken naar thermiek en gevonden. Lekker omhoog gedraaid tot 1900 m. Ik had radiocontact met Martina en vertelde haar dat ik naar Klaus zou vliegen om daar te landen, dit is ong.15 km. Klaus woont in dat smalle dal voor mijn voeten op de foto. Ik zag de bomen behoorlijk bewegen dus ben ik wat door gevlogen en ben iets verder op een plateau geland. Toen ben ik weer naar beneden gelopen het dal in en kwam bij Klaus uit. Martina kwam ook weer veilig terug, ze had wel wat moeite met de hoge motor, maar goed gedaan.bij 35 graden, ik kan beter de motor pakken. Een uurtje later is alles weer gepakt en kunnen we, met tafel en stoelen, weer verder. De brug voor de camping is gesloten, hij is aardig verrot. Er gaan nog wel wat personen auto's over, maar volgens mij zal het niet lang meer duren voor hij instort. We vinden een plekje aan een erg mooi meer met een erg foute naam: Hess, hoe verzinnen ze het! 's Morgens weerspiegelt de Glaciar Tronador in het water. We blijven we nog een dagje staan, ondanks het stof. Hierna willen we de Glaciar bezoeken. De weg is weer een richting, erg mooi. 8 km voor de Glaciar is het weer tweerichtingsverkeer en volgens de ranger is dit voor ons waarschijnlijk wel wat smal ivm met tegenliggers. Het weer is ook omgeslagen. Ook de volgende dag regent het en trekt het ons niet om verder te gaan. We maken een wandeling naar een waterval en om 16.00 uur kunnen we op de eenrichtingsverkeer weg terug.

Na 8 dagen met een schoon en volledig gecheckt huis weer verder naar het merengebied van het NP Nahuel Huapi. Er is een stuk weg dat op de meeste uren een richting verkeer is ivm met de breedte. Om 14.00 uur was onze kant open, dus aan de rivier geluchnched, wat rond gelopen en hier en daar nog even gevraagd of de weg ok was en of er misschien bruggen zijn waarvoor wij te zwaar zijn, maar alles ziet er goed uit, dus op weg. Na zo'n 4 km. gaat er een lampje branden met de teks Altzheimer! De stoelen en de tafel staan nog op onze picnicplaats. Het is nog 4 uur een richtingweg en we kunnen dus niet ff terugrijden. Adrie blijft bij de auto en ik ga wel lopen. Na een paar honderd meter zie ik in dat dit geen goed plan is 

Een leuke plaats is Bariloche, de chocolade hoofdstad van Argentina. We durven er echter niet te parkeren om het te bezoeken: er wordt hier enorm veel ingebroken in campers en we zijn al gewaarschuwd door diverse mensen. Ook het weer zat niet mee dus zijn we wat door gereden en zijn onder weg nog hele leuke kleine dorpen tegengekomen zoals La Villa Angostura. Het is hier echt erg toeristisch maar zo en zo mooi: bergen, gletschers, vulkanen, azuurblauwe meren en veel groen. Het blijft een week slecht weer, zien we op de voorspellingen dus dat moeten we dan maar uitzingen. We willen hier nog wat langer genieten in deze mooie omgeving.

Tot een volgende keer.

Gr. Joop en Adrie.

Ik begreep van diverse volgers dat ze niet kunnen reageren, dus probeer ik zelf even. Ik heb op het pennetje onder aan de mail gedrukt en kon toen deze reactie plaatsen.

Gr. Joop!

Ja, eindelijk mooi weer, maar nog wel een nat pak.

Na ons drama met de redding van de Turtle zijn we de Carretera Austral verder naar het noorden gereden en eindelijk werd het echt zomer. De weg zag er natuurlijk met een zonnetje al heel anders uit. Als eerste was er een stop bij Puerto Tranguilo aan het Lago General Carrera, een azuur blauw meer. Super, er was geen wind en veel zon dus hebben we gelijk een boottochtje gemaakt naar de Marmeren Grotten. Deze zijn in miljoenen jaren prachtig uitgesleten. We hebben er genoten. Omdat het zo'n mooi weer werd ging ook het reis tempo omlaag en hebben we lekker van de zon genoten. Het was wel een stuk drukker op de weg en nu met veel stof. Meestal vonden we wel een mooi plekje om te overnachten, maar helaas waren er vaak veel irritante vliegen die ook nog prikken. Gelukkig waren ze nogal dom en hebben we er wel een paar honderd naar de vliegenhemel gestuurd.

Vlak voor Futaleufu, waar we Chile weer wilden verlaten, kreeg de versnellingsbak kuren en wilde niet meer schakelen tussen de hoge en de lage groep versnellingen. In de lage gearing en in de 5 konden we een paar honderd meter verderop stoppen bij een mooie plek aan de rivier (waar we al eerder hadden gestaan) en dus eerst maar zoeken naar het probleem. Gelukkig had ik via het internet een paar weken geleden een werkplaats handboek gekocht via Marktplaats, een 75 MB PDF document met duizenden bladzijden, dus dat was wel handig. Dit is eigenlijk pas de 2e keer dat we technische storingen hadden in ruim 2 jaar en ruim 60.000 km slechte wegen en paden. Echt ons petje af voor onze DAF.

Ik heb wat onderdelen van de luchtstuurventielen uit elkaar genomen en vond ook een stekkertje van de terugschakel beveiliging dat er niet zo fris meer uit zag en dat gaf waarschijnlijk de storing. Hij doet het nu weer goed.

Na deze noeste arbeid vond ik het wel tijd voor een verzetje. De rio Espolon is een top 10 kayak en rafting rivier in de wereld, dus dat zag ik wel zitten. Dat maar het zo heftig zou zijn had ik echter niet verwacht, met diverse klasse 4 en 5 stroomversnellingen. Met nog 5 gekken zoals ik en een “kapitein” bemanden we de raft. Voor de veiligheid waren er nog 2 kayaks en een grote bananen boot met roeier. Geen overbodige luxe, deze beveiliging. Toen we om gingen konden we allemaal snel worden gered. Het water was erg koud, maar 10 graden en ondanks onze neopreen pakken was het echt best koud. Adrie, die niet mee was in de boot, kon op een paar plaatsen bij het water komen voor wat plaatjes. Voor de ander deelnemers heb ik de foto's online gezet op deze link.https://picasaweb.google.com/waarheen.2010

Na nog een dagje bijkomen zijn we weer Argentinië in gereden. De Turtle had dorst en lustte wel 660 liter. Het is hier een halve euro p/l goedkoper dan in Chile en dat scheelt weer. De voorraden waren ook uitgeput en er moest weer aardig worden ingeslagen bij El Anonima in Esquel. We zijn toen weer, via het PN Los Alerces dat we 3 maanden geleden ook al hadden bezocht, weer naar El Bolson gegaan en we zijn nu weer bij Klaus en Claudia. Er zijn nu wat meer Overlanders: een stelletje motor muizen dat al 5 jaar onderweg is, maar erg lang is blijven hangen in Alice Springs in Australië, een vrouw die al 10 jaar onderweg is, nu met haar hond en dan nog een motorrijder die in bijna 2 jaar een rondje om de wereldbol heeft gemaakt, dus wel gezellig en Klaus houdt iedereen wel aan het werk hier.

Ik doe wat klusjes aan de Turtle, Adrie heeft haar haar een ander kleurtje gegeven en bij Claudia een “cursus broodbakken” gedaan. Dus we vermaken ons hier wel.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Het geluk is met de dommen, oeps!

Ja, Joop heeft het voor elkaar. We rijden over een dijkje door een moeras hier in Chile, we zijn net weg van onze overnachtingsplek. Ik let even niet goed op en kom in een zacht gedeelte van het pad. Meteen zakken we er in weg en diep ook. Een paar F woorden vliegen uit mijn mond.

Een paar keer goed doorademen en een plan maken. We laten eerst de lucht uit de linker banden om wat rechter te komen. We hebben 2 hefkussens welke 60 ton kunnen drukken. Ik breng zeker 20 emmers grond onder de rechter tank, zodat ik met 2 blokken hout en een hefkussen hier kan steunen zodat we bij verder krikken niet meer op zijn kant gaan. Eerst de voorzijde. Deze staat ook erg op het randje van de afgrond. Met zand en grind vul ik de ruimte voor het hefkussen wat op. Dit moet nog een tweede keer en dan heb ik genoeg hoogte om de zandplaat er onder te krijgen.

He, he, dat is 1. Nu de achterzijde. Het probleem is dat als we druk zetten op het kussen, de Turtle, omdat hij zo scheef staat, naar rechts gaat. We hadden een steen bij het linker achterwiel gelegd om te kijken of hij om schoof. Ook kan ik de lier negens aan vast maken om dit te voor komen.

We halen het kussen onder tank vandaan. Gelukkig had ik een half doorgezaagde boom gevonden bij onze overnachtingsplaats. Met alle grond die ik onder de tank had gegooid vul ik het gat op en leg de boom er in. De zandplaat hier op. De band moet wel een opstapje maken om er op te komen, maar opkrikken durf ik niet verder meer.

We wagen nu een poging in de lage versnelling en YES, YES, YES, het lukt.

1 km verder vinden we een mooi plekje want ik heb na 4 uur buffelen toch wel de batterij leeg. Mijn rug voelt ook niet zo best dus blijven we maar hier staan. We kijken 's avonds de film Captain America. Die krachten hebben we gemist vandaag.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

De weg van de duizend watervallen.

 Helaas kwam het bericht van de vrienden die via Paso Rio Mayer naar Villa O'Higgins wilden te laat. Vlak voor de afslag zie ik een gebouw van de wegwerkers, ik vraag of de weg begaanbaar is met onze truck. Geen probleem, volgens de man is het water maar knie diep! We nemen de afslag van de ruta 40 en draaien de piste op naar de pas. Na 5 km komt ons een auto tegemoet. Ik stop hem en vraag voor de zekerheid nog een keer naar de conditie van de weg en of we er door kunnen. Ik vertel hem dat vrienden vanons het een paar dagen geleden ook zouden proberen. Hij had vernomen dat ze er niet door gekomen zijn en terug moesten. Er is daar geen brug en het water is nu nog veel te hoog om door te rijden. Nou, dat scheelt wel weer 200 km voor Jan met de korte achternaam. We nemen een pas hoger en gaan via Paso Roballo Chile in. Het waait van de planeten maar het is een schitterende route. 

Vooral het deel in Chile is super gaaf. Als we aankomen in Cochrane kijken we naar het weer en of het zin heeft weer naar het zuiden te gaan. Het weer zou verbeteren dus we zetten we koers naar Villa O'Higgins. Het regent veel maar de route is mooi: met duizenden watervallen die van de bergen afstromen. Het pad is meestal erg smal met veel blinde bochten.Er rijden gelukkig bijna geen auto's, maar die er zijn rijden als kippen zonder kop en daar wij toch zowat de hele breedte nodig hebben hang ik veel aan de luchthoorn. Met een leuk gratis pontje komen we na 45 min. varen aan de andere kant van het meer en kunnen we onze rit naar Villa O'Higgins voortzetten. Dit is aan het einde van de Carretera Austral, dus na 800 km omrijden zijn we er nu toch. Het was de moeite waard. Niet het dorp maar wel de route. Op weg terug naar Cochrane pakken we nog de afslag naar het dorpje Caleta Tortel. De weg is pas in 1999 aangelegd en de zijkant kan erg zacht zijn hebben we gemerkt. Het is een gaaf dorp, er zijn geen wegen alleen zo'n 8 km loopbruggen, allemaal gemaakt van Cipressenhout. Voor de weg klaar was kon men er alleen met de boot komen. Nu we dit zuidelijkste punt hebben bereik gaan we weer omhoog, we snakken naar wat beter en warmer weer.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Vuurland, Tierra del Fuego, het einde van de wereld.

Na de Glaciar Perito Moreno namen we de beslissing om nog verder nog verder zuidelijk te gaan. Wat was dat een vergissing.

Na een rit van 1000 km komen we Ushuaia aan. De sneeuwgrens is tot 500 meter gedaald en het is koud met natte sneeuw, regen en wind. Dat mensen daar willen wonen! Zelfs in de zomer is een temperatuur boven de 10 graden al nieuws op de radio. 10 dagen lang doet de kachel zijn best.

Veel mensen vertrekken hier vandaan naar Antarctica. Wij zijn van mening dat we daar al zijn en sparen ons de kosten van deze trip uit. Het zou hier een treffen worden van Overlanders, maar velen gaan naar het noorden omdat de voorspellingen slecht zijn voor de Kerst. Ook wij gooien de handdoek in de ring en besluiten weer naar het noorden te rijden en dat was wel een goede beslissing.

We moeten weer Chile in en met de ferry om van het eiland af te komen. In Rio Grande vullen we de dieseltanks af tot de laatste druppel, het is hier blsvrij. We overnachten aan het strand bij de Ibis kolonie op de klif.

Het regent de hele nacht door. Na de grens is er een stuk van 100 km onverhard en druk bereden door vrachtauto's. We vrezen het ergste wat betreft deze weg. Ik maak een grapje dat Adrie maar een offer moet geven aan Gauchito Gil, de Robin Hood van Argentinië, die vanwege gepleegde misdaden ooit is opgehangen en omdat hij net voor zijn dood een voorspelling had gedaan die later uitkwam, door de lokalen heilig verklaard is. Je vind overal roodgekleurde kapelletjes voor hem langs de weg, waar de mensen drank (vooral rode wijn) neerzetten, kaarsen aansteken en allerlei offertjes achterlaten. Adrie offert een liter rode wijn en zie, het werkt. Bij de grens wordt het droog en de weg is “prima” op enkele tien duizenden potholes na en het enorme wasbord wegdek. Met 3 uur hebben we het achter ons en begint het weer te regenen. Een goede investering, die rode wijn. Bij de ferry staat een enorme rij vrachtauto's te wachten om overgezet te worden. Deze rij groeit aan, horen we later, tot 12 km, dus het kan dagen duren voor ze allemaal aan de overkant zijn omdat er maar 3 te gelijk op de ferry gaan. De “normale” auto's hebben voorrang. Natuurlijk zijn we dan ineens ook een “normale” auto en we zijn met 4 uurtjes aan de overkant. We slapen met een paar bekenden van onderweg bij de vuurtoren. Daar staat nog een leuk Duits stel dat met de motor rond de wereld rijdt maar ze zijn 4 jaar blijven hangen in Alice Springs in Australia. Ze hopen wat te kunnen afkoelen en weer eens een koude Kerst mee te maken in het zuiden.

We besluiten naar NP Torres del Paine te gaan voor de Kerst, een schitterend gebied met mooie vergezichten en gletschers. Het is een wandelparadijs. Ja hoor, eindelijk treffen we mooi weer. We blijven er 6 nachten, het is echt super mooi.

Hierna weer naar El Calafate om de voorraden aan te vullen: een kar vol en 200 euro armer. We blijven versteld staan van de prijzen hier en begrijpen nu ook hoe de Argentijnen dit oplossen: ze bestormen in de grote steden de supermarkten en vertrekken zonder te betalen. We lezen een bericht dat er 1 dode was en 130 mensen zijn gearresteerd, de anarchie slaat toe. We zijn benieuw hoe lang mevrouw de president Christina de Kirchner het volk met deze inflatie nog onder de duim kan houden.

We zien op de meteo dat het weer erg goed gaat worden en we rijden maar weer een stukje naar het noorden, naar El Chalten, het noordelijke gedeelte van NP Los Glaciares met de imposante Monte Fritz Roy.

Gepakt en gezakt maken we een mooie wandeling van ruim 4 uur en we vinden bij terugkomst een briefje aan de deur dat andere reisvrienden verderop in de vallei op een camping staan. Daar het 31/12 is besluiten we daar te gaan vieren. Er is weer een brug, deze keer niet 8 ton maar 6 ton en ook deze keer houdt de brug ons, het werkt echt hoor, helium in de banden.

Met veel Overlanders vieren we hier een gezellig Oud en Nieuw. Om 20.15 ivm 4 uur tijds verschil bel ik Ma met de satelliettelefoon van een van de vrienden, wel gaaf dat het lukte.

Een koppel fietser gaat via een geiten pad naar Villa O'Higgins in Chile, dit is maar 25 km hier vandaan. 3 andere stellen met Jeeps willen gaan proberen via een andere weg over de Paso Rio Mayer daar heen te komen, dit is dan 200 km en er schijnt een nieuwe brug te zijn, maar of er verder ook al een weg is?? Ik heb er ook wel zin in, maar het is zo'n mooi weer en we hebben genoeg gereden de laatste tijd. Ze zullen een bericht sturen als het ze lukt, dus we gaan het zien.

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.

Prettige Feestdagen.

Beste familie, vrienden en reisvrienden.

We zijn op het zuidelijkste puntje aangekomen van onze reis: in Ushuaia, Argentinia. We zijn nu bijna 4 maanden op dit continent en het bevalt ons prima.

Wel is het hier in het zuiden, zo dicht bij de Zuidpool ook in de zomer wel fris en zien we wit besneeuwde bergen om ons heen. Dit moet toch wel het Kerstgevoel kunnen opwekken.

We hebben veel van onze foto's op Picasa https://picasaweb.google.com/waarheen.2010gezet, er zijn zo'n 60 albums bijgekomen, dus als je wat tijd over hebt kijk maar eens. Er zijn 3 of 4 foto's bij die niet door ons zijn genomen.

Geef ons je top drie door, er staan nummers bij. Je kunt dit bij commentaar onder ons blog zetten. Deze printen we dan uit en geven we een mooi plekje in in onze Casa Rodante.

Fijne Dagen.

XXX. Joop en Adriana.

Dear friends.

We have arrived at the most southern point of our travels: Ushuaia, Argentina. We are traveling this continent for almost 4 months now and like it very much.

Here in the south, so close to Antarctica, even in summer it is not very warm and we see the snowy mountains all around us. This must give you a Christmas feeling.

We have put many of our pictures on Picasa, https://picasaweb.google.com/waarheen.2010there are more than 60 albums now, so if you have time look at them. There are 3 or 4 pictures that are not ours.

Gif us your top 3, they are numbered. You can leave your reaction under commentary on our blog. We will print them and give them a nice place in our Casa Rodante.

Have Nice Days.

XXX. Joop and Adriana. 

Geen opmerkingen.

Een reactie plaatsen

Chile, verharde weg??? waar???

We rijden ruim 1000 km door Chile, de wegen zijn bijna allemaal onverhard en er is veel wasbord en slaggaten. Het is er wel heel mooi. We zijn er 12 dagen en als het weer wat meer had meegezeten waren we er graag langer gebleven. Op de terugweg gaan we ook zeker weer via deze kant omhoog. Hopelijk is het weer dan wat beter.

Het was een lust voor het oog om door Chile te rijden. Het nadeel is wel, ondanks dat het erg dun bevolkt is, dat er overal hekken staan en het best moeilijk is om een plekje voor de nacht te vinden. We hebben op ons navigatiesysteem veel overnachtingsplaatsen van andere overlanders en dit helpt wel.

We staan toch op mooie plekjes, vaak aan een riviertje. Een keer hadden we wel natte banden omdat door de regen het water steeg. Maar we zijn niet weggespoeld.

Onderweg treffen we veel fietsers, alle respect op deze slechte wegen met veel wind, stof en soms regen en koude nachten. Zo maakten we onderweg tot 3x toe contact met Carla-Paz, Chileense en haar vriend Rory uit Ierland. Ze zochten een een plekje en belandden bij ons. We hebben ze verwend met warme soep die Adrie zelf had gemaakt en 's avonds een wijntje, plaatjes en verhalen, altijd weer leuk.

In Coyhaigue, de hoofdstad van de provincie hebben we nog wat inkopen kunnen doen en als je dan ziet wat je in je karretje hebt voor 135,- € schrik je best. Het is erg duur en we staan versteld hoe goed de supermarkten hier zijn gesorteerd, ongelooflijk veel beter als in Argentina.

Gelukkig is de brandstof in Zuid Argentina dan weer goedkoper. Campings doen we niet vaak of het moeten de vrije camps zijn, uit eten gaan we zelden en een kopje koffie buiten de deur ook weinig.Van de week lieten we ons weer eens verleiden op een terrasje in El Calafate in de zon: bijna 10,-€ voor 2 cappucino! Oeps, de duurste tot nu toe en niet eens de beste.

Op 5 December de klompen buiten gezet met een wortel er in en ja hoor een geschenk voor A3. Dat kan ook niet anders als je op dezelfde dag jarig bent als de goede Sint.

We rijden naar een Estancia die bijna geheel gericht is op bezoekers die het nabij gelegen park bezoeken, met grotten waar ooit Indianen rotstekeningen hebben gemaakt. De oudste moeten al wel 9000 jaar oud zijn. Er is een toegangsweg via de Estancia waarbij we te voet een canyon in en uit moeten. De foto's van het pad zagen er best heftig uit en A3 heeft er een nachtmerrie van gehad, ze zag zich al in het ravijn vallen en slaapt slecht, dus we nemen maar een ander route met de Turtle naar het Visitorscentrum. Het is wel interessant met allemaal handjes die in negatief zijn afgebeeld in diverse kleuren. Ik kan me niet voorstellen dat ze onder deze overhangende rotsen zolang zijn goed gebleven, maar het is een Unesco World Heritage Site, dus het zal wel.

's Avonds komen er nog Nederlanders met 2 Toyota Overlanders bij ons staan die we al kenden van Cape Valdes.

Dat we zuidelijker komen merken we goed, het tweede dekbed hebben we er weer bij in gestopt.

Op weg naar de gletschers ziet Adrie op het meer veel boten (denkt ze). Met wat moeite weet ik haar te overtuigen dat het ijsschotsen zijn. Ja, dat zijn we niet gewend.

We bezoeken Los Glaciares National Pargue en gaan naar de Glaciar Perito Moreno.

Op de meteo had ik gezien dat zondag een super mooie dag zou worden en dat was het.

Wat een imposant gezicht deze ijsmassa die zich in het Lago Argentino stort met een snelheid van 2 meter per dag. Hij is aan de voorrand 4 km breed, 50 tot 60 meter hoog en 31 km lang.

Wat een prachtig gezicht: het blauwe ijs met die bizarre vormen die dan krakend omvallen en in het meer storten met een donderend geraas: dus stel je voor ijsbrokken soms zo groot als een flatgebouw die in het water storten, super. We zijn de gehele dag gebleven. We hebben ons huisje bij ons, maar mochten helaas niet overnachten in het park. Wel in Pargue Lago Roca. Helaas kwamen we, toen we er bijna waren, bij een bruggetje met bordje 8 ton en wij zijn 13 ton. Er naast was een doorwaadbare plaats. Een goede bijrijder gaat dan altijd te voet kijken of er kuilen zijn en hoe diep het is, maar ik heb Adrie wel eens eerder kopje onder zien gaan en het stroomde hard, dus trek ik mijn schoenen en broek uit en loop er in. IJs en ijskoud.Ik ben nog niet aan de overkant of er komt een boer aan met zijn auto, die een gekke toerist daar in zijn onderbroek in het koude water ziet staan. Volgens hem is de brug geen probleem, dat doet iedereen met allerlei voertuigen. Met een pikkie van nog geen cm klim ik weer op de kant en bedank mijn bijrijdster dat ze geen foto heeft gemaakt en hem weer heeft opgewarmd.

Wees niet bang voor mijn lul. Het is soms een stijve pik, maar hij is net zo lief als ik. (liedje van Doe Maar)

We staan nu op de vrije camping hier en de Nederlanders zijn in de meerderheid: een stel op een motorfiets met tentje, een Iveco 4x4 truck met dubbelcabine, Pa, Ma en 3 kids en wij.

Grappig!

Tot een volgend keer.

Gr. Joop en Adrie.